III SA/Lu 400/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu. Dnia 6 lutego 2009 r. skarżący S. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 13 stycznia 2009r., składając jednocześnie wniosek o sporządzenie uzasadnienia i opłacając go. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazał, iż źle zrozumiał pouczenie sędziego. Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2009 r. wezwano skarżącego do wykazania, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, został wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, Pismem z dnia 26 lutego 2009 r. wykonał przedmiotowe zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu - art. 86 zd. 1 ppsa, o ile zostaną spełnione łącznie przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, we wniosku strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminowi, jednocześnie z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu strona dopełni czynności, dla której określony był termin (art. 87 w/w ustawy). Należy zauważyć, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy, może mieć miejsce tylko wtedy, gdy dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Istotnym przy tym jest, iż przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko czynności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Uprawdopodobnienie braku winy w niezachowaniu terminu dla dokonania czynności należy zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, iż przedstawiona we wniosku argumentacja, w ocenie sądu, nie może zasługiwać na uwzględnienie. Niezachowanie terminu skarżący uzasadnia złym zrozumieniem pouczenia przez sędziego przewodniczącego. Należy zauważyć, iż na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009 r., na której skarżący stawił się osobiście, przewodniczący składu orzekającego prawidłowo pouczył skarżącego między innymi, że pisemne uzasadnienie ogłoszonego wyroku zostanie doręczone na wniosek zgłoszony przez stronę w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku, wniosek podlega opłacie kwocie 100 zł, nie zgłoszenie wniosku w terminie powoduje utratę prawa wniesienia skargi kasacyjnej – co znajduje potwierdzenie w protokole rozprawy z dnia 13 stycznia 2009 r. Powołane przez stronę we wniosku okoliczności, nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności. Zdaniem Sądu uchybienie terminu w sprawie niniejszej nie nastąpiło w wyniku zdarzeń nagłych, niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód, a było przyczyną niedostatecznej staranności skarżącego w prowadzeniu własnych spraw. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 86 ( 1 ppsa, należało orzec jak w sentencji.