III SA/Lu 390/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn.zm.), art. 134 i art. 124 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100 poz. 1086 z późn.zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta wszczął na wniosek A. T. postępowanie rozgraniczeniowe, nieruchomości oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek – nr [...]/1 [...]/2 o łącznej powierzchni 0,1251 ha położonej w R. przy ul. P. stanowiącej własność A.T. z nieruchomością stanowiącą działkę nr [...] o powierzchni 0,2488 ha położoną w R. przy ul. W. Wnioskodawca podał, że działka nr [...] posiada w księdze wieczystej KW [...] wpis wskazujący jako właściciela nieżyjącego H. L. i pozostaje w użytkowaniu jego spadkobierców. W postanowieniu organ I instancji podkreślił, że zostało ono wszczęte w celu ustalenia przebiegu granic i utrwalenia punktów granicznych. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli A. i J. małżonkowie D. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zarzucili, że prowadzenie postępowania rozgraniczeniowego jest całkowicie niezasadne ponieważ takie postępowanie w 2006 r. zostało już przeprowadzone przez geodetę A. B. i nikt nie kwestionował jego wyników. Zatem w ocenie A. i J. D. brak jest podstaw do ponownego rozgraniczania nieruchomości tylko z uwagi na to, że sąsiad A. T. twierdzi, że ma za małą powierzchnię działki. Składający zażalenie podnieśli również, że działania organu I instancji są stronnicze. Swoje stanowisko w sprawie przedstawił również A. T. W piśmie skierowanym bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego jego pełnomocnik stwierdził, że zgodnie z jego wiedzą na postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego nie przysługuje zażalenie. A zatem działania składających zażalenie mają na celu jedynie przedłużenie postępowania. Zwłaszcza, że A. D. jest jedynie spadkobierczynią działki nr [...] objętej postępowaniem rozgraniczeniowym nie posiada praw do spadku, a jej ustawowy udział wynosi jedynie 1/3 części. Po zapoznaniu się z aktami sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że regułą w postępowaniu administracyjnym jest wydawanie w sprawie rozstrzygnięć w postaci decyzji administracyjnych. W określonych sytuacjach organy administracji publicznej wydają jednak rozstrzygnięcia w postaci postanowień. Te ostatnie różnią się od decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia i zakresem skutków prawnych. Rozgraniczenie nieruchomości jest szczegółowo regulowane w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z art. 30 tej ustawy organem przeprowadzającym postępowanie rozgraniczeniowe na wniosek strony jest burmistrz, a czynności ustalenia przebiegu granic wykonuje upoważniony przez niego geodeta. Wszczęcie postępowania następuje w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie – art. 30 ust. 4 powołanej wyżej ustawy. Postanowienie może być jako takie zaskarżone w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w sprawie co znajduje potwierdzenie w art. 142 Kpa. Zgodnie bowiem z regulacjami zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego zażalenie przysługuje tylko w razie gdy przepisy kodeksu lub innej ustawy tak stanowią. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wydał postanowienie w sprawie i zamieścił pouczenie, że nie przysługuje na nie środek zaskarżenia. W związku z tym, należy uznać złożone przez stronę zażalenie jako niedopuszczalne. Sytuację taką regulują przepisy art. 134 w związku z 144 kpa - przewidujące niedopuszczalność zażalenia. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła A., wnosząc o: - zmianę zaskarżonego postanowienia w całości z powodu jego nieprawidłowości i braku prawdy obiektywnej oraz jego niezgodności z obowiązującym prawem, - o zasądzenie od Burmistrza Miasta R. kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu [...] 2000 r. została zawarta przed geodetą A. B. ugoda pomiędzy W. T., H. T. i A. D. Ugoda ta zawiera uzgodnienia dotyczące przebiegu granic między sąsiadującymi posesjami. Zatem skarżąca podkreśla, że w jej ocenie nieuzasadnione jest wystąpienie W. T. po 6 latach od uprawomocnienia się ugody o ponowne rozgraniczenie przedmiotowych nieruchomości. Ponadto skarżąca podkreśla, że w dniu [...] 2000 r. Burmistrz Miasta potwierdził zgodność z prawem wyżej wymienionej ugody, a zatem stała się ona wiążąca dla stron. W związku z powyższym wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania rozgraniczeniowego stanowi naruszenie prawa. A. D. dodała, że opiekowała się swoimi rodzicami, z którymi wspólnie zamieszkiwała. Obecnie nadal mieszka w domu rodzinnym i czuje się jego samoistnym posiadaczem, a w przyszłości zamierza się ubiegać o jego nabycie w drodze zasiedzenia. W ocenie skarżącej stan sprawy uzasadnia zgłoszone przez nią żądania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 powołanego wyżej przepisu sądy administracyjne sprawują kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie niniejszej odpowiada prawu, bowiem jest zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego. W rozpoznawanej sprawie sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Podniesione przez skarżącą A. D. zarzuty są niezasadne, gdyż nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Skarżąca mimo prawidłowego pouczenia zawartego w postanowieniu organu I instancji wniosła samoistne zażalenie na wydane przez ten organ postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zastosował art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej k.p.a., w związku z art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) z późn.zm.) uznając niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, gdyż takie rozstrzygnięcie organu I instancji nie podlega kontroli instancyjnej. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na postanowienia wydane w toku postępowania stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Odnośnie zażalenia na postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, to kwestię tę reguluje powołany wyżej przepis art. 30 ust. 4 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że na takie postanowienie nie służy zażalenie. Zatem skoro przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, to stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącej jest prawidłowe. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do stwierdzenia, ze zaskarżone postanowienie narusza prawo. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.