III SA/Lu 395/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Sędziowie WSA Ewa Ibrom,, WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 201-2020) na rok 2017 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r., Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. (dalej; organ pierwszej instancji) przyznał M. D. (dalej; skarżący) płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2017 w pomniejszonej wysokości [...] zł, w tym: Wariant: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne w wysokości [...] zł, Wariant: 5.5 Półnaturalne łąki świeże w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz odmówił przyznania płatności do działek rolnych zadeklarowanych w ramach: Wariantu 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne. Ustalił obszar gruntów dla podjętego w dniu 15 marca 2015 r. zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego dla Wariantu: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne na powierzchnię 1,36 ha, dla Wariantu: 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne na powierzchnię 2,74 ha, dla Wariantu 5.5 Półnaturalne łąki świeże na powierzchnię 2,09 ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR podniósł, iż w wyniku kontroli administracyjnej wniosku - porównania powierzchni działek rolnych zadeklarowanych we wniosku z maksymalnym kwalifikowalnym obszarem działek ewidencyjnych stwierdzono różnicę powierzchni działek i pomniejszono płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2017. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wskazała, że nie zgadza się z tą decyzją. ARiMR posiada w swoich zasobach nieaktualne mapy i niezaktualizowane powierzchnie działek przez co wprowadza rolników w błąd przysyłając im nieaktualny materiał graficzny. Deklarowane we wniosku powierzchnie działek strona podała w oparciu o pomiary ustalone w czasie kontroli na miejscu i naniesione przez nią na załączniki graficzne zmiany sposobu użytkowania gruntu. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] czerwca 2018r., nr [...], Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przyznał M. D. płatność rolno-środowiskowo- klimatyczną na rok 2017 w łącznej wysokości [...] zł, w tym: Wariant: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne w wysokości [...] zł, Wariant: 5.5 Półnaturalne łąki świeże w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę [...]zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia i odmówił płatności na rok 2017 do działek rolnych zadeklarowanych w ramach: Wariantu 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne. Ustalił obszar gruntów dla podjętego w dniu 15 marca 2015 r. zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego dla Wariantu: 4.4 półnaturalne łąki wilgotne na powierzchnię 1,36 ha, dla Wariantu: 5.4 półnaturalne łąki wilgotne na powierzchnię 2,73 ha, dla Wariantu 5.5 półnaturalne łąki świeże na powierzchnię 2,10 ha. W uzasadnieniu decyzji organ obszernie przedstawił podstawy prawne przyznawania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej za rok 2017 oraz kontroli wniosków. Wskazał m.in., że podstawą identyfikacji działek rolnych dla celów płatności i kontroli wniosków o płatność jest System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS). Podstawowym elementem oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni działek rolnych są ortofotomapy, stanowiące element systemu LPIS. Po zaimportowaniu zdjęć lotniczych do systemu informatycznego powstają ortofotomapy podlegające, przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Stanowią one najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz oceny maksymalnego kwalifikowalnego obszaru uprawnionego do płatności. Wszystkie prace na potrzeby systemu LPIS są wykonywane przez osoby posiadające uprawnienia geodezyjne. W przedmiotowej sprawie organ przeprowadzając kontrolę administracyjną wniosku ocenił dostępne dane GIS tj.: poprawność wyznaczenia wektorowych granic odniesienia dla przedmiotowej działki ewidencyjnej w powiązaniu z obrazem ortofotornapy (mając na uwadze widoczne granice użytkowania, analizę powierzchni sąsiednich działek ewidencyjnych) oraz poprawność wyznaczenia pól zagospodarowania na ortofotomapie. Ustalenie powierzchni PEG w ramach działek referencyjnych, odbywa się w oparciu o dane wektorowe GO (granice odniesienia) i PZ (pole zagospodarowania) zaktualizowane i zweryfikowane na podstawie aktualnej cyfrowej ortofotomapy, przeprowadzonych w terenie pomiarów powierzchni PEG oraz kontroli terenowych zakończonych raportem z kontroli terenowej PEG, w wyniku których następuje tzw. certyfikacja powierzchni kwalifikowanej. Powierzchnia PEG powstaje poprzez odjęcie od pola odniesienia pól zagospodarowania nieuprawnionych do przyznania płatności: siedlisk, terenów komunikacyjnych, lasów, terenów zurbanizowanych, wód, terenów zadrzewionych zakrzaczonych oraz innych terenów, na których nie jest prowadzona działalność rolnicza. Organ odwoławczy zauważył także, iż maksymalny kwalifikowalny obszar określony w systemie identyfikacji działek rolnych dla danej działki ewidencyjnej nie obejmuje wszystkich gruntów położonych na danej działce, a jedynie stanowią go grunty rolne spełniające określone kryteria. W przypadku płatności do Wariantu: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne na działce ewidencyjnej o numerze [...] na której strona zadeklarowała działkę rolną J1 na powierzchni 1,40 ha, stwierdzono, że maksymalny kwalifikowalny obszar (dalej: MKO) ww. działki ewidencyjnej wynosi 1,3581 ha, w związku z powyższym z działki rolnej J1 wykluczono 0,04 ha. Powierzchnia stwierdzona w ramach Wariantu: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne wynosi 1,36 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach tego wariantu, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu wynosi 2,94%. Zgodnie z art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 640/2014 w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Mając na uwadze powyżej przytoczone przepisy, powierzchnią zakwalifikowaną do przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach Wariantu: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne jest 1,36 ha, a kwota należna wynosi [...] zł. W zakresie płatności w ramach Wariantu: 5.5 Półnaturalne łąki świeże powierzchnia deklarowana we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 2,23 ha (działka rolna FI położona na części działek ewidencyjnych oznaczonych: Nr [...], Nr [...] oraz działka rolna Cl położona na części działek ewidencyjnych oznaczonych : Nr [...], Nr [...], Nr [...]). Organ ustalił maksymalny kwalifikowalny obszar uprawniony do płatności na 2,10 ha (dla działki rolnej Cl powierzchnia deklarowana to 1,92 ha, natomiast stwierdzona wyniosła 1,79 ha, dla działki rolnej FI powierzchnia deklarowana i stwierdzona to 0,31 ha). Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach tego wariantu, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej/kontroli na miejscu wyniosła 6,19%. Zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, a różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Z uwagi na powyższe, dla Wariantu: 5.5 Półnaturalne łąki świeże została przyznana płatność w wysokości [...] zł. Odnośnie Wariantu: 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 3,65 ha (działka rolna LI położona na działce ewidencyjnej Nr [...]; działka rolna HI położona na działce ewidencyjnej Nr [...]; działka rolna Gl: położona na części działek ewidencyjnych oznaczonych: Nr [...], Nr [...] oraz działka rolna El: położona na części działek ewidencyjnych oznaczonych: Nr [...], Nr [...], Nr [...]). Natomiast organ ustalił dla działki dla działki rolnej El o pow. deklarowanej 0,59 ha, pow. stwierdzoną 0,55 ha. Dla działki rolnej Gl o pow. deklarowanej 1,05 ha, pow. stwierdzoną 1,01 ha. Dla działki rolnej HI o pow. deklarowanej 0,44 ha, pow. stwierdzoną 0,41 ha. Dla działki rolnej LI o pow. deklarowanej 1,57 ha, pow. stwierdzoną 0,76 ha. Powierzchnią stanowiącą maksymalny kwalifikowalny obszar w ramach tego wariantu według organu to powierzchnia 2,73 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach tego wariantu, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej/kontroli na miejscu to 33,70%. Zgodnie z cytowanym wcześniej art. 19 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 640/2014 ponieważ ta różnica przekroczyła 20% powierzchni stwierdzonej dla tego wariantu pomoc nie została przyznana. W skardze do sądu administracyjnego M. D. podniósł zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu. Wskazał, że działki wymienione przez niego we wniosku o płatność są użytkowane rolniczo. Powierzchnie działek rolnych zaznaczone przez niego na załączniku graficznym są określone prawidłowo, gdyż odpowiadają pomiarom wykonanym w 2016 r. w jego gospodarstwie rolnym w czasie kontroli na miejscu. Od tego okresu nic się nie zmieniło w jego gospodarstwie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W przedmiotowej sprawie istotę sporu stanowi przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2017 w pomniejszonej wysokości z uwagi na zmniejszoną w stosunku do zadeklarowanej powierzchnię zakwalifikowaną do płatności części działek w związku ze stwierdzonymi w toku kontroli administracyjnej nieprawidłowościami dotyczącymi trwałych użytków zielonych (dalej: TUZ ). Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej deklarując działki rolne w kolejnym roku 5-cioletniego zobowiązania w realizacji pakietu 4. Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków na obszarach Natura 2000 w ramach Wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne oraz pakietu 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000 w ramach Wariantu 5.4. Półnaturalne łąki wilgotne i Wariantu 5.5 Półnaturalne łąki świeże - Natura 2000. Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1a Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 415 ze zm., dalej: rozporządzenie RŚK) w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do trwałych użytków zielonych, na których występują siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia, jeżeli są położone na specjalnym obszarze ochrony siedlisk albo na obszarze specjalnej ochrony ptaków, albo na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty, w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody - w przypadku Wariantów 4.1.-4.6. Natomiast odnośnie pakietu 5. Rozporządzenie RŚK stanowi w § 12 ust . 4 pkt 7 ppkt 1, że w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do położonych poza obszarem Natura 2000 trwałych użytków zielonych, na których występują siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia - w przypadku wszystkich wariantów tego pakietu. W świetle przytoczonych regulacji przyjąć należy, że w przypadku deklarowanego przez skarżącego pakietu 4 i 5 dochodzona płatność jest przyznawana do położonych na obszarach Natura 2000 oraz poza tym poza obszarem trwałych użytków zielonych, na których występują wskazane wyżej siedliska przyrodnicze. Występowanie siedlisk przyrodniczych nie było kwestionowane, sporne jest natomiast czy powierzchnie działek zgłoszonych do programu odpowiadają wymogom przewidzianym dla trwałych użytków zielonych. Definicję trwałych użytków zielonych zawiera rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1307/2013. Rozporządzenie to stosuje się do płatności rolno środowiskowo klimatycznej na mocy przepisu art. 1 pkt b ppkt iv. Zgodnie art. 4 ust. 1h "trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe" (zwane łącznie "trwałymi użytkami zielonymi" oznaczają grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielonych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zdecydują - które nie były zaorane przez okres co najmniej pięciu lat. Zgodnie z dalsza dyspozycją cytowanego przepisu, mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu, pod warunkiem że zachowano przewagę traw i innych pastewnych roślin zielnych. Należy wyjaśnić, że przy określaniu obszaru kwalifikującego się do tej płatności zgodnie z § 15 ust. 3 rozporządzenia RŚK uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zdaniem skarżącego powierzchnie działek rolnych kwalifikujących się do płatności zostały przez niego określone we wniosku o płatność prawidłowo, odpowiadają one faktycznej powierzchni użytkowanej rolniczo a wielkość ich została określona na podstawie pomiarów gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego dokonanych w trakcie kontroli na miejscu, która była u skarżącego przeprowadzona w dniach [...] września 2016 r. do [...] listopada 2016 r. Sąd zwraca uwagę, że powierzchnia zmierzona w trakcie kontroli na miejscu nie zawsze jest powierzchnią ostatecznie zakwalifikowaną do płatności, gdyż powierzchnia zmierzona nie może przekraczać maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (PEG). Brak jest bowiem możliwości przyznania płatności ponad maksymalny kwalifikowalny obszar wyznaczony dla konkretnej działki w bazie Systemu Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS). Podkreślenia wymaga, że w trakcie przeprowadzonej kontroli administracyjnej w niniejszej sprawie organ drugiej instancji dokonał szczegółowej oceny i analizy przedmiotowych działek rolnych według dostępnych danych w bazie Systemu Identyfikacji Działek Rolnych. Miał również na uwadze pomiary ustalone w trakcie czynności kontrolnych w terenie dodatkowo ograniczając taki pomiar do tych obszarów działek rolnych, które znajdują się w obrębie działek ewidencyjnych deklarowanych przez rolnika we wniosku, pomijając tym samym zwiększoną powierzchnię działek zgłoszoną do płatności. Jednocześnie dokonana została aktualizacja maksymalnego kwalifikowalnego obszaru dla każdej działki ewidencyjnej określonego w tym przypadku jako powierzchnia faktycznie użytkowana przez rolnika w ramach danej działki ewidencyjnej odpowiadająca definicji trwałych użytków zielonych. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że rolą Systemu Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS), będącego częścią integrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (IACS) jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i, czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG) (por. wyrok WSA w Szczecinie z 11 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1210/14, dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać również trzeba, że System Identyfikacji Działek Rolnych, zgodnie z art. 70 rozporządzenia UE nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347/549 z 20 grudnia 2013 r.), ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Wyznaczanie PEG odbywa się zatem w obrębie działki ewidencyjnej określonej w Ewidencji Gruntów i Budynków. Przeprowadzenie u skarżącego kontroli na miejscu w roku 2016 mogło prowadzić do skorygowania powierzchni uprawnionych do płatności w związku z okolicznościami, których stwierdzenie jest możliwe tylko w ramach bezpośrednich oględzin – takich jak stwierdzenie np. obszarów wykluczających płatność, czy ustalenie, że faktyczna powierzchnia zgłoszonych upraw nie odpowiada deklarowanej. Jednak tego typu rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a deklarowanym we wniosku mogły dotyczyć 2016 r. i zostały ujawnione przez kontrolujących w czasie kontroli na miejscu i skutkowały przypisaniem im kodów błędu oraz pomniejszeniem powierzchni deklarowanej przez rolnika do płatności. Jednak skarżący zdaje się pomijać wynikającą z kontroli na miejscu okoliczność stwierdzenia dla działek rolnych: J1 (działka ewidencyjna Nr [...]), El (działki ewidencyjne Nr [...]), G1 (działki ewidencyjne Nr [...]), HI (działka ewidencyjna Nr [...]), LI (działka ewidencyjna Nr [...]), Cl (działki ewidencyjne Nr [...]), FI (działki ewidencyjne Nr [...]) kodu błędu Dr 52 "stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania". Wynika z tego, że już w 2016 roku w czasie kontroli stwierdzono powiększenie trwałych użytków zielonych w stosunku do lat poprzednich. Oznacza to, że organ dokonując pomniejszenia powierzchni działki rolnej uprawiającej do otrzymania w 2017 r. płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej miał na uwadze zarówno wyniki kontroli administracyjnej jak i kontroli na miejscu. O ile bowiem kontrola w terenie pozwala na ustalenie faktycznego obszaru upraw, to nie umożliwia ona precyzyjnego odniesienia tych pomiarów do granic działek na których były trwałe użytki zielone przez okres co najmniej pięciu lat. Ustalenia poczynione w oparciu o system LPIS umożliwiają natomiast nałożenie obrazu działki rolnej na mapy ewidencyjne – co wynika z samej technologii pomiaru i stosowanej metody. Pozwala to na ustalenie, czy faktyczne powierzchnie upraw wykraczają poza granice działki referencyjnej, zadeklarowanej we wniosku. Dla ustalenia obszaru kwalifikowanego do płatności konieczne jest zatem ustalenie zarówno faktycznej powierzchni upraw (po uwzględnieniu wyłączeń), tj. powierzchni działki rolnej – co jest możliwe na podstawie kontroli na miejscu, jak i odniesienie granic tych upraw do granic działek referencyjnych – czego organ dokonał na podstawie danych z systemu LPIS. Organ ustalił ten obszar na podstawie informacji uzyskanej z Wydziału GIS Biura Kontroli na Miejscu L. Oddziału Regionalnego AMiMR z dnia [...] czerwca 2018 r. W tabelach określono wartości maksymalnego kwalifikowalnego obszaru dla działek wskazanych przez skarżącego we wniosku o płatność. Tylko określony w ten sposób maksymalny kwalifikowalny obszar trwałych użytków zielonych dla działki referencyjnej uprawniał do określenia wysokości wsparcia. W związku z powyższym podniesione w skardze zarzuty pominięcia treści wniosku (części VIII – "Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych"), "Informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności" oraz raportu z czynności kontrolnych z 2016 r i oparcia się wyłącznie na wynikach kontroli administracyjnej Sąd uznał za bezzasadne. Wprawdzie treść uzasadnień decyzji organów obu instancji jest dosyć syntetyczna, to jednak mając na uwadze cały zebrany materiał dowodowy można stwierdzić, że Dyrektor ARiMR ocenił go kompleksowo, a wywiedzione w decyzji wnioski i w konsekwencji zastosowane pomniejszenia płatności, znajdują oparcie w faktach ustalonych na podstawie obu rodzajów kontroli i tej na miejscu z 2016 r. i kontroli administracyjnej przeprowadzonej w niniejszej sprawie. Świadczy o tym znajdująca się na stronie 18 akt administracyjnych informacja z Biura Kontroli na Miejscu Wydziału GIS która w części opisowej podała, że powierzchnia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) dla wskazanych działek została określona na podstawie ortofotomapy sporządzonej ze zdjęć wykonanych dnia [...] września 2017 r., oraz uwzględnienia wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie M. D. w dniach [...] września 2016 r. do [...] listopada 2016 r. Dyrektor L. ARiMR w odniósł się do zarzucanego mu przez skarżącego braku konsekwencji co do wskazywania w załączniku graficznym aktualnej powierzchni PEG. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że ARiMR corocznie przekazuje rolnikom spersonalizowane wnioski o przyznanie płatności wraz z kartą informacyjną, w której dla każdej działki ewidencyjnej deklarowanej do płatności (w ubiegłych latach) określony został maksymalny kwalifikowany obszar (powierzchnia PEG). Ta powierzchnia podlega weryfikacji co kilka lat w oparciu o wykonywane na zlecenie ARiMR cyfrowe ortofotomapy jak również bezpośrednie wizje w terenie. Organ odwoławczy podkreślał, że ww. opisany schemat wyznaczania powierzchni PEG nie zwalnia jednak rolnika od deklarowania we wnioskach o przyznanie płatności danych zgodnych z aktualnym stanem faktycznym znajdującym się na zgłaszanej działce tym bardziej, że to rolnik powinien być lepiej zorientowany w stanie uprawianych przez siebie działek. Jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany w zakresie danych wpływających na kwalifikowalność do pomocy, w tym zmiany danych w porównaniu z danymi podanymi rolnikowi we wstępnie wypełnionym formularzu wniosku o przyznanie płatności - rolnik winien te zmiany zgłosić, wprowadzając stosowne poprawki. Rolnik powinien dokonać korekty otrzymanych od ARiMR danych referencyjnych. Na podstawie poprawek lub uzupełnień wprowadzonych przez beneficjentów do z góry ustalonego formularza, właściwy organ dokonuje oceny, czy niezbędna jest aktualizacja odpowiedniej działki referencyjnej, uwzględniając art. 5 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organów. Wskazać także należy, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt: II FPS 8/09-CBOSA). Oznacza to, że sąd administracyjny jest sądem prawa, nie zaś sądem faktu. W postępowaniu przed sądem administracyjnym kontrola administracji publicznej odbywa się na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a zatem co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed tym sądem, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ administracji. Dokonana przez organ kontrola administracyjna wniosku pozwoliła na skuteczne sprawdzenie zgodności wniosku aplikacyjnego z warunkami, na jakich przyznawana jest przedmiotowa płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna. Biorąc pod uwagę ustaloną, procentową różnicę pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych w ramach Wariantu: 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne a powierzchnią zatwierdzoną która wynosiła 2,94% (0,04 ha/1,36 ha), organ miał podstawy do zastosowania dyspozycji z art. 18 ust 6 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 640/2014. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. W związku z powyższym dla tego wariantu została przyznana płatność w wysokości [...] zł (1,36 ha x [...] zł.). Natomiast w stosunku do Wariantu: 5.5 Półnaturalne łąki świeże powierzchnia deklarowana we wniosku wynosiła 2,23 ha, ustalona przez organ powierzchnia uprawniona do płatności wyniosła 2,10 ha. Różnica więc między powierzchnią deklarowaną (kwalifikowaną), a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 0,13 ha co stanowi różnicę procentową 6,19%. Organ prawidłowo powołując się na art. 19 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 zgodnie z którym, w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, a różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy - przyznał płatność w wysokości [...] zł. Również mając na uwadze art. 19 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 640/2014 w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku jest większa niż powierzchnia stwierdzona, a różnica ta przekracza 20% powierzchni stwierdzonej nie przyznaje się żadnej pomocy czy wsparcia, organ odmówił pomocy do Wariantu: 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne. W tym przypadku wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosiła 33,70% (0,92 ha/2,73 ha). Stwierdzić należy, że organy nie dopuściły się w prowadzonym postępowaniu naruszenia przepisów prawa procesowego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż takie musiałyby mieć charakter istotny, to jest determinować rodzaj rozstrzygnięcia, odmiennego od zapadłego w sprawie. Powoływanie się przez skarżącego na ustalenia przeprowadzane przez organ w innym czasie i zakresie nie mogą stanowić podstawy zgłaszanych zarzutów w sprawie niniejszej gdyż dotyczą innej zakończonej ostatecznie sprawy , która nie była przedmiotem kontroli sądu. W związku z powyższym stwierdzić przychodzi, że zaskarżona decyzja Dyrektora L. Oddziału Regionalnego AMiMR odpowiada prawu, co mając na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).