III SA/Lu 403/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis,, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...] wymierzającą W. M. karę pieniężną w łącznej wysokości 36000 zł z tytułu urządzania gier na automatach: Silver Shark, Black Horse i Hot Spot, poza kasynem gry. Podstawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] sierpnia 2014 r. w lokalu "[...]" w C., którego właścicielem jest W. M., funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili czynności kontrolne w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych. W toku kontroli ustalono, że w lokalu były eksploatowane automaty do gier Silver Shark, Black Horse i Hot Spot. Wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem, co stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył skarżącemu karę pieniężną w łącznej wysokości 36000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Organ II instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że funkcjonariusze celni przeprowadzili eksperyment na wyżej wymienionych automatach. W wyniku eksperymentu stwierdzono, że gry na automatach miały charakter komercyjny. Prowadzone gry miały charakter losowy, niezależny od zręczności grającego. Automat Hot Spot został również poddany ekspertyzie przez biegłego sądowego z zakresu informatyki przy Sądzie Okręgowym w C. W opinii wydanej do sprawy karnej skarbowej [...] biegły potwierdził, że rozgrywane na automacie Hot Spot gry spełniają kryteria gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471), dalej: ustawa o grach hazardowych lub w skrócie: u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Urządzającym gry na automatach jest W. M., właściciel lokalu, w którym znajdowały się automaty. Skarżący na podstawie umowy najmu z dnia 1 sierpnia 2014 r. wynajął J. Z. powierzchnię 2 m2 w lokalu "[...]" w C., w celu zainstalowania i eksploatacji urządzeń do gier rozrywkowych. Skarżący nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna gry oraz zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub na automatach o niskich wygranych. Organ odwoławczy wskazał, że karze pieniężnej podlega każdy podmiot, który urządza gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na formę prawną w jakiej działa. Istotne jest ustalenie, że prowadzone gry są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i że są urządzane poza kasynem gry. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie W. M. zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 200 § 1 w związku z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 91 u.g.h., poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się w sprawie; - art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 91 u.g.h., poprzez niezawieszenie postępowania prowadzonego przed organem odwoławczym z uwagi na trwające postępowanie cywilne dotyczące ustalenia stosunku prawnego - najmu lokalu, którego wynik rzutowałby na odpowiedzialność materialną skarżącego; II. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 2 ust. 3, ust. 5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 90, art. 91 u.g.h., poprzez ich zastosowanie wobec skarżącego, podczas gdy art. 6 ust. 1 u.g.h. wyłącza możliwość stosowania sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. do podmiotu, który prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna; - art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 90 ust. 1 u.g.h., poprzez ich zastosowanie, pomimo braku notyfikacji projektu wyżej wymienionych przepisów i przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h. Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.). Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wniósł również o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie miał możliwości zapoznania się ze stanowiskiem strony, ponieważ w dniu wydania decyzji skarżący przesłał swoje stanowisko do organu. Istotną okolicznością, w ocenie skarżącego, było toczące się postępowanie cywilne przed Sądem Rejonowym Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku, dotyczące ustalenia istnienia stosunku prawnego odnoszącego się do najmu lokalu, w którym były urządzane gry na automatach. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje Skarga podlega oddaleniu. Istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że przepisy ustawy o grach hazardowych w okolicznościach faktycznych tej sprawy zostały przez organ zastosowane prawidłowo. Postępowanie przeprowadzone było zgodnie z wymogami proceduralnymi Ordynacji podatkowej, w szczególności zgodnie z regułami przewidzianymi m.in. w przepisach: art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy, a ustalenia faktyczne dokonane zostały prawidłowo. Ustawa o grach hazardowych określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach (art. 1). Stosownie do art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Zgodnie z art. 3 ustawy, urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Z art. 6 ust. 1 u.g.h. wynika zaś, że warunkiem podstawowym prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach jest uzyskanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. przewiduje natomiast, że urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W świetle przepisów powołanej ustawy zasadą jest więc prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry (art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h.). Pobocznie należy tylko zauważyć, że działalność ta może być kontynuowana na podstawie zezwoleń uzyskanych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), aż do czasu ich wygaśnięcia, stosownie do uregulowania z art. 129 ust. 1 u.g.h. Z uwagi jednak na bezprzedmiotowość tego aspektu w stanie faktycznym rozpoznawanej, sprawy, zagadnienie to nie wymaga omówienia. W przypadku naruszenia powyższych zasad, przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przewiduje nałożenie kary pieniężnej na urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. dotyczy zakazu określonego w art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Przepis art. 14 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji stanowił, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W sprawie niniejszej nie było sporne, że skarżący nie legitymował się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jego działanie, ani pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, ani też obecnie obowiązującej ustawy o grach hazardowych. Jednocześnie zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że na kontrolowanych urządzeniach urządzane były gry na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. W celu ustalenia charakteru gier urządzanych na badanych automatach funkcjonariusze celni przeprowadzili eksperyment, zarejestrowany przy pomocy urządzenia nagrywającego i szczegółowo opisany w protokole oględzin z dnia [...] sierpnia 2014 r. W wyniku eksperymentu stwierdzono, że gry na urządzeniach mają charakter losowy, wygranymi punktami można grać tak, jak punktami zakupionymi za gotówkę, gracz nie ma wpływu na przebieg gry. Ponadto automat Hot Spot został poddany ekspertyzie, przeprowadzonej przez biegłego sądowego z zakresu informatyki przy Sądzie Okręgowym w C. w postępowaniu karnym skarbowym w sprawie [...]. Wyniki ekspertyzy zostały wykorzystane jako dowód w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie. Sporządzona przez biegłego opinia z dnia [...] marca 2015 r. jest w odniesieniu do automatu Hot Spot jednoznaczna. Jasno stwierdza, że jest to urządzenie elektroniczne, umożliwiające rozgrywanie gier o charakterze losowym, służące do celów komercyjnych, gdyż warunkiem uruchomienia gry jest zasilenie automatu pieniędzmi, a wynik gry nie jest uzależniony od zręczności grającego. Wnioski zawarte w opinii są zbieżne z wynikami wcześniejszego eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. W konsekwencji prawidłowo ustalono, że automaty eksploatowane w lokalu należącym do skarżącego są urządzeniami wyczerpującymi definicję gier na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Skarżący zarzucił, że jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nie ma zdolności koncesyjnej i nie może ponosić sankcji administracyjnej z tytułu dokonywania czynności związanych z organizowaniem gier, skoro zgodnie z art. 6 ust. 4 u.g.h. działalność w zakresie kasyna gry może być prowadzona wyłącznie przez spółki akcyjne lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Stanowisko skarżącego, według którego stroną postępowania i adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie może być podmiot niewymieniony w art. 6 ust. 4 u.g.h. jest błędne. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, działalność w zakresie, między innymi, gier na automatach, może być prowadzona wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a działalność ta może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.). Nie oznacza to jednak, że podmioty, które ze względu na treść art. 6 ust. 4 u.g.h. nie mogą uzyskać koncesji, nie są objęte sankcją przewidzianą w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W świetle tego przepisu, urządzającym gry na automatach poza kasynem gry jest ten, kto dokonał opisanego naruszenia. Przepis ten nie ogranicza kręgu podmiotów, które podlegają karze pieniężnej za urządzanie gier hazardowych i gier na automatach, poza kasynem gry, a w szczególności nie wskazuje, aby kara ta dotyczyła tylko i wyłącznie podmiotów mających zdolność koncesyjną. Zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna powyższych przepisów nie dają podstaw do przyjęcia, że odpowiedzialności z tytułu naruszenia przepisów ustawy nie podlegają podmioty prowadzące działalność gospodarczą jako osoby fizyczne. Karze podlega bowiem urządzający gry w warunkach określonych w art. 89 u.g.h. Może nim być każdy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, w tym także osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Przyjęcie poglądu zaprezentowanego w skardze prowadziłoby do nieuzasadnionego uprzywilejowania podmiotu, który w świetle przepisów ustawy o grach hazardowych nie może uzyskać wymaganej koncesji na prowadzenie kasyna, a który jednocześnie wbrew ustawie podejmuje tego rodzaju działalność. Brak również podstaw do kwestionowania wartości dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń organów celnych w zakresie charakteru gier urządzanych na kontrolowanych w niniejszej sprawie urządzeniach. Wymaga podkreślenia, że w postępowaniu prowadzonym przez organy celne obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Ustawa z dnia 20 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 990 z późn. zm.) dopuszcza w art. 32 ust. 1 pkt 13 możliwość przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu. Nie ma więc przeszkód do korzystania w postępowaniu prowadzonym przez organy celne również z dowodu w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. Dowód z eksperymentu, tak jak wszystkie inne dowody, podlega wszechstronnej, swobodnej ocenie organów celnych, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego (art. 191 Ordynacji podatkowej). Nie ma też podstaw do kwestionowania w rozpoznawanej sprawie wystąpienia "uzasadnionego przypadku", który zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej umożliwia funkcjonariuszom celnym przeprowadzenie eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia gry na automacie. Samo stwierdzenie przez funkcjonariuszy celnych organizowania gier na automacie znajdującym się w lokalu niespełniającym ustawowych warunków urządzania gier hazardowych, w sytuacji gdy organizujący taką grę nie legitymuje się stosownym zezwoleniem, daje wystarczającą podstawę do przeprowadzenia eksperymentu, czyli do zbadania rodzaju urządzenia, jego funkcjonowania, a także ewentualnego wykorzystania do organizowania gier, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Wymaga podkreślenia, że w zakresie zadań Służby Celnej mieści się wykonywanie całościowej kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 ustawy o Służbie Celnej (art. 30 ust. 2 pkt 3), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 13 tej ustawy, do przeprowadzenia eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015 r., II GSK 183/14). Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie, organy celne samodzielnie ustalają ustawowe przesłanki nałożenia kary. Jest poza sporem, że kontrolowane automaty działały poza kasynem gry. W ocenie Sądu prawidłowe jest także stanowisko organu, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry". Urządzić oznacza "zorganizować, wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty, rzeczy, zaopatrzyć w coś" (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, tom 4, Wydawnictwo naukowe PWN Warszawa 2003, str. 276). Skoro urządzanie oznacza stworzenie warunków czy zorganizowanie, to "urządzającym gry" jest ten, kto stwarza warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry. Będzie to zatem każdy podmiot, który uczestniczy w procesie udostępniania graczom automatów do gier, nie tylko ten, który jest właścicielem automatów i sam je eksploatuje w swoim lokalu, umożliwiając grę osobom trzecim. Ocena, czy dany podmiot urządza gry na automatach poza kasynem gry należy do organu i zależna jest od ustaleń faktycznych w konkretnej sprawie. Niejednokrotnie urządzającym gry będzie więcej niż jeden podmiot. Zapewnienie możliwości gry wymaga bowiem wielu różnych działań: udostępnienia lokalu, w którym gry mogą być prowadzone, stworzenia w nim odpowiednich warunków dla graczy, zapewnienia źródła energii elektrycznej do zasilania automatów, podejmowania czynności mających na celu utrzymanie automatów w stanie gotowości i zdatności do gry, zorganizowania ewentualnych przeglądów i napraw, dbania, by zapewnione były środki na ewentualne wygrane, odbierania pieniędzy wpłacanych przez graczy i innych czynności, które okażą się niezbędne, by gry na automatach mogły być prowadzone. Czynności te mogą być wykonywane przez różne podmioty. Z ustaleń organu wynika, że skarżący jest właścicielem lokalu, w którym eksploatowane były automaty i prowadzono na nich gry losowe (bar "K."). W czasie kontroli w dniu [...] sierpnia 2014 r. dokonano przeszukania lokalu i zabezpieczono umowę najmu z dnia 1 sierpnia 2014 r. Umowa zatytułowana jest "Umowa najmu lokalu", a z jej treści wynika, że zwarta została między podmiotami określonym jako: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "K." (wynajmujący) i "C. M." J. Z. (najemca). Jest poza sporem, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "K." M. W. Na umowie brak jednak podpisu skarżącego. Przyczynę braku podpisu wyjaśnił sam skarżący przesłuchany w charakterze świadka w sprawie karnej skarbowej. Z zeznań skarżącego wynika, że umowy nie podpisał, ponieważ w dniu, w którym automaty zostały przywiezione i zainstalowane nie było go w barze (k. 74 akt adm.). Skarżący przyznał jednak, że wcześniej telefonicznie uzgodnił z J. Z., że wstawi on automaty do baru z "odpłatnością za dzierżawę terenu" (k. 74). Wyjaśnił też, że automaty zostały przyjęte przez pracownika baru – T. Ż., który ostemplował umowę pieczęcią firmową skarżącego. Nie ulega zatem wątpliwości, że zainstalowanie automatów w lokalu należącym do skarżącego odbyło się za jego wiedzą i zgodą. Skarżący nie zakwestionował też treści umowy, którą - jak wynika z jego zeznań - przywieziono razem z automatami. Z treści umowy wynika, że najemca będzie wykorzystywać przedmiot najmu na zainstalowanie i eksploatację urządzeń do gier rozrywkowych, które - jak zaznaczono - mogą znacznie wpłynąć na zwiększenie atrakcyjności oferty dla klientów lokalu (§ 2 umowy). Z dalszych postanowień umowy wynika, że wynajmujący - poza udostępnieniem miejsca pod automaty - zobowiązał się do pokrywania kosztów eksploatacji urządzeń oraz do niezwłocznego informowania najemcy o jakichkolwiek usterkach, uszkodzeniach i nieprawidłowościach w funkcjonowaniu urządzeń jednocześnie oraz włamaniach do urządzeń (§ 4 i 7). Ponadto wynajmujący zobowiązał się do stworzenia warunków zapewniających "realizację prowadzenia zamierzonej działalności" i przestrzegania zakazu uczestnictwa w grach osób poniżej 18 roku życia (§ 8). Z zeznań pracownika baru – T. Ż., który przesłuchany został w charakterze świadka w postępowaniu karnym skarbowym wynika ponadto, że obowiązkiem pracownika baru było włączanie urządzeń po otwarciu baru (k. 70-72). Treść umowy oraz zeznania skarżącego i T. Ż. wskazują na czynny udział skarżącego w urządzaniu gier na kontrolowanych automatach. Jak już była o tym mowa, "urządzającym gry" jest ten, kto stwarza warunki do prowadzenia gier na automatach poza kasynem gry. Będzie to zatem każdy podmiot, który uczestniczy w procesie udostępniania graczom automatów i umożliwia grę. Niewątpliwie właściciel lokalu, który godzi się na wstawienie automatów, ponieważ zwiększą one atrakcyjność jego lokalu i podejmuje się stworzyć warunki do gry, z czym wiąże się stałe wykonywanie określonych obowiązków, takich jak włączanie i wyłączanie automatów w godzinach pracy baru w celu umożliwienia gry, uznany być powinien za urządzającego gry na automatach. Także obowiązek kontrolowania wieku grających i zawiadamiania właściciela automatów o usterkach i włamaniach świadczy o czynnym udziale skarżącego w organizowaniu gier na automatach. Należy ponadto zauważyć, że automaty, o które chodzi w sprawie znajdowały się w lokalu będącym barem, w niewydzielonym pomieszczeniu. Z protokołu oględzin (k.13 akt adm.) wynika, że automaty znajdowały się w sali, w której usytuowana była lada barowa, lodówka i regały barowe, a zeznań funkcjonariusza celnego W. M. (k. 72 akt adm.) wynika, że w sali tej w chwili kontroli klienci spożywali przy stolikach alkohol. Dowody te wskazują zatem, że automaty stanowiły element wyposażenia baru, a działalność skarżącego to nie tylko prowadzenie baru, w którym sprzedawane są określone produkty w celu spożycia ich w lokalu, lecz także urządzanie gier na automatach. Skarżący udostępniał bowiem automaty w swoim lokalu i stwarzał odpowiednie warunki do gry. W chwili kontroli wszystkie trzy urządzenia były włączone i gotowe do gry. Skarżący jako właściciel baru oferował zatem możliwość gry. Dodać należy, że jak wynika z protokołu oględzin, na żadnym z automatów nie było informacji o właścicielu automatu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika również, by w sali barowej znajdowała się jakakolwiek informacja, że automaty nie stanowią własności właściciela baru lub że gry na automatach to odrębne przedsięwzięcie, niezwiązane z działalnością baru. Gdyby skarżący rzeczywiście nie uczestniczył w urządzaniu gier na automatach zadbałby niewątpliwie o ujawnienie stosownej informacji klientom, chociażby w celu uniknięcia nieporozumień i ewentualnych pytań co do reguł gry i wygranych. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ aneksu do umowy z dni 1 sierpnia 2014 r. wyjaśnić należy, że zebrane przez organ dowody dawały podstawę do dokonania ustaleń co do faktu urządzania przez skarżącego gier na automatach poza kasynem gry. Dowody te zostały przez organ szczegółowo omówione i ocenione. Podzielić należy zatem stanowisko organu, że nie było podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodu z aneksu do umowy, ponieważ okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały już stwierdzone wystarczająco innymi dowodami (art. 188 Ordynacji podatkowej). Nie sposób również nie zauważyć, że w chwili kontroli, czyli w dniu [...] sierpnia 2014 r. w lokalu skarżącego znajdowała się jedynie umowa z dnia 1 sierpnia 2014 r. o treści ustalonej przez organ i omówionej wyżej. Nie znaleziono innych dokumentów związanych z eksploatacją automatów i żadnych takich dokumentów nie wskazał skarżący. W dniu 9 czerwca 2015 r., a więc prawie 10 miesięcy po kontroli pełnomocnik skarżącego przedstawił organowi I instancji dokument zatytułowany "Aneks do umowy najmu lokalu", noszący datę 1 sierpnia 2014 r., a więc datę identyczną z datą umowy, zabezpieczonej w lokalu w chwili kontroli. Aneks zmienia warunki najmu w sposób sugerujący, że skarżący nie prowadził działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach, nie może jednak wpłynąć na odmienną ocenę roli skarżącego w procesie organizowania gier na automatach poza kasynem gry. Ponownie należy podkreślić, że ocena, czy dany podmiot urządza gry na automatach poza kasynem gry należy do organu i zależna jest od ustaleń faktycznych w konkretnej sprawie. W rozpoznawanej ustalenia te są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości. W chwili kontroli lokal skarżącego o nazwie "[...]" działał i znajdowały się w nim, w sali barowej, czynne i gotowe do gry automaty. Zarówno skarżący, jak i jego trzej pracownicy przesłuchani w charakterze świadków (P. T., A. T. i T. Ż.) potwierdzili fakt działania baru należącego do skarżącego oraz fakt eksploatowania automatów. Żaden z pracowników skarżącego nie twierdził, że od dnia 1 sierpnia 2014 r., kiedy to miał być sporządzony aneks do umowy, skarżący zaprzestał prowadzenia działalności, a w barze działalność podjął J. Z., który według aneksu miał wykorzystywać lokal wyłącznie do prowadzenia własnej działalności. Przeciwnie, wszyscy trzej świadkowie byli w dacie kontroli pracownikami skarżącego i jego wskazywali jako "szefa" i właściciela baru. Nikt nie wskazywał J. Z. Aneks do umowy, na który powołuje się skarżący nie może więc z żaden sposób podważyć dokonanych przez organ ustaleń faktycznych. Sama treść aneksu może jedynie świadczyć o zawarciu nowej umowy, ale w sprawie nie może mieć znaczenia decydującego, skoro dokonane przez organ ustalenia, znajdujące potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, wskazują na inny stan faktyczny niż wynikający z aneksu do umowy. W stanie faktycznym ustalonym w sprawie fakt urządzania przez skarżącego w należącym do niego lokalu gier na automatach nie budzi wątpliwości. Bezpodstawny jest też w konsekwencji zarzut, że organ nie zawiesił postępowania w sprawie z powodu konieczności rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej, jaką w ocenie skarżącego jest ustalenie wiążącego strony stosunku cywilnoprawnego. Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ zobowiązany jest więc zawiesić postępowanie tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd pozostaje w takim związku z prowadzonym przez organ postępowaniem, że bez niego nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Chodzi tu o związek bezpośredni, a więc o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Taka sytuacja nie zachodziła w sprawie niniejszej. Urządzanie gier na automatach nie musi wiązać się z zawarciem umowy na piśmie. Ustalenia między właścicielem automatów a właścicielem lokalu co do zasad eksploatacji automatów, wzajemnych obowiązków i rozliczeń mogą być ustne. Umowa pisemna i jej treść mogą być jednym z dowodów w sprawie, jednak nie jest to dowód przesądzający. Od ustalenie treści stosunku cywilnoprawnego wiążącego strony nie zależy zatem rozstrzygnięcie w sprawie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Urządzanie gier na automatach poza kasynem gry to określony stan faktyczny, który może być całkowicie niezależny od wiążących strony umów. Jak już była o tym mowa, organy samodzielnie ustalają stan faktyczny sprawy i samodzielnie ustalają przesłanki nałożenia kary na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Karze pieniężnej przewidzianej w tym przepisie podlega każdy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, a więc każdy, kto w określony sposób uczestniczy w organizowaniu tych gier. Rola skarżącego jako właściciela baru, który wyposażył swój lokal w automaty do gry i udostępniał je klientom baru w godzinach pracy lokalu, zapewniając odpowiednie warunki do tego, aby gry na zainstalowanych tam urządzeniach mogły być prowadzone, została prawidłowo przez organ w rozpoznawanej sprawie ustalona. W świetle dokonanych ustaleń nie budzi wątpliwości, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry. Bezpodstawny jest zarzut, że organ naruszył zasadę czynnego udziału strony w sprawie. W myśl art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy, termin taki został skarżącemu wyznaczony (k. 132 akt adm.). Termin ten upływał w dniu 5 stycznia 2016 r. Pismo skarżącego, stanowiące ustosunkowanie się do zebranych dowodów wpłynęło do organu jednak dopiero w dniu 11 stycznia 2016 r., a więc już po wydaniu decyzji. Pismo to zawiera dwa wnioski: o dołączenie do materiału dowodowego postanowienia o umorzeniu postępowania karnego skarbowego prowadzonego przeciwko J. Z. oraz wniosek o zawieszenie postępowania z powodu toczącego się procesu cywilnego o ustalenie treści wiążącej strony umowy najmu. Kwestię braku podstaw do zwieszenia postępowania z powodu zagadnienia prejudycjalnego wyjaśniono już wyżej. Natomiast jeśli chodzi o wniosek dotyczący J. Z., to wyjaśnić należy, że ewentualne umorzenie postępowania karnego skarbowego wobec J. Z. jest bez znaczenia dla odpowiedzialności skarżącego w sprawie niniejszej. Karze podlega każdy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, a odpowiedzialność poszczególnych podmiotów jest niezależna od siebie. Nie było zatem podstaw do przeprowadzania dowodu ze wskazanego w piśmie postanowienia (które zresztą nie zostało do pisma dołączone). Okoliczność, że decyzja wydana została w ostatnim dniu terminu do wypowiedzenia się przez skarżącego co do zebranego w sprawie materiału dowodowego nie miała zatem wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przechodząc do zarzutu skargi opartego na założeniu o bezskuteczności przepisów art. 89 ust. 2 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, wobec braku ich notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), należy stwierdzić, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych dotyczy zakazu określonego w art. 14 ust. 1 tej ustawy. Przepis art. 14 ust. 1 w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od 3 września 2015 r. stanowił, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Zdaniem skarżącego, wprowadzenie w art. 14 ust. 1 u.g.h. zakazu urządzania gier na automatach poza kasynami gry nie może odnosić wobec skarżącego skutku, ponieważ przepis ten nie został notyfikowany Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą nr 98/34/WE W konsekwencji nie było podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Problem wpływu dyrektywy nr 98/34/WE na możliwość stosowania przepisów sankcjonujących zawartych w ustawie o grach hazardowych (art. 89) stał się źródłem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16). Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych [...] nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego ([...]), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ([...])". Oceniając art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w kontekście pojęcia przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, NSA zauważył m.in., że przepis ten, "zważywszy na treść zawartej w nim regulacji, nie ustanawia żadnych warunków determinujących w sposób istotny nie dość, że skład, to przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu. Określony tym przepisem sposób prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry jest obojętny z punktu widzenia występowania istotnego wpływu na właściwości lub sprzedaż produktu (automatu do gier) wykorzystywanego do urządzania na nim gier hazardowych, i to zarówno tych, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 5, jak i tych wymienionych w ust. 3 art. 129 przywołanej ustawy" (punkt 4.3 uzasadnienia uchwały). W efekcie NSA stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. "nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej stosownie do art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Przepis ten ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych" (punkt 4.7 uzasadnienia). Odnosząc się do relacji między art. 89 ust. 1 pkt 2 jako normą sankcjonującą, a art. 14 ust. 1 u.g.h., jako normą sankcjonowaną, dopuszczającą prowadzenie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry, NSA wskazał, że istotne dla możliwości zastosowania normy sankcjonującej w kontekście wymogu notyfikacji jest zbadanie w warunkach konkretnej sprawy, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą - w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie (punkt 5.3 uzasadnienia). NSA wskazał, że zarówno prawo unijne, jak i prawo krajowe sprzeciwia się powoływaniu się na wynikające z jego uregulowań, czy też wyinterpretowane z nich przez Trybunał Sprawiedliwości uprawnienia, w sytuacji gdy, polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich i powoływania się na nie, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw. Znajduje to swoje potwierdzenie w tym stanowisku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawach C-131/13, C-163/13 i C-164/13). Z powyższych wywodów NSA wynika, że podmiot, który świadomie urządza gry na automatach bez uczynienia zadość jakimkolwiek warunkom określonym w ustawie o grach hazardowych (posiadanie koncesji, zezwolenia wydanego na podstawie przepisów obowiązujących wcześniej, rejestracji automatu) nie może powoływać się skutecznie na argument o technicznym charakterze art. 14 ust. 1 u.g.h. i braku skuteczności tego przepisu, a w konsekwencji na argument braku podstaw do zastosowania w tego rodzaju okolicznościach sankcji z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (por. pkt 5.5 uzasadnienia). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na pośrednio wiążący charakter przytaczanej uchwały. Uchwała ma charakter abstrakcyjny, nie została wydana w konkretnej sprawie, należy jednak przypomnieć, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, musi przedstawić powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi (art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.). W ocenie Sądu, nie ma żadnych podstaw do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w uchwale i przedstawienia nowego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia przez NSA. Po drugie, przyjęty przez NSA pogląd w pełni koresponduje z dotychczasową linią orzeczniczą WSA w Lublinie w analogicznych sprawach. Nawiązując do przytoczonej argumentacji NSA, należy zauważyć, że działanie skarżącego było niezgodne nie tylko z przepisami nowej ustawy, ale też z przepisami dotychczasowymi, które również wymagały zalegalizowania działalności w zakresie gier na automatach poprzez uzyskanie zezwolenia. Urządzanie gier na eksploatowanym automacie było urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry, czyli wbrew zakazowi wynikającemu z art. 14 ust. 1 u.g.h. Działanie takie nie może być aprobowane. Odmowa zastosowania przepisów ustawy o grach hazardowych w odniesieniu do skarżącego spowodowałaby uniknięcie przez nią odpowiedzialności za świadome łamanie obowiązującego prawa, co nie jest korzystaniem ze swobód traktatowych i nie ma związku z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, przed zakłóceniem którego chronić ma prewencyjna kontrola, przewidziana w dyrektywie 98/34/WE. Okoliczność ta przemawia w konsekwencji za nieuwzględnieniem zarzutu braku skuteczności wobec skarżącego nienotyfikowanych przepisów ustawy o grach hazardowych. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, że wobec skarżącego należałoby odmówić zastosowania art. 14 ust. 1 u.g.h., skoro jego działania nie opierały się na żadnych przepisach obowiązującej ustawy o grach hazardowych. Sąd nie dopatrzył się również w rozpoznawanej sprawie sprzeczności przepisów ustawy o grach hazardowych z prawem Unii Europejskiej. W orzecznictwie TSUE ugruntowany jest pogląd, że państwom członkowskim przysługuje szeroki zakres swobody regulacyjnej w określaniu zasad prowadzenia gier hazardowych, uzasadniony specyfiką gier hazardowych, a przede wszystkim wiążącego się z nimi poważnego niebezpieczeństwa zarówno dla podmiotów w nich uczestniczących, jak i je organizujących (zob. np. wyroki TSUE: z 24 marca 1994 r. w sprawie Szindler, C-275/92, pkt 60; z 21 września 1999 r. w sprawie Läärä, C-124/97, pkt 13; z 21 października 1999 r., w sprawie Zenatti, C-67/98, pkt 14; z 11 września 2003 r. w sprawie Anomar, C 6/01, pkt 46 i 47). TSUE zauważa bowiem, że gry hazardowe stwarzają zagrożenia dla sytuacji ekonomicznej, społecznej i rodzinnej osób biorących w nich udział i mogą prowadzić do uzależnienia. W sprawie C-258/08, Ladbrokes Betting & Gaming Ltd. (wyrok z dnia 3 czerwca 2010 r., pkt 17-22) Trybunał stwierdził, że państwa członkowskie korzystają ze swobody w ustalaniu celów swej polityki w dziedzinie gier losowych, jak również w razie potrzeby szczegółowego określenia poziomu pożądanej ochrony. Niemniej jednak nakładane przez nie ograniczenia muszą spełniać przesłanki wynikające z orzecznictwa Trybunału, w szczególności w zakresie ich proporcjonalności. Ograniczenia oparte na względach porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego oraz względach ochrony konsumentów, przeciwdziałania oszustwom i nakłanianiu obywateli do nadmiernych wydatków związanych z grą, jak też ogólne względy zapobiegania zakłóceniom porządku publicznego, muszą być odpowiednie do zapewnienia realizacji tych celów, co znaczy, że owe ograniczenia muszą przyczyniać się do ograniczania działalności w zakresie gier hazardowych w sposób spójny i systematyczny. Z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych wynika, że głównym celem wprowadzenia nowych rozwiązań w ustawie o grach hazardowych było pilne zwiększenie ochrony społeczeństwa, zwłaszcza osób młodych oraz porządku i bezpieczeństwa publicznego przed negatywnymi skutkami hazardu oraz walka z tzw. szarą strefą w dziedzinie hazardu i przeciwdziałanie m.in. praniu brudnych pieniędzy. Nie ulega więc wątpliwości, że odstąpienie od możliwości urządzania gier na wszelkich automatach z elementami losowości poza kasynami gry jest uzasadnione ważnym interesem publicznym. Trybunał Sprawiedliwości wskazuje, że w celu ustalenia, czy przyjęte rozwiązania są zgodne z zasadą proporcjonalności należy ustalić, czy zastosowane środki są odpowiednie do realizacji zamierzonego celu i czy dokonując takiego wyboru państwo członkowskie nie przekroczyło granic przysługującego mu uznania. Należy uwzględnić również zakres, w jakim środek ten narusza swobodę przepływu towarów i wyważyć wszystkie wchodzące w grę interesy. Przepisy ustawy o grach hazardowych wprowadzają rozwiązania zmierzające do osiągnięcia celu w postaci ochrony interesu publicznego, a ograniczenie dopuszczalności urządzania gier na automatach do kasyn gry służy realizacji tego celu. Zakaz organizowania gier poza kasynami gry nie jest nadmiernym ograniczeniem, pozostawia bowiem możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie urządzania gier na automatach, ograniczając jedynie liczbę miejsc oraz liczbę automatów i poddając je ściślejszej kontroli. Przepisy techniczne mogą stanowić przeszkody w handlu między państwami członkowskimi, a przeszkody te dopuszczalne są tylko wówczas, gdy są niezbędne, aby spełnić wymogi nadrzędne, których przestrzeganie leży w interesie ogólnym. Z tego zatem względu uznać należało, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, mimo wprowadzenia ograniczenia mogącego wpływać na swobodę przepływu towarów nie jest sprzeczny z przepisami TfUE. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić zatem należało, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek podstawy do odmowy zastosowania w stosunku do skarżącego przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h., co oznacza, że wymierzenie kary w wysokości określonej przepisem art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. było uzasadnione. Podkreślić należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14 stwierdził, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne z art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Z przytoczonych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.