III SA/Lu 414/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania E. G. od decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. Postanowienie doręczono stronie w dniu 15 grudnia 2015 r. W dniu 26 stycznia 2016 r. E. G. wniosła pismo, skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zatytułowane jako "wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego". W związku z wątpliwościami co do intencji skarżącej, zarządzeniem z dnia 15 marca 2016 r. została ona wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie, czy jej pismo stanowi skargą na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 grudnia 2015 r. czy też jest skierowane do tego organu i stanowi, zgodnie z jego literalnym brzmieniem, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zarządzenie zostało doręczone w dniu 7 kwietnia 2016 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kierowana do sądu administracyjnego, aby mogłaby być przedmiotem merytorycznego rozpatrzenia, musi spełniać pewne minimalne wymagania formalne określone przepisami. W myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej jako: p.p.s.a.)Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: (1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; (2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; (3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; (4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Do ogólnych wymogów każdego pisma procesowego, zgodnie z art. 46 § 1 p.p.s.a., należy: (1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; (2) oznaczenie rodzaju pisma; (3) osnowę wniosku lub oświadczenia; (4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; (5) wymienienie załączników. Skierowane do sądu pismo skarżącej z dnia 26 stycznia 2016 r., choć spełniało znaczną część powyższych wymagań formalnych, nie nadawało się do merytorycznego rozpoznania, z uwagi na brak jasnego wyrażenia woli skarżącej. Sposób skierowania pisma – do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu (aczkolwiek I instancji) oraz zawarte w petitum sformułowanie: "Działając w imieniu własnym zaskarżam postanowienie z dnia 10 grudnia 2015 r. w całości", wskazywałyby na to, że zamiarem skarżącej było wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 grudnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Z drugiej jednakże strony skarżąca żąda przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i powołuje się na przesłanki przywrócenia terminu (w tym brak winy). Takie żądanie władny jest rozpoznać organ odwoławczy, nie zaś sąd administracyjny. Żaden przepis nie przyznaje sądowi kompetencji do orzekania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji, zaistniały uzasadnione wątpliwości, co do tego, jaka jest rzeczywista wola skarżącej. Bez usunięcia tych wątpliwości nie można było nadać skardze dalszego biegu, bowiem treść żądań skarżącej pozostawała ze sobą w sprzeczności – jak wskazano wyżej – część z nich wskazywała na właściwość sądu administracyjnego, część z kolej – na właściwość organu odwoławczego. W tej sytuacji wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie charakteru pisma i treści żądań skarżącej. Zarządzenie zostało doręczone w dniu 7 kwietnia 2016 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu, w dniu 14 kwietnia 2016 r., skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie sądu. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się także do braków skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie jednak z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę, a nie pozostawia ją bez rozpoznania. Nieusunięcie braków formalnych skargi przez skarżącą w wyznaczonym terminie, poprzez sprecyzowanie charakteru pisma i treści żądań, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na marginesie jedynie można zauważyć, że nawet przy przyjęciu, że istota żądań skarżącej zawartych w piśmie z 26 stycznia 2016 r. jest wniesienie skargi do sądu na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 grudnia 2015 r., skarga taka musiałaby zostać i tak odrzucona z uwagi na upływ terminu do wniesienia skargi (postanowienie doręczono 15 grudnia 2015 r., termin do wniesienia skargi upływał 14 stycznia 2016 r., pismo do sądu zostało wniesione w dniu 26 stycznia 2016 r.).