III SA/Lu 41/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Sekr. sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2006 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Inspektor Sanitarny zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...] na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U z 1998 r. nr 90, poz. 575 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. M. z dnia [...] 2005 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej zespołu wibracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) wynika, że do rozpoznania i stwierdzenia u pracownika choroby zawodowej muszą być spełnione dwa nierozłączne warunki: rozpoznana u pracownika choroba musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, przyczyną zaś rozpoznawanej choroby musza być czynniki szkodliwe występujące w środowisku pracy (w przedmiotowej sprawie – narażenie na wibrację). Z oceny narażenia zawodowego wynika, że E. M. w okresie 4 października 1971 r. do 28 lutego 2000 r. pracowała w [...] Sp. z o. o. na stanowisku kowala, suwnicowej, robotnika rozdzielni Zakładu Kuźni – Wydział Młotów. W czasie pracy była narażona na działanie wibracji miejscowej o parametrach niższych niż dopuszczalne, których źródłem były obsługiwane urządzenia. Poradnia Chorób Zawodowych choroby zawodowej u E. M. nie rozpoznała. Orzeczeniem lekarskim nr [...] rozpoznano u niej zmiany zwyrodnieniowe wielostawowe, tj. schorzenia, które nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Choroby zawodowej nie rozpoznano również w Instytucie Medycyny Pracy. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, a w szczególności zgodne orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej "zespołu wibracyjnego", rozpoznanie schorzenia, które nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych i nie jest spowodowane wibracją, przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia ustalający, że decyzję w sprawie choroby zawodowej organ inspekcji sanitarnej wydaje na podstawie materiału dowodowego i danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz przepis § 7 ust. 3 rozporządzenia ustalający, że orzeczenie jednostki orzeczniczej drugiego stopnia wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne – organ drugiej instancji stwierdził, że decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego jest prawidłowa pod względem merytorycznym i oparta została na właściwych podstawach prawnych. Na decyzję organu drugiej instancji jako krzywdzącą ją – E. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc między innymi o uchylenie decyzji i powołanie biegłego sądowego lekarza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) i przepisów rozdziału pierwszego ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja wydana została w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego oraz bez naruszeń przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić jedynie należy, że organ błędnie powołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (Dz. U. nr 32, poz. 1115), które weszło w życie w dniu 3 września 2002 r., skoro w myśl § 10 owego rozporządzenia "postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów" – zatem w świetle wszczęcia postępowania w 2001 r. do postępowania tego zastosowanie miało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Jednakże błędne powołanie tożsamych przepisów, gdy z oceny postępowania administracyjnego wynika, że organ stosował właściwe przepisy prawa – nie jest naruszeniem prawa mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i skutkującym uchyleniem decyzji. Na podstawie § 5 owego rozporządzenia z 1983 r. w przypadku, gdy u danej osoby zajdzie podejrzenie choroby zawodowej, przeprowadzane jest w środowisku pracy tej osoby dochodzenie epidemiologiczne. Przeprowadzić je może między innymi inspektor sanitarny na wniosek zakładu służby zdrowia, tj. jednostki organizacyjnej właściwej zgodnie z § 7 rozporządzenia z 1983 r. do rozpoznawania chorób zawodowych. Zakład służby zdrowia, o którym mowa w powoływanym przepisie wydają orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej. Pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo-badawczy resortu zdrowia i opieki społecznej (§ 9 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r.). Na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 10 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r.). W przypadku E. M. postępowanie administracyjne przebiegało zgodnie z powyższym schematem wynikającym z powoływanego rozporządzenia z 1983 r. W świetle § 1 ust. 1 owego rozporządzenia za choroby zawodowe można uznać choroby, które będą odpowiadać dwóm kumulatywnie spełnionym warunkom, z których pierwszy polega na tym, że chorobą zawodową może być tylko schorzenie określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia, a drugi na tym, ze choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. W wymienionym powyżej wykazie chorób zawodowych jako choroby zawodowe wymieniono między innymi, pod pozycją 16: "zespół wibracyjny". W przedmiotowej sprawie orzeczenia lekarskie, stanowiące podstawę wydania decyzji administracyjnych organów obu instancji, wydały dwie niezależne, wyspecjalizowane placówki służby zdrowia określone w § 7 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r. W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] Poradnia Chorób Zawodowych rozpoznała u E. M. "zmiany zwyrodnieniowe wielostawowe (kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego, stawów kończyn górnych, stawów kolanowych i stóp)", wskazując, że schorzenie to nie jest objęte wykazem chorób zawodowych. Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] rozpoznając u badanej zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, dyskopatię L3-L4, niestabilność kręgów L3-L4, zespół korzeniowo-szyjny i korzeniowo-kulszowy lewostronny objawowy, stwierdziła, że przeprowadzono negatywną obserwację w kierunku zespołu wibracyjnego. Jednostki orzecznicze mając na uwadze zdefiniowane w pkt 16 Wykazu chorób zawodowych schorzenie "zespołu wibracyjnego" wywiodły, iż rozpoznana u skarżącego choroba nie jest chorobą zawodową określoną w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Zatem pierwsza z przesłanek charakteryzujących pojęcie choroby zawodowej nie jest w przedmiotowej sprawie spełniona. Z tego powodu nawet wykazanie, iż skarżąca wykonywała przez okres 29 lat pracę w warunkach narażenia na wibrację, nie daje podstaw do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie organ administracyjny wydający decyzję miał do czynienia z chorobą zawodową. Postępowanie administracyjne przeprowadzono w zgodzie z przepisami prawa. Oceniając postępowanie przed organem pierwszej instancji jako prawidłowe, odpowiadające zasadom i przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia dotyczącego chorób zawodowych, Inspektor Sanitarny utrzymał zaskarżonym rozstrzygnięciem w mocy decyzję z dnia [...] Organ słusznie uznał wydane w postępowaniu orzeczenia lekarskie jako spełniające w świetle Kodeksu postępowania administracyjnego wymogi procesowe opinie biegłych, uwzględnił je w zgromadzonym materiale dowodowym i prawidłowo dokonał wszechstronnej oceny sprawy na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego sprawy, przy uwzględnieniu zasad postępowania określonych w k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w przebiegu postępowania administracyjnego uchybień przepisom postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.