III SA/Lu 408/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 4 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odrzucić skargę M. G.. Pismem z dnia 18 lipca 2023 r. T. B. i M. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 czerwca 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia na skarżącego T. B. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W ocenie skarżącego M. G. ma on interes prawny w złożeniu przedmiotowej skargi, ponieważ jego zdaniem, inwestorem prowadzącym prace budowlane w pasie drogowym był zarówno T. B., jak i M. G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez M. G. podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm. dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 czerwca 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Z treści zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych wynika, że stroną postępowania i adresatem tej decyzji był T. B.. Tym samym jedynym podmiotem mającym interes prawny w zaskarżeniu decyzji organu w rozpoznawanej sprawie jest T. B.. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się bowiem w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. W tym stanie rzeczy, skoro skarżący M. G. nie był adresatem zaskarżonej decyzji ani nie był stroną postępowania, w ramach którego wydana została zaskarżona decyzja, to należało uznać, że skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego. W konsekwencji skargę wniesioną przez M. G. należało odrzucić jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a.