III SA/Lu 403/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Stażysta Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. P., po rozpatrzeniu odwołania "S." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego i określenia kwoty należności wynikających z długu celnego. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Spółka "S." w dniu [...] września 2012 r. przyjęła do magazynu czasowego składowania towar w postaci zestawów klimatyzatorów i złożyła w Oddziale Celnym w C. deklarację skróconą [...] dotyczącą czasowego składowania w/w klimatyzatorów, a następnie w dniu [...] września 2012 r. wystąpiła do organu celnego o przedłużenie – na mocy art. 49 ust. 2 WKC - terminu do podjęcia formalności niezbędnych do nadania towarowi przeznaczenia celnego. Decyzją z [...] października 2012 r., [...] Naczelnik Urzędu Celnego w L. odmówił przedłużenia terminu do nadania przeznaczenia celnego dla towaru objętego w/w deklaracją skróconą. Spółka nie odwołała się od powyższej decyzji. Postanowieniem z [...] listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. wszczął z urzędu postępowania w sprawie uregulowania sytuacji towaru w postaci 273 klimatyzatorów objętego powyższą deklaracją, a następnie decyzją z [...] stycznia 2013 r. stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień [...] września 2012 r. w odniesieniu do w/w towaru objętego czasowym składowaniem - w związku z niewykonaniem obowiązku terminowego dokonania formalności niezbędnych do nadania towarowi dopuszczalnego przeznaczenia celnego. Organ określił również kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości 7105 zł oraz wezwał Spółkę jako dłużnika do uiszczenia w/w należności wraz z odsetkami . W odwołaniu, uzupełnionym pismem z [...] marca 2013 r., Spółka wniosła o uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając organowi, że ten z - naruszeniem art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej - nie podaje dokładnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz z naruszeniem art. 204 ust. 1 WKC nie uwzględnia faktu, że klimatyzatory stanowią własność firmy z Ukrainy, że ta z przyczyn ekonomicznych nie mogła dokonać importu towarów do swojego kraju i dlatego do dnia [...] stycznia 2013 r. nie wyrażała zgody na ulokowanie towaru w składzie celnym. Spółka podniosła, że bez zgody właściciela towaru nie mogła nadać mu właściwego przeznaczenia celnego, a obecnie towar objęto procedurą składu celnego według zgłoszenia OGL [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Spółka argumentowała, że dług celny nie powstał ponieważ uchybienia, o których mowa w art. 204 ust. 1 in fine WKC nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie czasowego składowania towaru lub odpowiedniej procedury celnej. W niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wyłączenia powstania długu celnego. Spółka nie podjęła jakichkolwiek kroków, aby towar usunąć spod dozoru celnego. Uchybienia nie są spowodowane zaniedbaniem Spółki, a przekroczenie terminu wynikało z faktu, że towar jest własnością kontrahenta ukraińskiego i bez jego wyraźnej dyspozycji nie było możliwe dokonanie jakiejkolwiek czynności. Spółka zgłosiła towar do objęcia procedurą składu celnego, a zatem dokonała wszelkich formalności koniecznych do uregulowania statusu towaru. Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, argumentując między innymi, że: - z art. 49 WKC wynika, że jeżeli towary objęte są deklaracją skróconą, to formalności niezbędne do nadania im przeznaczenia celnego muszą zostać dokonane w następujących terminach: a) 45 dni od daty złożenia deklaracji skróconej - w przypadku towarów przewożonych drogą morską, b) 20 dni od daty złożenia deklaracji skróconej - w przypadku towarów przewożonych drogą inną niż morska (ust. 1); - zgodnie z art. 49 ust. 2 WKC, jeżeli uzasadniają to zaistniałe okoliczności, organy celne mogą wyznaczyć termin krótszy lub zezwolić na przedłużenie terminów określonych w ust. 1 (takie przedłużenie nie może jednakże być dłuższe niż faktycznie niezbędne w określonej sytuacji); - stosownie do treści art. 204 ust. 1 lit. a WKC, dług celny w przywozie powstaje w wyniku niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty, w przypadkach innych niż te określone w art. 203, chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej; - katalog uchybień, o których mowa w w/w przepisie jest zawarty w art. 859 RWKC); -za niemające znaczącego wpływu na właściwe funkcjonowanie składowania czasowego lub procedury celnej w rozumieniu art. 204 ust. 1 WKC uważa się uchybienia, pod warunkiem, że 1) nie stanowią one próby usunięcia towaru spod dozoru celnego, 2) nie są spowodowane wyraźnym zaniedbaniem ze strony zainteresowanej, 3) wszystkie formalności konieczne w celu uregulowania sytuacji towarów są następnie przeprowadzane; - zgodnie z art. 187 RWKC, osoba która sporządziła deklaracje skróconą jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie środków podjętych przez organy celne; - Spółka nie wskazała okoliczności, które w myśl art. 859 RWKC mają zastosowanie w sprawie (osoba mogąca stać się dłużnikiem ma wykazać, że zostały spełnione warunki z tego przepisu); - organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść przepisów, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie; - Naczelnik Urzędu Celnego odmówił przedłużenia terminu do nadania przeznaczenia celnego towarowi objętemu deklaracją skróconą i wydał w tej sprawie decyzję, od której Spółka nie wniosła odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka "S." wniosła o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej, zarzucając naruszenie art. 204 ust. 1 WKC, poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, powtarzając argumenty przedstawione w odwołaniu, że wystąpiły przesłanki wyłączające powstanie długu celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Nie jest sporne, że Spółka "S." w dniu [...] września 2012 r. przyjęła do magazynu czasowego składowania towar w postaci klimatyzatorów i tego samego dnia złożyła w Oddziale Celnym w C. deklarację skróconą [...] dotyczącą czasowego składowania w/w towarów należących do firmy z Ukrainy. Następnie w dniu [...] września 2012 r. wystąpiła do organu celnego o przedłużenie – na mocy art. 49 ust. 2 WKC - terminu do podjęcia formalności niezbędnych do nadania towarom przeznaczenia celnego. Decyzją z [...] października 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. odmówił Spółce przedłużenia terminu do nadania przeznaczenia celnego dla towaru objętego powyższą deklaracją. Spółka nie odwołała się od tej decyzji. Postanowieniem z [...] listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. wszczął z urzędu postępowania w sprawie uregulowania sytuacji towaru i decyzją z [...] stycznia 2013 r. stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień [...] września 2012 r. w związku z niewykonaniem przez Spółkę obowiązku terminowego dokonania formalności niezbędnych do nadania towarowi dopuszczalnego przeznaczenia celnego. Organ celny określił również kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości 7105 zł i wezwał Spółkę jako dłużnika do uiszczenia należności wraz z odsetkami. W dniu [...] stycznia 2013 r. towar objęto – stosownie do zgłoszenia celnego OGL [...] – procedurą składu celnego. W dniu [...] lutego 2013 r. wpłynęło odwołanie Spółki (od decyzji stwierdzającej powstanie długu celnego) rozpatrzone zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 49 ust. 1 WKC, jeżeli towary objęte są deklaracją skróconą, to formalności niezbędne do nadania im przeznaczenia celnego muszą zostać dokonane w określonych terminach. W rozpoznawanej sprawie Spółka miała 20 dni na formalności niezbędne do nadania towarowi przeznaczenia celnego, co wynika z art. 49 ust. 1 lit. b WKC. Termin ten liczy się od dnia złożenia deklaracji skróconej (złożono ją organowi celnemu w dniu 5 września 2012 r.). Spółka nie wywiązała się obowiązku, o którym mowa w art. 49 ust. 1 lit. b/ WKC. Nie uzyskała również zezwolenia organu celnego na przedłużenie terminu do podjęcia czynności związanych z nadaniem towarowi przeznaczenia celnego, nie skarżyła decyzji organu celnego z dnia 17 października 2012 r. w tej sprawie. Przepis art. 49 ust. 1 WKC przewiduje, że formalności niezbędne do nadania towarom – objętym deklaracja skróconą - przeznaczenia celnego muszą zostać dokonane w określonych terminach. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 11 listopada 1999 r. (sprawa C – 48/98) stwierdza, że cel art. 49 ust. 1 WKC nie zostałby osiągnięty, gdyby handlowcy, chcąc uzyskać przedłużenie, mogliby się opierać na okolicznościach, które w żadnym przypadku nie są wyjątkowe, a taka interpretacja terminu "okoliczności" zawartego w tym przepisie prowadziłaby do tego, że czasowe składowanie mogłoby być regularnie przedłużane, a procedura czasowego składowania mogłaby, po czasie, przekształcić się w procedurę składu celnego. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2013 r. towar objęto procedurą celną składu celnego. Nastąpiło to po upływie ponad czterech miesięcy od przedstawienia towaru organowi celnemu i złożenia deklaracji skróconej (w dniu [...] września 2012 r.). Uregulowanie prawnej sytuacji towaru w świetle decyzji z [...] stycznia 2013 r. organu celnego pierwszej instancji jest czynnością prawidłową z następujących powodów. Zgodnie z art. 50 WKC, towary przedstawione organom celnym, nabywają status towarów składowanych czasowo do chwili nadania im przeznaczenia celnego. Z treści art. 53 ust. 1 WKC wynika, że wobec towarów, dla których niezbędne formalności do nadania im przeznaczenia celnego nie zostały zapoczątkowane w terminie określonym zgodnie z art. 49, organy celne podejmują bezzwłocznie wszelkie niezbędne działania łącznie ze sprzedażą towarów, w celu uregulowania ich sytuacji. Towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu (art. 37 ust. 1 WKC). Pozostają one pod dozorem tak długo, jak to jest niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niewspólnotowych aż do zmiany ich statusu celnego (art. 37 ust. 2 WKC). W myśl art. 204 ust. 1 lit. a WKC, dług celny w przywozie powstaje w wyniku niewykonania jednego z obowiązków z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą ten towar został objęty. Stosownie do art. 204 ust. 3 WKC, dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym. Organ uznał za dłużnika Spółkę "S.", stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 26 września 2012 r. w związku z niewykonaniem przez w/w Spółkę obowiązku terminowego dokonania do dnia 25 września 2012 r. formalności niezbędnych do nadania towarowi dopuszczalnego przeznaczenia celnego. Niewykonanie obowiązku przez Spółkę w tym zakresie jest oczywiste. Rzeczą organu w tych warunkach było podjąć – jak wyżej wyjaśniono - wszelkie działania w celu uregulowania sytuacji towaru, w tym do określenia kwoty długu celnego. Spółka podnosi, powołując się na treść art. 204 ust. 1 in fine WKC, że dług celny nie powstał, bowiem zaistniałe uchybienia nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego. Stanowisko Spółki jest nieusprawiedliwione. Nie można pomijać, że w myśl w/w przepisu, dług celny w przywozie powstaje w wyniku niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty, w przypadkach innych niż te określone w art. 203, chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej. Katalog uchybień, o których mowa w art. 204 ust. 1 WKC, zamieszczony jest w art. 859 RWKC. Ten ostatni przepis określa, że za niemające znaczącego wpływu na właściwe funkcjonowanie składowania czasowego lub procedury celnej w rozumieniu art. 204 ust. 1 WKC uważa się uchybienia, pod warunkiem, że 1) nie stanowią one próby usunięcia towaru spod dozoru celnego, 2) nie są spowodowane wyraźnym zaniedbaniem ze strony zainteresowanej, 3) wszystkie formalności konieczne w celu uregulowania sytuacji towarów są następnie przeprowadzane. Widoczne jest i wyraźne zaniedbanie ze strony Spółki na etapie składania wniosku o przedłużenie terminu w trybie art. 49 ust. 2 WKC. Spółka nie uzasadnia swojego wniosku, nie reaguje na wezwanie organu celnego pierwszej instancji z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie uzupełnienia wniosku i podania okoliczności usprawiedliwiających przedłużenie terminu. Spółka podejmuje działania dopiero po doręczeniu jej w dniu [...] stycznia 2013 r. decyzji organu celnego pierwszej instancji w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego. Uzyskuje wówczas zgodę firmy "S. B. C." z Ukrainy na umieszczenie towaru w składzie celnym, dokonuje wtedy stosownego zgłoszenia z dnia [...] stycznia 2013 r. i jednocześnie wnosi odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] stycznia 2013 r. Swoje odwołanie Spółka uzupełnia pismem z dnia [...] marca 2013 r. W tych warunkach zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. – utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji – jest rozstrzygnięciem zgodnym z obowiązującymi przepisami, w tym z art. 187 RWKC, w myśl którego, osoba sporządzająca deklarację skróconą jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie środków podjętych przez organy celne. W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.