III SA/Lu 395/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi Gminy Ż. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu O. W. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], Starosta K. wprowadził zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie ewidencyjnym O. W., gmina Ż., m.in. w jednostce rejestrowej nr G-[...], w której jako właściciel wpisana jest Gmina Ż. oraz w jednostkach rejestrowych nr G-[...] i G-[...], w których jako właściciel wpisany jest S. C. W wyniku zmian w jednostce nr G-[...] wykreślono dotychczasowe i wpisano nowe działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], aktualizując ich powierzchnię. Z wprowadzonych zmian wynika, że właścicielem wymienionych działek jest Gmina Ż. Również w jednostkach rejestrowych w których wpisany jest jako właściciel S. C. wykreślono dotychczasowe i wpisano nowe działki dokonując zmiany ich powierzchni oraz określając użytki i kontury klasyfikacyjne. Zmiany wprowadzono na podstawie dokonanej w toku postępowania aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie ustalenia granic i powierzchni. Wykonawca prac geodezyjnych stwierdził rozbieżności w operacie pomiędzy treścią mapy ewidencyjnej a treścią ujawnioną w rejestrze gruntów. Błędy te jego zdaniem wynikały z poprzednio prowadzonych prac geodezyjnych (utworzenie drogi gminnej). W toku prac geodeta sporządził dokumentację stanu władania i granic oraz podjął czynności ustalenia granic na gruncie. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł S. C., kwestionując prawidłowość podjętych przez geodetę czynności, w szczególności co do sporządzenia protokołu oraz ustalenia przebiegu granic. Zastrzeżenia dotyczyły zwłaszcza działki nr [...]. Z argumentacji podniesionej w odwołaniu wynikało, że to S. C., a nie Gmina Ż. jest właścicielem tej działki. Ponadto kwestionował dokonane aktualizacją podzielenie i nadanie nowej numeracji jego działkom, nie zgadzał się też z zaliczeniem nowooznaczonej działki nr [...] do użytku - pastwiska. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. uchylił w całości decyzję z [...] sierpnia 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania ani Starosta ani geodeta uprawniony sporządzający dokumentację techniczną nie wykazali, że działki ujęte w jednostce rejestrowej G-[...], oznaczone numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] faktycznie stanowią drogę publiczną kategorii gminnej, a co za tym idzie, że Gmina Ż. nabyła ich własność z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu jednostki samorządu terytorialnego, nie stanowiące jej własności a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się mocy prawa, za odszkodowaniem, własnością właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Nie wykazano również, aby tytuł własności do tych działek posiadał Skarb Państwa, co pozwalałoby na przyjęcie, że Gmina nabyła ich własność z mocy prawa na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w opisanych trybach fakt nabycia własności nieruchomości zajętych pod drogę potwierdza wojewoda w formie decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę ujawnienia tego prawa. W aktach sprawy brak też jakichkolwiek dokumentów potwierdzających zaliczenie drogi do drogi gminnej, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. W konkluzji organ stwierdził, że brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który mógłby stanowić podstawę wpisania w pozycji rejestrowej G-[...] Gminy Ż. jako właściciela działek tam wykazanych. Zmiany w jednostce rejestrowej Nr G-[...] zostały dokonane w sposób rażąco sprzeczny z treścią § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), z których wynika, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, z odpowiednim zastosowaniem przepisów § 35 tego rozporządzenia. Ewidencja gruntów i budynków jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny (odzwierciedlający istniejący stan prawny) a nie konstytutywny (prawotwórczy). Organ prowadzący ewidencję jedynie rejestruje stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie może samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień do gruntu. W tej sytuacji niezbędne jest bezsporne ustalenie podstawy ujawnienia Gminy Ż. jako właściciela działek wykazanych w jednostce rejestrowej G-[...], a następnie doprowadzenie wpisów w rejestrze ewidencji do zgodności z istniejącym stanem prawnym. W skardze do sądu administracyjnego Gmina Ż. zarzuciła naruszenie §§ 45 i 35 rozporządzenia w sprawie ewidencji poprzez błędne uznanie, że warunkiem koniecznym dla wprowadzenia zmian w ewidencji jest przedłożenie w formie dokumentu tytułu własności Gminy do działek wymienionych w jednostce rejestrowej nr G-[...]. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania poprzez uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy istniały podstawy do utrzymania jej w mocy, a także wadliwe uzasadnienie decyzji w szczególności poprzez brak wskazania przepisów prawa, z których wynika konieczność przedłożenia dokumentów potwierdzających własność przedmiotowych działek. W uzasadnieniu podniesiono, że podstawą dokonania aktualizacji ewidencji były dokumenty zebrane w toku sprawy, dokumentacja geodezyjna oraz oględziny na nieruchomościach. Starosta wydając decyzję nie badał tytułów własności Gminy Ż. do działek wymienionych w jednostce rejestrowej Nr G-[...], albowiem - wbrew twierdzeniom organu II instancji - nie miał takiego obowiązku. Przedmiotem postępowania toczącego się przed organem I instancji nie była kwestia własności przedmiotowych działek, a w szczególności czy Gmina Ż. ma tytuł prawny do przedmiotowych działek, czy też takiego tytułu nie ma. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy bezspornie wynika, iż Gmina od 1955 r. wpisana jest jako podmiot władający przedmiotowymi działkami. Paragraf 10 rozporządzenia w sprawie ewidencji stanowi, że ewidencja obejmuje jedynie dane dotyczące właścicieli nieruchomości, a w przypadku braku danych o właścicielach w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają. Skoro Gmina Ż. władała przedmiotowymi działkami od 1955 r. i nadał nimi włada to w świetle § 10 rozporządzenia nie ma przeszkód prawnych do dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków jak to uczynił Starosta. Dokonanie odpowiednich zapisów w ewidencji gruntów może rozpocząć podjęcie określonych czynności przez Gminę zmierzających do prawnego nabycia własności przedmiotowych działek a następnie zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych. Błędne jest twierdzenie organu II instancji o bezwzględnej konieczności przedłożenia dokumentów potwierdzających własność Gminy Ż. do przedmiotowych działek. Zadaniem aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków jest usunięcie istniejących rozbieżności w ewidencji. Dokonana przez Starostę K. aktualizacja miała uporządkować stan działek. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej uchylenia decyzji Starosty. Brak jest wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem konkretnych przepisów prawnych, z których wynika, obowiązek dołączenia tytułów własności do działek będących przedmiotem aktualizacji w sytuacji, gdy dany podmiot wpisany jest jako władający działkami. W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), zwanej dalej ustawą, ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Przepis art. 20 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt 1) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter przedmiotowy lub podmiotowy. W odniesieniu do gruntów informacje o charakterze przedmiotowym dotyczą ich położenia, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub rodzaju dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Informacje podmiotowe natomiast dotyczą wskazania właściciela a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Powyższe informacje zawiera tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do rejestrów - art. 24 ust. 1 ustawy. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów rozdziału 3 (§ 44 i nast.) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) zwanego dalej rozporządzeniem, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 ustawy. Zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. W myśl przepisów § 46 ust. 2 pkt. 1 i 2 rozporządzenia, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian ewidencyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Stosownie zaś do § 47 starosta dokonuje aktualizacji operatu ewidencyjnego niezwłocznie po uzyskaniu odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych, jednocześnie w celu zapewnienia wewnętrznej spójności operatu ewidencyjnego dokonuje się aktualizacji rzeczowych praw związanych. Ponadto należy wskazać na jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, obligująca organ prowadzący postępowanie do podjęcia wszelkich kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zgodzie z prawdą obiektywną, tj. obiektywnie istniejącym stanem rzeczy. Oznacza to, że organ powinien podejmować czynności wyjaśniające w sprawie dotąd, dopóki nie wyjaśni w pełni wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc te uwagi do sytuacji zaistniałej w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że organ odwoławczy trafnie przyjął, iż w sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia, aczkolwiek L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie dostrzegł wszystkich uchybień Starosty K. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu drugiej instancji, że dokonując z urzędu aktualizacji ewidencji Starosta nie uwzględnił treści § 10 i § 11 rozporządzenia i wykazał własność podmiotu w jednostce rejestrowej nr G-[...], nie mając ku temu odpowiednich dokumentów świadczących o własności Gminy Ż. do tych gruntów. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], Starosta przyznaje iż wykonawca sporządzający operat ewidencji gruntów i budynków stwierdził, że stan ujawniony w operacie jest sprzeczny ze stanem prawnym. Jednakże w dalszej części uzasadnienia nie wyjaśnia na czym te rozbieżności polegały i jakiego stanu dotyczyły. Szczególna rola ewidencji powoduje, że na organach administracji publicznej wykonujących zadania z zakresu geodezji i kartografii (starostach) spoczywa obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). W ramach postępowania aktualizacyjnego należy więc zagwarantować, aby wpis do ewidencji stanowił aktualne odzwierciedlenie stanu faktycznego. Twierdzenie powyższe powoduje, że utrzymanie istniejącego wpisu w jednostce rejestrowej Nr G–[...] jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy wpis ten nie budzi wątpliwości i odpowiada zgromadzonym w sprawie dokumentom. Jednakże w samej skardze skarżąca Gmina przyznaje, że nie posiada dokumentów z których wynikałoby jej prawo własności do wskazanych w decyzji Starosty działek gruntu (dróg). Pozostawienie takiego wpisu, który nie odzwierciedla prawidłowego stanu faktycznego, lub który został oparty na wadliwie prowadzonym postępowaniu leżałoby w sprzeczności z rolą oraz funkcją ewidencji gruntowej, gdyż skutkowałoby prowadzeniem nieaktualnych lub niezgodnych ze stanem prawnym i faktycznym rejestrów. Tym samym organy prowadzące postępowanie obowiązane są do zbadania, przed dokonaniem aktualizacji, czy stan, który ma zostać ujawniony odpowiada stanowi faktycznemu. W pierwszym piśmie z dnia 22 czerwca 2011 r. skierowanym do Starosty oraz w odwołaniu S. C. zwracał uwagę iż działka oznaczona nr [...] jest jego własnością a w rejestrze wykazywana jest jako własność gminy, żądał wyjaśnień m.in. w tym przedmiocie. W piśmie Starosty z dnia 30 czerwca 2011 r., skierowanym do S. C. zawarte jest stwierdzenie, że w jednostce rejestrowej nr G-[...], jako właściciel wpisana jest Gmina Ż. i wpisu tego dokonano na podstawie operatu pomiarowego do uwłaszczeń, numer operatu Nr [...] z dnia 19 grudnia 1976 r. Jak wynika z dołączonego do akt tego operatu w rubryce nr 3 – Imię i nazwisko posiadacza, wskazany jest Powiatowy Zarząd Dróg Lokalnych. W świetle tego wpisu niezrozumiała jest odpowiedź udzielona uczestnikowi postępowania, jak również kontynuowanie niewłaściwego wpisu. W świetle art. 138 § 2 KPA organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z kolei z treści art. 136 KPA wynika, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Porównanie treści obu tych przepisów wskazuje, że ocena stopnia zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie przez organ I instancji dokonywana przez organ odwoławczy powinna skutkować bądź to uzupełnieniem materiału dowodowego, jeśli braki w zakresie materiału dowodowego są stosunkowo niewielkie, bądź uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, jeżeli braki te wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Ocena ta, dokonywana przez organ odwoławczy, musi bazować na analizie podejmowanych przez organ I instancji czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jeżeli znaczna część okoliczności faktycznych, których ustalenie jest niezbędne dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa, pozostała niewyjaśniona lub budzi wątpliwości, skutkiem powinno być przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jak przyjmuje się w literaturze przedmiotu: "W sytuacji, gdy sprawa nie została wyjaśniona przez organ pierwszej instancji w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia (w całości lub w znacznej części), organ odwoławczy nie może podjąć rozstrzygnięcia merytorycznego bez narażenia się na zarzut rażącego naruszenia art. 138 § 2" (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2005, s. 816). Sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje powyższy pogląd. Odnosząc te uwagi do sytuacji zaistniałej w przedmiotowej sprawie Sąd stwierdza, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż niewyjaśnione zostały okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, tak aby jego rozstrzygnięcie oparte było na w pełni wyjaśnionym stanie faktycznym. Skarżąca wyraziła w skardze stanowisko, iż nie zgadza się na uchylenie korzystnej dla niej decyzji z uwagi na błędne uznanie przez organ odwoławczy, że warunkiem koniecznym dla wprowadzenia zmian w ewidencji jest przedłożenie w formie dokumentu tytułu własności Gminy do działek wymienionych w jednostce rejestrowej nr G-[...]. Skoro Gmina Ż. władała przedmiotowymi działkami od 1955 r. i nadał nimi włada to w świetle § 10 rozporządzenia nie ma przeszkód prawnych do dokonania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków jak to uczynił Starosta. Dokonanie odpowiednich zapisów w ewidencji gruntów może rozpocząć podjęcie określonych czynności przez Gminę zmierzających do prawnego nabycia własności przedmiotowych działek a następnie zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych. Zdaniem Sądu stanowisko prezentowane przez skarżącą jest błędne gdyż zapisy zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do gruntu (w tym w szczególności prawa własności) mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmian w ewidencji gruntów źródeł tych nie można w sposób dowolny interpretować (wyroki NSA z dnia 10 lutego 2003 r., sygn. akt lI SA 1907/01, publ. LEX nr 156364 oraz z dnia 19 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1018/02, publ. LEX nr 156374). Organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu, nie może zaś takiego prawa ani ustanowić, ani wyinterpretować, tj. przyjąć, iż wprawdzie danego prawa nie poświadcza w sposób bezpośredni żaden dokument, niemniej jego istnienie można wywieść z przesłanek pośrednich. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych nie wynika by skarżący był właścicielem przedmiotowych nieruchomości, a wręcz przeciwnie dla działki nr [...] prowadzona jest Księga wieczysta nr [...] i jako właściciel ujawniony jest S. C. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w dacie założenia ewidencji dla wsi O. obowiązywało zarządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej, Ministra Rolnictwa o ewidencji gruntów z dnia 20 lutego 1969 r. (M.P.1969 r., Nr 11, poz. 98.) i stosownie do § 17 ust. 2 do dróg zaliczało się: drogi publiczne, ulice i place publiczne, drogi nie zaliczone do dróg publicznych oraz grunty zajęte pod wały ochronne z nawierzchnią dla ruchu kołowego i leśne linie podziału powierzchniowego. Zgodnie zaś z aktualnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (aktualnie: Dz. U. z 2013, poz. 260).W szczególności do dróg zalicza się grunty zajęte pod: - drogi krajowe, - drogi wojewódzkie, - drogi powiatowe, - drogi gminne, - drogi w osiedlach mieszkaniowych, - drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych oraz do obiektów użyteczności publicznej, - place postojowe i manewrowe przy dworcach kolejowych, autobusowych i lotniczych, portach morskich i rzecznych i innych oraz ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładowczych i placów składowych. Grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Dlatego zgodzić się należy ze stanowiskiem organu drugiej instancji, że w toku postępowania ani Starosta ani geodeta uprawniony sporządzający dokumentację techniczną nie wykazali, że działki ujęte w jednostce rejestrowej G-[...], oznaczone numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] faktycznie stanowią drogę publiczną kategorii gminnej, a co za tym idzie, że Gmina Ż. nabyła ich własność z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872, ze zm.), bądź na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191, ze zm.). Dla potrzeb niniejszej sprawy podkreślić trzeba też, że ujawnianie osób władających gruntami jest dopuszczalne na podstawie § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów w przypadku braku danych dotyczących właścicieli nieruchomości ale po przeprowadzeniu stosownego postępowania i wyjaśnieniu wątpliwości co do działki oznaczonej nr 537/2. Wadą decyzji organu l instancji powodującą konieczność jej uchylenia było sprzeczne z treścią art. 107 § 3 KPA jej uzasadnienie. Oprócz opisu przebiegu postępowania i powtórzeniu treści sentencji, uzasadnienie to nie zawiera omówienia faktycznych i prawnych podstaw podjętej przez Starostę decyzji. W szczególności brak wyjaśnienia stronom motywów podjętej decyzji oraz ustosunkowania się do podnoszonych w toku postępowania zarzutów. Skoro istotą rozstrzygnięcia było wprowadzenie w ewidencji zmian przedmiotowych i podmiotowych, to strony miały prawo do uzyskania na podstawie uzasadnienia, informacji o wszystkich motywach podjętej decyzji, ze wskazaniem i omówieniem przepisów prawa. Samo tylko przytoczenie przepisów prawa (i to nie wszystkich które miały zastosowanie w sprawie) nie stanowi o prawidłowym zastosowaniu art. 107 § 3 KPA. Jak wynika z powyższego, zaskarżone rozstrzygnięcie, choć zawierające wadę w postaci częściowo nieprawidłowego, oraz niepełnego uzasadnienia, jest rozstrzygnięciem prawidłowym, ponieważ wada ta nie miał istotnego wpływu na jego treść. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.