III SA/Lu 39/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia jego kwoty oraz kwoty podatku od towarów i usług postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić B.Sp. z o.o. z siedzibą w M. P. uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych. B. Sp. z o.o. z siedzibą w M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia jego kwoty oraz kwoty podatku od towarów i usług. W piśmie z dnia 26 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa skargę w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej złożył stosowne oświadczenie o cofnięciu skargi. W ocenie sądu cofnięcie skargi jest dopuszczalne, gdyż sąd nie dopatrzył się żadnej z przeszkód wyłączających skuteczność cofnięcia skargi. Ponieważ cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuacji postępowania, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zachodzi podstawa do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.