III SA/Lu 389/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 30 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 29 kwietnia 2024 r. nr PS-III.8640.63.2024 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. A. S. (poprzednio T. ) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego nr PS-III.8640.63.2024 z dnia 29 kwietnia 2024 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia 18 marca 2024 r., stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa: 1. decyzji wydanej przez Starostę Ś. z dnia 4 sierpnia 2000 r. w sprawie uznania z dniem 4 sierpnia 2000 r. za bezrobotnego absolwenta; 2. decyzji wydanej przez Starostę Ś. z dnia 8 lipca 2002 r. w sprawie przyznania prawa do dodatku szkoleniowego od dnia 8 lipca 2002 r. w wysokości 95,40 zł miesięcznie z powodu rozpoczęcia szkolenia; 3. decyzji wydanej z dniem 20 sierpnia 2000 r. w sprawie utraty prawa do dodatku szkoleniowego z dniem 24 lipca 2002 r. z powodu zakończenia szkolenia; 4. decyzji wydanej przez Starostę Ś. z dnia 14 października 2003 r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 października 2003 r. z powodu podjęcia zatrudnienia; 5. decyzji wydanej przez Starostę Ś. z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie uznania z dniem 1 czerwca 2004 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku; 6. decyzji wydanej przez Starostę Ś. z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie przyznania prawa do stypendium w wysokości 504,20 zł miesięcznie w okresie odbywania stażu od dnia 1 marca 2005 r z powodu rozpoczęcia stażu; 7. decyzji wydanej przez Starostę Ś. z dnia 12 września 2005 r. w sprawie utraty prawa do stypendium z dniem 1 września 2005 r. z powodu zakończenia stażu; 8. decyzji wydanej przez Starostę Ś. z dnia 19 czerwca 2006 r. w sprawie przyznania prawa do stypendium w wysokości 208,80 zł miesięcznie w okresie odbywania stażu od dnia 15 maja 2006 r. z powodu rozpoczęcia szkolenia; 9. decyzji wydanej przez Starostę Ś. z dnia 17 lipca 2006 r. w sprawie utraty prawa do stypendium z dnia 10 czerwca 2006 r. z powodu zakończenia szkolenia; 10. decyzji wydanej przez Starostę Ś. z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dnia 24 listopada 2006 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Skarga, wniesiona za pośrednictwem organu odwoławczego, wpłynęła do tego organu w dniu 7 czerwca 2024 r. W skardze, powołując się na art. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, który zwalnia od podatku dochodowego renty przyznane na podstawie przepisów o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, skarżąca podniosła, że "zgodnie z decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 1991 r. przyznającą rentę rodzinną z ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin otrzymała rentę rodzinną w związku ze śmiercią 2 kwietnia 1991 r. taty – J. T.. Do skargi skarżąca dołączyła decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 29 maja 1991 r., na podstawie której B. T. otrzymała od dnia 2 kwietnia 1991 r. rentę rodzinną po żołnierzu – inwalidzie wojennym – więźniu hitlerowskich obozów koncentracyjnych i więzień – inwalidzie wojskowym, którego śmierć pozostaje lub nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. W punkcie 2 lit. a) tej decyzji podano, że uprawnionymi do renty rodzinnej są dzieci do ukończenia 16 lat, a uczęszczające do szkół do ukończenia 25 lat, w tym córka A. urodzona 19 czerwca 1981 r. Z decyzji wynika także, że prawo do renty rodzinnej zostało przyznane córce A. do dnia 30 czerwca 1997 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wywołanego wniesioną skargą, z powodu jej uwzględnienia w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."). Wraz z odpowiedzią na skargę organ przedstawił akta administracyjne zawierające między innymi decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 21 czerwca 2024 r., nr PS-III.8640.119.2024, uchylającą w całości decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 29 kwietnia 2024 r. na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. i stwierdzającą, że działanie nie miało miejsca bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa, a także zawierające decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 24 czerwca 2024 r., nr PS-III.8640.119.2024. którą Wojewoda uchylił decyzję Starosty Ś. z dnia 18 marca 2024 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż określone w pkt 1 i 2. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn", jeżeli w toku tego postępowania przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, zaś do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie tego przepisu należy uwzględnienie skargi przez organ administracji w trybie przewidzianym art. 54 § 3 p.p.s.a., to jest w ramach autokontroli. W takiej bowiem sytuacji ma miejsce wyeliminowanie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, co powoduje, że zbędnym staje się dalsze procedowanie w sprawie. W przedmiotowej sprawie Wojewoda Lubelski wydał w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzję z dnia 21 czerwca 2024 r. Decyzją tą uchylił decyzję będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Uczynił to w przewidzianym powołanym przepisem terminie. Następnie decyzją z dnia 24 czerwca 2024 r. Wojewoda uchylił decyzję Starosty Ś. z dnia 19 marca 2024 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jak wynika z potwierdzeń odbioru nadesłanych przez organ na wezwanie Sądu, przedstawionych przy piśmie z dnia 8 lipca 2024 r., decyzje z dnia 21 czerwca 2024 r. oraz z dnia 24 czerwca 2024 r. zostały doręczone skarżącej w dniu 1 lipca 2024 r. Uznać zatem należało, że wyeliminowano już z obrotu prawnego zaskarżoną do Sądu decyzję organu z dnia 29 kwietnia 2024 r., jak również poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia 18 marca 2024 r., a sprawa zostanie ponownie rozpoznana przez organy. Podnieść również należy, że stronie doręczono odpis odpowiedzi na skargę, w której organ zawarł wniosek o umorzenie postępowania. Skarżąca nie ustosunkowała się do wniosku organu. W ocenie Sądu we wskazanym stanie sprawy uznać należy, że postępowanie wywołane skargą stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, jako bezprzedmiotowe.