III SA/Lu 399/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na informację [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia protestu na negatywną ocenę projektu oddala skargę. Sygn. III SA/Lu 399/21 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie protestu z dnia [...] października 2020 r. nr [...] wydane przez L. Agencję Wspierania Przedsiębiorczości (dalej jako "LAWP"), na mocy którego nie uwzględniono protestu M. W. na negatywną ocenę projektu pod tytułem "A. rezerwacyjna" zgłoszonego we wniosku o dofinansowanie nr [...] w ramach 3 Osi Priorytetowej Konkurencyjności przedsiębiorstw, Działania 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2014 – 2020. Stan sprawy przedstawia się następująco. Skarżący M. W. w dniu [...] lutego 2020 r. złożył wniosek o dofinansowanie projektu zatytułowanego "A. rezerwacyjna" w ramach ogłoszonego naboru nr [...] Oś priorytetowa 3 Konkurencyjność przedsiębiorstw Działanie 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2014-2020. Wniosek o dofinansowanie przeszedł pozytywnie etap oceny formalnej i został zakwalifikowany do etapu oceny merytorycznej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] LAWP poinformowała, że w ramach merytorycznej oceny projekt został oceniony negatywnie, jako niespełniający kryterium merytorycznego technicznego specyficznego "Innowacyjność" oraz kryterium merytorycznego technicznego "Zgodność projektu z celami Działania". W uzasadnieniu wskazano, że w ramach kryterium "Innowacyjności" ocenie podlega czy projekt dotyczy wprowadzenia innowacji produktowej/procesowej co najmniej w skali rynku regionalnego (w województwie l. stosowanej nie dłużej niż 3 lata. LAWP wyjaśniła, że "a. " służyć będzie zarządzaniu restauracjami i kontaktami z klientami, umożliwiać będzie zarezerwowania stolika w restauracji, wymianę opinii między klientami oraz ocenianie restauracji. Opisany system informatyczny nie zawiera żadnych nowych elementów, które powodowałyby że "a. " mogłaby stanowić nowy produkt będący innowacją znaną i stosowaną nie dłużnej niż 3 lata w skali województwa l. . LAWP podała, że usługa rezerwacji stolika w restauracji jest powszechnie udostępniania z poziomu strony lub dedykowanej aplikacji, przez co najmniej kilka podmiotów, od wielu lat, na terenie całego kraju – także w L.. Oferowane produkty to albo rozbudowane oprogramowanie, posiadające różne funkcjonalności albo proste aplikacje na telefon służące do rezerwacji stolika, zamawiania jedzenia na wynos lub na miejscu. Dalej wymieniono przykładowo kilkanaście stron internetowych z ofertą podmiotów, które podobne aplikacje wykorzystują. W konsekwencji uznano, że aplikacja zaproponowana przez skarżącego nie posiada żadnych znamion innowacyjności, rozumianej jako wprowadzenie wyrobu lub usługi, które są nowe lub znacząco udoskonalone w zakresie swoich cech lub zastosowań. Innowacja produktowa to znaczące udoskonalenie pod względem specyfikacji technicznych, komponentów i materiałów, wbudowanego oprogramowania, łatwości obsługi lub innych cech funkcjonalnych. Zwrócono uwagę, że ramach projektu skarżącego nie zostanie wprowadzona innowacja produktowa nawet w skali rynku regionalnego. W konsekwencji projekt nie jest zgodny z celami Działania. Dnia [...] września 2020 r. skarżący złożył protest zarzucając dokonanie błędnej oceny merytorycznej projektu. W ocenie skarżącego w Europie Centralnej, także na rynku polskim, brakuje kompleksowych zintegrowanych polskojęzycznych rozwiązań wspierających zarządzanie punktem gastronomicznym czy automatyzujących proces rezerwacji. Skarżący podkreślił, że za innowacyjne należy uznać zarówno koncepcję funkcjonalną systemu aplikacji, jak również zastosowane w nim innowacyjne rozwiązania technologiczne. Wyjaśnił, że rozwiązania konkurencyjne realizują zazwyczaj jedynie wybrane (szczątkowe) funkcjonalności systemu, służą jedynie do zarządzania lokalem gastronomicznym i jego zasobami lub wspomagają wybrane elementy procesu integracji z klientem. Zaproponowana przez niego aplikacja łączy w sobie zarówno narzędzie zarządzania zasobami lokalu, relacjami z klientem, funkcjonalność wirtualnego doradcy, narzędzie analityczne i komunikacyjne oraz platformę integracyjną z urządzeniami/aplikacjami mobilnymi. W ocenie skarżącego kompleksowość zastosowanych rozwiązań stanowi rozwiązanie unikalne w branży gastronomicznej. Skarżący przeanalizował także aplikacje dostępne na rynku oraz wyjaśnił poszczególnie różnice i braki w porównaniu do jego aplikacji rezerwacyjnej. Pismem z dnia [...] października 2020 r., LAWP przekazała informację o nieuwzględnieniu protestu. W uzasadnieniu podniesiono, że projekt skarżącego nie spełnia kryterium innowacyjności, bowiem nie stanowi wdrożenia innowacji produktowej stosowanej nie dłużej niż 3 lata w skali co najmniej rynku regionalnego. Powyższe potwierdza opinia eksperta zewnętrznego powołanego przez LAWP. LAWP podtrzymała także swoją dotychczasową argumentację oraz odnosząc się do zarzutu skarżącego, że jego projekt należy oceniać całościowo, podkreśliła, że istnieją na rynku gotowe aplikacje oraz firmy, które posiadają w ofercie rozwiązania bliskie temu, które chce realizować skarżący. Nawet jeśli inne istniejące już aplikacje nie są "lustrzanym odbiciem" aplikacji skarżącego, to ich zakres odpowiada usługom opisanym w dokumentacji aplikacyjnej. Dalej LAWP podkreśliła, że nie wystarczy aby zaproponowane przez skarżącego rozwiązanie posiadało jakąkolwiek przewagę nad rozwiązaniami już znanymi, lecz chodzi o to, by rozwiązanie to posiadało przymiot "nowości" lub "znacznego ulepszenia". LAWP dokonała także przykładowego porównania rozwiązań zaproponowanych przez skarżącego z rozwiązaniami oferowanymi przez inne podmioty i wskazała, że nie jest nowością lub znacznym ulepszeniem funkcjonalność polegająca na wizualizacji wyboru stolika. Konsekwencją braku wykazania innowacyjności zaproponowanego rozwiązania jest brak zgodności projektu z celami Działania. Podsumowując, LAWP zwróciła uwagę, że także z opinii o innowacyjności przedłożonej przez skarżącego razem z wnioskiem wynika, że skarżący planuje wdrożyć rozwiązanie znane i stosowane w obiektach gastronomicznych, co wyklucza możliwość uznania za innowację produktową stosowaną nie dłużej niż 3 lata w skali co najmniej rynku regionalnego. Skarżący w terminie złożył skargę, w której zarzucił naruszenia przepisów prawa materialnego: 1. art. 37 ust. 1 ustawy 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818, dalej jako "ustawa wdrożeniowa"), poprzez dowolność argumentów i brak oceny planowanego przedsięwzięcia w sposób kompleksowy, odnoszący się do wszystkich cech produktu, czym została złamana zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności; 2. art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez błędną wykładnię merytorycznego kryterium innowacyjności określonego w regulaminie konkursu i załącznikach; 3. art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z rozdziałem VI podrozdziałem 1.4.1 pkt.5 (str. 54) regulaminu, poprzez brak kompleksowej oceny projektu po wydaniu opinii eksperta zewnętrznego. Zarzucił także naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a w zw. z art. 7 k.p.a. tj. naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej poprzez zignorowanie argumentów skarżącego popartych opinią niezależnego eksperta świadczących o innowacyjności stworzonego przez skarżącego produktu, a także arbitralne stwierdzenie, że produkt nie spełnia kryterium innowacyjności. Wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że LAWP dokonała oceny wniosku skarżącego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami określonymi w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej (zasady rzetelności, bezstronności, przejrzystości). Oceniający nie odnieśli się do istotnej cechy produktu jaką jest kompleksowość i wielopłaszczyznowość rozwiązania, która to stanowi o innowacyjności produktu. Organy rozważały cechy produktu w sposób fragmentaryczny, rozbijając istotę i cel projektowanego rozwiązania, co powoduje, że ocena nie jest kompletna i wyczerpująca. Spowodowało to brak oceny odnoszącej się do całego produktu i całkowicie zaburzyło istotę produktu. Projekt skarżącego należy rozpatrywać jako całość, a nie rozbijać na poszczególne cechy. Skarżący podkreśla, że LAWP nietrafnie przywołuje cechy różnych istniejących produktów, jakby one wszystkie razem stanowiły jeden produkt. Obowiązkiem organu oceniającego po wydaniu opinii eksperta była kompleksowa ocena projektu, która nie została dokonana, ponieważ skupiono się na pojedynczych cechach projektowanych rozwiązań. W ocenie skarżącego LAWP dokonała błędnej wykładni merytorycznego kryterium innowacyjności. Zgodnie z definicją zawartą w załączniku nr 6 do regulaminu konkursu kryterium innowacyjności zostaje spełnione, kiedy produkt jest znacząco ulepszony. Nie jest więc wymagane, aby posiadał cechy dotychczas nieistniejące, w szczególności nie można podnosić argumentu, że skoro inne produkty mają wybiórcze cechy projektu skarżącego to dane rozwiązanie jest już znane i stosowane. Prowadziłoby to bowiem do wykluczenia z zakresu pojęcia innowacyjności rozwiązań znacząco ulepszonych. Innowacyjność może przejawiać się również w stosowaniu rozwiązań bardziej skutecznych i efektywnych w odniesieniu do istniejących. Skarżący podkreślił, że organy oceniające całkowicie zignorowały opinię załączoną do wniosku, dokonując subiektywnej oceny w sposób stronniczy. Opinia zewnętrznego eksperta nie odnosi się do pozostałych cech funkcjonalnych aplikacji, poza usługą rezerwowania stolika. W odpowiedzi na skargę LAWP wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowa argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonego stanowiska organu należy przede wszystkim wskazać, że ocena przedmiotowego wniosku dokonywana jest w oparciu o ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz regulamin konkursu, w tym przypadku konkursu nr [...] Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może stosownie do art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 lit. a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 lit. b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Podobnie odniósł się do procedury odwoławczej w art. 67. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Zasady wyboru projektów do dofinansowania określa art. 37 ustawy wdrożeniowej. Zasady te nakazują dokonywanie oceny wyboru projektu w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (ust. 1). Rolą sądu jest dokonanie oceny, czy organ przeprowadził wybór projektu z poszanowaniem tych zasad. Rozpatrując skargę wniesioną na negatywną ocenę projektu, sąd administracyjny powinien badać zasadność oceny projektu, czyli sięgać do argumentacji, na podstawie której projekt został oceniony. Kontrola sądu administracyjnego przeprowadzana w tym zakresie, powinna zmierzać do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z regulaminu konkursu. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez ekspertów, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., II GSK 2249/13). Wynikające z art. 37 ustawy wdrożeniowej zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 przywołanej ustawy ma ponadto charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt II GSK 3435/16 i z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 339/17). Wymieniony na wstępie regulamin konkursu jest dokumentem systemu realizacji programu operacyjnego (art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Oczywistym przy tym jest, że treść takiego regulaminu nie może być sprzeczna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dokument, na podstawie którego wyłaniani mają być potencjalni beneficjenci programu, nie jest wprawdzie zbiorem norm prawnych mających wiązać w sposób właściwy źródłom prawa, lecz dotyczy norm, na których obowiązywanie godzi się każdy ubiegający o udzielenie wsparcia. Kontrola sądowa zmierza w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego oraz Instytucji Zarządzającej nie jest dowolna, czy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami. Z kolei merytoryczna treść ocen dokonanych przez ekspertów - w zakresie wiedzy z danej dziedziny - nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego. Ustawodawca wskazał na zasadność udziału ekspertów - spełniających określone prawem wymogi - na etapie wyboru projektów (por. art. 68a ust. 1 pkt 1 i nast. Rozdziału 15a ustawy wdrożeniowej). Celem wyeliminowania arbitralności ocen - oceny co do spełnienia kryteriów wyboru nie dokonuje jeden ekspert. Badanie spełnienia konkretnego kryterium jest z pewnością ocenne, co oczywiście nie znaczy, że ocena ta może być dowolna. Rzeczą ekspertów jest więc ocena wagi ewentualnych niedociągnięć wniosku, a w konsekwencji zasadność przyznania punktów - ze wskazaniem motywów takiej decyzji. Sam fakt, że eksperci mogą nie być do końca jednomyślni i może powstać pewna rozbieżność w dokonanych przez nich ocenach nie znaczy, że to właśnie ta mniej korzysta ocena eksperta jest wadliwa. Jeżeli ocena dokonana przez ekspertów byłaby na tyle niejasna, iż nie mogłaby zostać poddana ocenie instytucji rozpatrującej protest, a następnie ocenie Sądu, to świadczyłoby o tym, że narusza ona prawo, bowiem ocena projektu powinna być tak sformułowana, aby w powiązaniu z kryteriami oceny i treścią projektu była zrozumiała (por. np. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r. II GSK 2109/13). W ramach kontroli legalności oceny spełnienia kryteriów wyboru projektu mieści się badanie, czy oceny dokonano zgodnie z prawidłowo interpretowaną treścią (wymogami) kryteriów. Sąd podkreśla również, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia wniosku o dofinansowanie w sposób staranny, kompletny, odpowiadający założeniom danego programu operacyjnego i uwzględniający kryteria oceny (vide: wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11). Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. To wnioskodawca musi zadbać o to aby przekonać instytucje rozdysponowujące pomoc, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania. Sąd, kontrolując prawidłowość oceny działania organu, stwierdza, czy ocena wniosku dokonana w ramach konkursu przeprowadzona została w sposób zgodny z obowiązującą organ procedurą. Wnioski oceniane są wyłącznie na podstawie zawartych w nich zapisów i wymaganych załącznikach do wniosku lub dodatkowych dokumentów złożonych wraz z wnioskiem i stanowiących załączniki do niego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestionowanej przez skarżącego oceny w zakresie kryteriów: - kryterium merytorycznego technicznego specyficznego "Innowacyjność" w zakresie pytania cząstkowego "Czy projekt dotyczy wprowadzenia innowacji produktowej/procesowej co najmniej w skali rynku regionalnego (w województwie [...]) stosowanej nie dłużej niż 3 lata?"; oraz - kryterium merytorycznego technicznego "Zgodność projektu z celami Działania" w zakresie pytania cząstkowego "Czy cele projektu są zgodne z celami programu/osi/działania, zgodnie ze "Szczegółowym opisem osi priorytetowych RPO WL 2014-2020", zatwierdzonym w dniu [...] września 2019 r. oraz czy wskazane w projekcie wydatki są zgodne z celami Programu/Osi/Działania oraz celami ocenianego projektu?. Zgodnie z pkt 3.3 regulaminu, celem konkursu jest wyłonienie projektów do dofinansowania w ramach Osi Priorytetowej 3 Konkurencyjność przedsiębiorstw, Działania 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP RPO WL. Głównym celem Działania jest przełamanie barier związanych z dostępem do finansowania, know – how, a także pobudzenie działań tworzących wspólny łańcuch wartości przedsiębiorstwa. Dzięki wsparciu inwestycyjnemu nastąpi zwiększenie konkurencyjności, podniesienie produktywności, wydajności pracy oraz skali prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstw z województwa lubelskiego przede wszystkim dzięki wprowadzaniu innowacyjnych rozwiązań. Wzrost innowacji zostanie zapewniony m.in. poprzez wsparcie inwestycyjne przeznaczone na realizację wyników prac badawczych. Z treścią powyższych kryteriów koresponduje także regulamin w pkt 4.4, zgodnie z którym wsparcie w ramach Działania przewidziane jest wyłącznie dla innowacyjnych projektów zakładających wprowadzenie innowacji produktowej/procesowej co najmniej w skali rynku regionalnego (województwa [...]) stosowanej nie dłużej niż 3 lata. Według stanowiska LAWP, planowany do realizacji projekt, tj. "aplikacja rezerwacyjna", nie stanowi wdrożenia innowacji produktowej stosowanej nie dłużej niż 3 lata w skali co najmniej rynku regionalnego (w województwie [...]). W ocenie Sądu, ocena wniosku o dofinansowanie strony została przeprowadzona zgodnie z regulaminem konkursu, a przy ocenie projektu dochowano zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności. Skarżący miał zapewniony równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. A więc dochowano wszystkich wymogów określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Skarżący otrzymał pierwotną ocenę jego wniosku o dofinansowanie wraz ze szczegółowym uzasadnieniem oceny spełnienia każdego z kryteriów, które zostało ocenione negatywnie. Uzasadnienie zawiera wskazanie okoliczności, które przesądziły o negatywnym wyniku oceny spełniania danego kryterium. Tym samym pierwotna ocena spełnia wymogi rzetelności oceny określone w regulaminie. Także rozstrzygnięcie protestu tym zasadom nie uchybia. Wbrew twierdzeniu skarżącego, LAWP w zaskarżonym rozstrzygnięciu, dokonując ponownego rozpoznaniu protestu w zakresie merytorycznego technicznego specyficznego "Innowacyjność", ocenił innowacyjność projektu, poddając analizie każdy element zadeklarowanej innowacyjności. Zgodnie z Załącznikiem nr 6 do regulaminu konkursu - Kryteria wyboru projektów w ramach Działania 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP, przez innowację, zgodnie z Podręcznikiem Oslo, Zasady gromadzenia i interpretacji danych dotyczących innowacji (wydanie trzecie z 2005 roku, wspólna publikacja OECD oraz Eurostatu) należy rozumieć wdrożenie nowego lub znacząco udoskonalonego produktu (wyrobu lub usługi) lub procesu, nowej metody marketingowej lub nowej metody organizacyjnej w praktyce gospodarczej, organizacji miejsca pracy lub stosunkach z otoczeniem. Innowacja produktowa to wprowadzenie wyrobu lub usługi, które są nowe lub znacząco udoskonalone w zakresie swoich cech lub zastosowań. Zalicza się tu znaczące udoskonalenia pod względem specyfikacji technicznych, komponentów i materiałów, wbudowanego oprogramowania, łatwości obsługi lub innych cech funkcjonalnych. Innowacja procesowa oznacza wprowadzenie do praktyki w przedsiębiorstwie nowych, lub znacząco ulepszonych metod produkcji. Do tej kategorii zalicza się znaczące zmiany w zakresie technologii, urządzeń oraz/lub oprogramowania. Kryterium zostanie uznane za spełnione, jeżeli wdrażane w ramach projektu innowacyjne rozwiązanie jest stosowane nie dłużej niż 3 lata w skali rynku regionalnego (w województwie [...]). W świetle wskazanego kryterium dofinansowanie może być przyznane tylko wówczas, gdy wnioskodawca zakłada wdrożenie innowacji produktowej lub procesowej i tylko wówczas, gdy innowacja ta jest innowacją co najmniej w skali rynku regionalnego stosowaną nie dłużej niż 3 lata. Dokonana przez LAWP ocena w powyższym zakresie nie jest dowolna. Wbrew zarzutom skarżącego, LAWP szczegółowo odniosła się w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia do kwestii ewentualnej innowacyjności aplikacji rezerwacyjnej biorąc również pod uwagę aspekt mobilności tej usługi. Organ, korzystając z wiedzy eksperta zewnętrznego w dziedzinie Infrastruktura B+R+l, specjalizacja ds. IT, wskazał, że planowana do wdrożenia przez wnioskodawcę usługa "Zintegrowany, wieloplatformowy system informatyczny do zarządzania restauracją i kontaktami z klientami" nie jest innowacją stosowaną nie dłużej niż 3 lata w skali rynku regionalnego (w woj. [...]). Jak podaje ekspert głównym powodem jest fakt, iż usługa rezerwacji stolika w restauracji jest dostępna z poziomu strony lub dedykowanej aplikacji przez co najmniej kilka podmiotów od wielu lat na terenie całego kraju - w [...] także. Oferowane produkty to albo rozbudowane oprogramowanie posiadające różne funkcjonalności dostosowane do branży gastronomicznej albo proste aplikacje na telefon służące do rezerwacji stolika, zamawiania jedzenia na wynos lub na miejscu. Dodatkowo, dokonując oceny zakresu funkcjonalności rozwiązania proponowanego przez skarżącego w projekcie z rozwiązaniami dostępnymi na rynku ekspert zewnętrzny LAWP wskazał adresy stron internetowych aplikacji lub stron z podobnymi rozwiązaniami tj. - [...] - od 2013 firma oferuje na rynku krajowym rozbudowane usługi dla restauracji między innymi: System Zamówień Online, Dedykowane aplikacje mobilne dla restauracji, Strona WWW restauracji, Narzędzia marketingowe, Program lojalnościowy i inne; [...] - od 2019 roku firma poprzez swoją stronę umożliwia rezerwację stolika w restauracji na terenie L., a także zamawiania jedzenia na wynos lub na miejscu, [...] - od 2018 roku firma poprzez swoją stronę oraz dedykowaną aplikację umożliwia rezerwację stolika w restauracji z ponad 1000 dostępnych na terenie całego kraju; [...] - od 2015 roku firma oferuję usługę rezerwacji stolika za pomocą dedykowanej aplikacji, do wyboru jest ponad 500 dostępnych lokali na terenie całego kraju; [...] - od 2018 roku firma poprzez swoją stronę oraz dedykowaną aplikację umożliwia rezerwację stolika w restauracji na terenie całego kraju; [...] - od 2017 roku firma poprzez swoją stronę oraz dedykowaną aplikację umożliwia rezerwację stolika w restauracji na terenie całego kraju; [...] - od 2015 roku firma oferuję usługę sprzedaży profesjonalnego oprogramowania internetowego pozwalające na szybkie uruchomienie rezerwacji online na stronie klienta [...] - Startup powstały w 2013 roku działający na rynku krajowym, który umożliwia rezerwacje stolików w lokalach gastronomicznych na terenie całego kraju. Dodatkowo w ekspertyzie wskazano inne serwisy o podobnych funkcjonalnościach. Już te ustalenia wskazują, że przedmiotowa aplikacja rezerwacyjna nie może zostać uznana za innowację produktową, z uwagi na jej cechy i funkcjonalności. Skarżący wskazuje że projekt należy rozpatrywać jako całość, a nie rozbijać na poszczególne cechy. Wbrew zarzutom skargi, należy podzielić stanowisko LAWP, że weryfikacja prawidłowości przeprowadzonej oceny projektu dokonana została w sposób całościowy, w tym w rozstrzygnięciu protestu z dnia [...] października 2020 r. dokonano analizy aplikacji konkursowej powołując się na treść opisu projektu zawartą w tabeli C.1 wniosku o dofinansowanie - Krótki opis projektu, a ponadto dokonano weryfikacji informacji zawartych w ramach Załącznika nr 46 do wniosku o dofinansowanie - Opinii o innowacyjności z dnia [...] stycznia 2020 r., wystawionej przez U. w L.. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, brak podstaw do kwestionowania prawidłowości dokonania oceny przedmiotowego kryterium. Na podstawie przedstawionych informacji nie można potwierdzić, że zadeklarowany we wniosku poziom nowości (innowacyjności) jest uzasadniony. W tym zakresie LAWP poddała projekt skarżącego konfrontacji z ustaleniami poczynionymi przez eksperta zewnętrznego, który w treści sporządzonej opinii wykazał, że przeprowadził analizę rynku w zakresie proponowanych przez skarżącego rozwiązań, co potwierdził konkretnymi adresami stron internetowych odnoszących się do rozwiązań konkurencyjnych do pomysłu skarżącego, a już na rynku istniejących i końcowo zaopiniował, że proponowane przez skarżącego rozwiązanie innowacyjne nie jest. Tym samym w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia LAWP wykazała dlaczego uznała, że skarżący nie spełnił zakwestionowanych kryteriów, przytaczając również treść kryteriów i wyjaśnienia z opinii zewnętrznego eksperta. Sąd nie jest przy tym uprawniony do dokonywania oceny merytorycznej wniosku, albowiem uprawnienia do tego posiadają eksperci, powoływani do oceny projektów w danym konkursie. Sąd nie dysponuje specjalistyczną wiedzą niezbędną do rzetelnej i szczegółowej oceny projektów w ich warstwie merytorycznej. Uprawnieniem Sądu jest dokonanie oceny, czy organy prawidłowo dokonały oceny protestu w świetle ustawy wdrożeniowej i przepisów właściwych dla danego konkursu, zawartych w regulaminie konkursu. W tej sytuacji za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zakresie oceny wniosku. LAWP odniosła się do argumentacji skarżącego zawartej w proteście, a swoje stanowisko oparła na prawidłowo przeprowadzonej ocenie wniosku. Skoro LAWP w szczegółowy sposób odniosła się do wszystkich zarzutów zawartych w proteście, to tym samym w przeprowadzonym postępowaniu organ zastosował się do wymagań wynikających z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i w sposób właściwy dokonał oceny projektu z zachowaniem zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności. Zarzuty protestu jak i skargi nie podważają skutecznie prawidłowości dokonanej oceny. Jeszcze raz podkreślić należy, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu, spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku i dokumentacji aplikacyjnej (wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11, CBOSA). Skarżący przystępując do konkursu winien znać jego zasady, które zostały opublikowane i były dostępne dla wszystkich potencjalnych wnioskodawców w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Braki w złożonej dokumentacji lub jej niespójność, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek określonych kryteriów, winny natomiast zostać ocenione negatywnie, brakiem punktacji w zakresie danego kryterium, lub niespełnieniem kryterium zerojedynkowego, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. Ponadto uzasadnienie faktyczne zaskarżonego rozstrzygnięcia zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa. Dokonana ocena nie jest oceną dowolną, mieści się w granicach sprawy zainicjowanej wnioskiem o dofinansowanie, jak również w granicach kryteriów wynikających z regulaminu i nie narusza reguł określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej orzekł jak w sentencji.