III SA/Lu 415/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r. M. sp. z o.o. z siedzibą wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 września 2010 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego egzemplarza, a także poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej – aktualnego odpisu z KRS. Wezwanie zostało doręczone w dniu 29 września 2010 r. Przesyłką nadaną w placówce pocztowej w dniu 6 października 2010 r. skarżąca nadesłała dokumenty określone w wezwaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wymogi formalne każdego pisma w postępowaniu sądowym, w tym skargi, określa art. 46 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Do wymogów tych należy m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4). Zgodnie z treścią art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Ponadto należy przywołać treść art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a., zgodnie z którymi osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dostrzeżone przez sąd braki formalne skargi skutkowały wezwaniem skarżącej do ich usunięcia, w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone w dniu 28 września 2010 r. do rąk prezesa zarządu – E. C., o czym świadczy pieczęć i podpis na potwierdzeniu odbioru. Wezwanie zawierało stosowne pouczenie o skutkach niedopełnienia wymaganej czynności w terminie. W tym dniu rozpoczął bieg siedmiodniowy termin na usunięcia braków formalnych skargi, który upłynął w dniu 5 października 2010 r. Uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez nadesłanie wymaganych dokumentów przesyłką, nadaną w placówce pocztowej w dniu 6 października 2010 r. (stempel pocztowy) oznacza, że czynność ta została dokonana po terminie, a zatem, w świetle art. 85 p.p.s.a. jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Fakt, iż w niniejszej sprawie uchybienie terminu jest jednodniowe nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Jednoznacznie brzmiące przepisy nie pozwalają na ocenę dopuszczalności skargi ze względu na długość okresu uchybienia terminowi do jej wniesienia. Każde zatem opóźnienie skutkować będzie odrzuceniem skargi, chyba że skarżący złoży wniosek o przywrócenie terminu, jeżeli uchybienie nie nastąpiło z jego winy. W badanej sprawie wniosek o przywrócenie nie był składany, nie ma zaś możliwości przywrócenia terminu "z urzędu". Surowe podejście do przestrzegania terminów wnoszenia skarg do sądu administracyjnego ma swoje uzasadnienia w wartościach stabilności i bezpieczeństwa porządku prawnego. Możliwość zaskarżenia aktu administracyjnego do sądu administracyjnego powoduje stan niepewności co do jego skutków prawnych. Stan ten nie może być w nieskończoność przedłużany, gdyż prowadzi do rozchwiania pewności obrotu prawnego. Stąd konieczność ścisłego przestrzegania terminów zaskarżenia aktów administracyjnych do sądu administracyjnego, łagodzona przez instytucję przywrócenia terminu do wniesienia skargi, jeśli jego uchybienie nastąpiło bez winy skarżącego. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd skargę odrzucił.