III SA/Lu 415/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie WSA Ewa Ibrom,, WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kosztów usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Zaskarżoną decyzją z 14 lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy skierowaną do B. L. decyzję Starosty [...] z 8 stycznia 2014 r. w przedmiocie kosztów usunięcia, przechowywania i oszacowania motoroweru [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Decyzją z 8 stycznia 2014 r. Starosta [...], wskazując jako podstawę prawną przepis art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012, poz. 1137, z późn. zm.), orzekł o zapłacie przez małoletniego B. L. kwoty 15 786,10 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu (motoroweru) [...] o numerze rejestracyjnym [...] i numerze VIN [...]. Organ pierwszej instancji ustalił, że pojazd (należący wówczas do R. L.) został usunięty z drogi w dniu 28 sierpnia 2010 r. na podstawie dyspozycji wydanej przez policjanta z Komisariatu Policji w [...] na podstawie art. 130a ust. 2 pkt. 1 lit. a) Prawa o ruchu drogowym i umieszczony na parkingu strzeżonym prowadzonym przez T. Z. w [...]. Według ustaleń Starosty [...] w dniu 2 października 2010 r. Komisariat Policji w [...] powiadomił pisemnie R. L. o usunięciu pojazdu i umieszczeniu go na parkingu oraz o możliwości odebrania pojazdu po uiszczeniu opłaty za jego usunięcie i przechowanie. Stronę pouczono również o konsekwencjach nieodebrania pojazdu w ustawowym terminie. Pojazd nie został odebrany przez właścicielkę. Pismem z 22 kwietnia 2011 r. Komisariat Policji w [...] złożył wniosek do Starosty [...] o wystąpienie do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu. Ponadto prowadzący parking T. Z. w dniu 6 marca 2012 r. powiadomił Starostę [...], że pojazd nie został odebrany przez właścicielkę. Starosta [...] ustalił, że właścicielka pojazdu – R. L. - zmarła w dniu 27 listopada 2010 r. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia 14 października 2011 r. sygn. akt [...] (doręczonym organowi w dniu 22 października 2012 r.) spadkobiercą zmarłej R. L. jest małoletni syn B. T. L., który spadek nabył w całości i przyjął go z dobrodziejstwem inwentarza. Starosta [...] wskazał na przepis art. 30 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej powoływanego jako K.p.a., według którego w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Ustalono, że opiekunem prawnym B. L. jest M. K. Starosta ustalił, że w dniu 5 marca 2011 r. M. K. odebrała pismo z Komisariatu Policji w [...] informujące o miejscu usunięcia pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz skutkach jego nieodebrania. Działając na podstawie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym Starosta [...] złożył w dniu 4 stycznia 2013 r. do Sądu Rejonowego w [...] wniosek o orzeczenie na rzecz Powiatu [...] przepadku pojazdu. Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym postanowieniem z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt [...] orzekł przepadek na rzecz Powiatu [...] pojazdu będącego własnością B. T. L. Z uwagi na niską wartość pojazdu oraz jego stan techniczny stwierdzony przez rzeczoznawcę samochodowego pojazd został przekazany dnia 15 lipca 2013 r. do recyklingu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 z późn. zm.). Starosta [...] wskazał na przepis art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym i ustalił, że na wysokość kosztów w rozpatrywanej sprawie składają się: 1/ 97,60zł - koszty usunięcia pojazdu (zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia 9 października 2002 r.). 2/ 1 537,50 zł - koszty przechowywania pojazdu przez 125 dni liczone od 28 sierpnia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. z uwzględnieniem stawki dobowej w wysokości 12,30 zł (zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia 9 października 2002 r.), 3/ 3 468,60 zł - koszty przechowywania pojazdu przez 282 dni liczone od 1 stycznia 2011 r. do 11 października 2011 r. z uwzględnieniem stawki dobowej w wysokości 12,30 zł (zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia 9 października 2002 r.), 4/ 1 200,00 zł - koszty przechowywania pojazdu przez 80 dni liczone od 12 października 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. z uwzględnieniem stawki dobowej w wysokości 15 zł (zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia 31 sierpnia 2011 r.), 5) 5 840,00 zł - koszty przechowywania pojazdu przez 365 dni liczone od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. z uwzględnieniem stawki dobowej w wysokości 16 zł (zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia 28 grudnia 2011 r.), 6) 3 298,00 zł - koszty przechowywania pojazdu przez 194 dni liczone od 1 stycznia 2013 r. do 15 lipca 2013 r. z uwzględnieniem stawki dobowej w wysokości 17 zł (zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia 28 listopada 2012 r.), 7) 344,40 zł - koszt oszacowania pojazdu (Faktura Vat Nr [...], wystawiona w dniu 8 czerwca 2013 r. przez [...]). W odwołaniu od tej decyzji działająca w imieniu małoletniego B. L. jego opiekunka prawna M. K. zakwestionowała sposób wyliczenia kosztów przechowywania pojazdu. Wyjaśniła, że B. L. od 2005 r. przebywa w rodzinie zastępczej. Przyznała, że jako opiekun prawny małoletniego została poinformowana o sytuacji w dniu 5 marca 2011 r. W rozmowie telefonicznej z funkcjonariuszem Policji usłyszała, że pojazd zostanie przekazany na rzecz Powiatu i zlicytowany na pokrycie kosztów przechowywania. W ocenie odwołującej się postępowanie Starosty [...] było opieszałe, ponieważ Komisariat Policji w [...] już w dniu 22 kwietnia 2011 r. złożył pismo do Starosty z wnioskiem o wystąpienie do Sądu Rejonowego w [...] o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu, zaś Starosta złożył wniosek do Sądu dopiero 4 stycznia 2013 r. W związku z tym naliczanie kosztów i obciążanie spadkobiercy tymi kosztami było niedopuszczalne. Ponadto od 20 lutego 2013 r. na mocy postanowienia sądu właścicielem pojazdu stało się Starostwo Powiatowe w [...] i niesłuszne jest obciążanie B. L. kosztami przechowywania pojazdu od tej daty. M. K. zwróciła uwagę, że pierwsze pismo otrzymała od Powiatu dopiero w dniu 13 listopada 2013 r. W jej ocenie gdyby dochowano staranności, kosztów można było uniknąć. Wątpliwości budzą także stawki za przetrzymywanie tak niewielkiego gabarytowo pojazdu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazało, że zgodnie z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Organ wskazał, że B. L. był właścicielem pojazdu, ponieważ zgodnie z prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 25 stycznia 2013 r. (sygn. akt [...]) orzeczony został przepadek pojazdu, będącego własnością B. L. W ocenie Kolegium orzeczenie sądu wiąże nie tylko uczestników postępowania, lecz także organy administracji publicznej, w związku z tym należy uznać, że właścicielem pojazdu jest skarżący. Odnosząc się do zarzutu, że skoro na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] o przepadku pojazdu jego właścicielem stał się Powiat [...], to nie ma podstaw aby od 20 lutego 2013 r. obciążać kosztami stronę, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przepis art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym nakłada na właściciela pojazdu obowiązek zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Początkową datą, od której należy obliczyć powyższe koszty jest dzień wydania dyspozycji usunięcia danego pojazdu (w rozpatrywanym przypadku - 28 sierpnia 2010 r.), zaś końcową dzień zakończenia postępowania. Za taki dzień przyjmuje się datę przekazania pojazdu do stacji demontażu. Przywołany wyżej przepis ustawy nie określa granic czasowych pomiędzy dniem wydania dyspozycji usunięcia pojazdu a dniem jego przekazania do stacji demontażu, natomiast w ust. 10 ustalono trzymiesięczny termin dla właściciela pojazdu do jego odebrania, co z pewnością w przypadku zastosowania się do dyspozycji tego przepisu znacząco obniża koszty jego przechowywania. Skoro właściciel pojazdu nie dba o swoją własność i przerzuca ową dbałość na społeczeństwo, to powinien liczyć się z obowiązkiem poniesienia wskazanych ustawowo kosztów związanych z zabezpieczeniem cudzej własności przez właściwe organy państwa i samorządu terytorialnego. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo określił obydwie daty związane z usunięciem pojazdu i jego demontażem, obliczył czas przechowywania pojazdu, wskazał stawki z odpowiednich uchwał Rady Powiatu w [...] właściwe dla branych pod uwagę okresów, jak też uzupełnił materiał dowodowy o fakturę wskazującą na koszt oszacowania motoroweru. Organ ten prawidłowo dokonał też wyliczeń arytmetycznych. W ocenie organu odwoławczego stawki za przechowywanie pojazdu były prawidłowe, bowiem wynikały z uchwał właściwej rady powiatu wydanych na podstawie art.130a ust. 6-6d Prawa o ruchu drogowym. Stawki te nie odbiegały od obowiązujących w innych powiatach. Odnośnie zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że ten argument mógł zostać podniesiony w postępowaniu dotyczącym orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [...]. W tym postępowaniu sąd powszechny stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Uprawomocnienie się postanowienia sądu o przepadku oznaczonego pojazdu oznacza, że zostały dochowane reguły procesowe związane z czynnościami Policji i właściwego starosty prowadzącymi do usunięcia i przechowywania pojazdu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący reprezentowany przez opiekunkę M. K. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie: 1/ art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu jego usunięcia do zakończenia postepowania ponosi osoba nie będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, to jest B. L., podczas gdy właścicielem pojazdu tego dnia pozostawała R. L.; 2/ art. 130a ust. 10c Prawa o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, co spowodowało pominięcie okoliczności, że nieodebranie pojazdu w ustawowym terminie nastąpiło z przyczyn niezależnych od właściciela i w konsekwencji doprowadziło do wystąpienia Starosty do Sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz Powiatu; 3/ art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego przez uznanie, że obowiązek o charakterze administracyjnym jest dziedziczny podczas, gdy przepis stanowi, że tylko prawa i obowiązki majątkowe o charakterze cywilnoprawnym zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób; 4/ art. 30 § 4 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że B. L. wstępuje na miejsce dotychczasowej strony jako następca prawny w sytuacji, gdy jak wynika z tego przepisu, sprawa nie dotyczy praw zbywalnych ani dziedzicznych; 5/ naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu jakichkolwiek kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, to jest nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu odnośnie stawek za przechowanie pojazdu oraz ograniczenie się do stwierdzenia, iż "z praktyki" wynika, że stawki nie odbiegają w rozpoznawanej sprawie od obowiązujących w innych powiatach oraz niewyjaśnienie istnienia przesłanek zastosowanie zasad współżycia społecznego; 6/ naruszenie art. 8 K.p.a. polegające na naruszeniu zasady, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, przez to, że Starosta [...] swoim działaniem naraził skarżącego na znaczne zwiększenie kosztów, których można było uniknąć w przypadku prawidłowego działania organu; 7/ naruszenie art. 12 K.p.a. poprzez brak działania w sprawie wnikliwie i szybko, mimo zobowiązania do tego przepisami prawa, co w konsekwencji spowodowało wzrost kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, przewłaszczeniem pojazdu do bardzo wysokiej kwoty 15.786,10 zł, znacznie przewyższającej wartość pojazdu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że stroną postępowania jest małoletni (urodzony w 1998 r.), B. L., którego opiekunką prawną (po pozbawieniu rodziców władzy rodzicielskiej) ustanowiona została 5 grudnia 2005 r. M. K. (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z 5 grudnia 2005 r., sygn. akt [...]). Pojazd (motorower) [...] o numerze rejestracyjnym [...] i numerze VIN [...] został usunięty z drogi w dniu 28 sierpnia 2010 r. na podstawie dyspozycji wydanej przez policjanta z Komisariatu Policji w [...] na podstawie art. 130a ust. 2 pkt. 1 lit. a) Prawa o ruchu drogowym (kierowanie pojazdem przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości) i umieszczony na parkingu strzeżonym. W dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi właścicielką pojazdu była R. L., która zmarła 27 listopada 2010 r. Jedynym spadkobiercą właścicielki usuniętego pojazdu jest jej małoletni syn B. L. Stwierdzenie nabycia spadku po R. L. na rzecz B. L. nastąpiło postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia 14 października 2011 r., sygn. akt [...]. Na wniosek Powiatu [...] złożony w dniu 4 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt [...] orzekł o przepadku usuniętego z drogi i nieodebranego przez właściciela pojazdu na rzecz Powiatu [...]. Przedstawione wyżej elementy stanu faktycznego, dotyczące zmian w zakresie prawa własności pojazdu usuniętego z drogi, przesądzają o tym, że zaskarżona decyzja musi być oceniona jako wydana z naruszeniem prawa. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że według art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania (o których to kosztach orzeka starosta w drodze decyzji) ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Z przytoczonego przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że zmiana właściciela pojazdu, po dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, nie powoduje zmiany osoby zobowiązanej do pokrycia kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym. W sytuacji kiedy zmiana właściciela pojazdu następuje na skutek czynności prawnej między żyjącymi, zobowiązaną do pokrycia wyżej wymienionych kosztów pozostaje osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcie z drogi, natomiast kolejny właściciel pojazdu nie może być adresatem decyzji o zapłacie kosztów. Osoba, która nabyła tytuł własności pojazdu na skutek spadkobrania także nie może być obciążona obowiązkiem zapłaty kosztów wymienionych w art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, ponieważ obowiązek zapłaty kosztów nie wchodzi w skład spadku po osobie, która była właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi. Obowiązek ten wynika bowiem ze stosunku administracyjnoprawnego powstałego na skutek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi. W relacji między powiatem, do którego zadań należy prowadzenie parkingu strzeżonego dla usuniętych pojazdów, oraz właścicielem usuniętego pojazdu nie ma żadnych elementów stosunku cywilnoprawnego, które pozwalałyby stwierdzić, że obowiązek zapłaty kosztów wymienionych w art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, za jakikolwiek okres, byłby obowiązkiem cywilnoprawnym. Wyrazem tego jest treść omawianego przepisu, gdzie przewiduje się orzeczenie o kosztach w drodze decyzji administracyjnej. Z przepisów art. 922 § 1-3 Kodeksu cywilnego wynika, że w skład spadku wchodzi ogół praw i obowiązków majątkowych należących do spadkodawcy w chwili jego śmierci i przechodzących na jego następców prawnych. Jednakże należy podkreślić, że dziedziczeniu podlegają tylko prawa i obowiązki wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, a więc mające charakter cywilnoprawny. Nie wchodzą w skład spadku prawa i obowiązki wynikające z innych stosunków, w tym ze stosunków administracyjnoprawnych. Przepisy innych gałęzi prawa mogą przewidywać przechodzenie praw i obowiązków zmarłego na inne osoby należące do kręgu spadkobierców, ale przejście to nie jest skutkiem dziedziczenia lecz wynika ze specjalnych regulacji przewidzianych przez prawo (np. art. 97 i następne ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – tekst jednolity dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie przewidują takiej regulacji, która pozwalałby spadkobiercę właściciela pojazdu usuniętego z drogi obciążyć na rzecz powiatu kosztami wymienionymi w art. 130a ust.10h Prawa o ruchu drogowym. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy spadkobierca właściciela pojazdu usuniętego z drogi stał się właścicielem lub współwłaścicielem pojazdu z tytułu nabycia spadku. Zwrócić przy tym należy uwagę, że koszty mogą dotyczyć zarówno okresu do dnia otwarcia spadku po osobie, która była właścicielem pojazdu w dniu jego usunięcia z drogi, jak i okresu kiedy właścicielem pojazdu pozostającego na parkingu jest spadkobierca, który z oczywistych względów nie był właścicielem pojazdu w dniu jego usunięcia. Te drugie koszty z naturalnej przyczyny nie mogłyby obciążać zmarłego właściciela, jako powstałe po jego śmierci. Nie mogą ona obciążać także spadkobiercy, ponieważ ich źródłem jest stosunek administracyjnoprawny powstały między powiatem i spadkodawcą zapoczątkowany wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi. Źródłem tego stosunku nie jest natomiast sama własność pojazdu. Inaczej mówiąc obowiązek zapłaty kosztów wymienionych w art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym nie idzie za własnością pojazdu, skoro zobowiązaną do poniesienia tych kosztów jest tylko ta osoba, która była właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji jego usunięcia. Okoliczność, że spadkobierca, który stał się właścicielem pojazdu, jeżeli chce odebrać pojazd z parkingu przed przejściem własności pojazdu na rzecz powiatu, powinien zapłacić stanowiące dochód własny powiatu opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c, 6e i 7 Prawa o ruchu drogowym), nie ma wpływu na charakter kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h ustawy. Koszty te, jeżeli są ustalane po zakończeniu postępowania i przejściu własności pojazdu na rzecz powiatu mają źródło w stosunku administracyjnoprawnym i obciążają tylko osobę, która była właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Przepis art. 30 § 4 K.p.a., na który dodatkowo powoływały się obydwa organy uzasadniając obciążenie skarżącego jako następcy prawnego (spadkobiercy) R. L. obowiązkiem zapłaty kosztów wymienionych w art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Jest to przepis proceduralny, który dotyczy następstwa w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Według jego treści w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. W dacie śmierci R. L. nie toczyło się żadne postępowanie, w którym w jej miejsce mógłby wstąpić skarżący jako następca prawny. W szczególności nie toczyło się postępowanie w sprawie obciążenia kosztami wymienionymi w art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym. Okoliczność, że w dacie śmierci R. L. utrzymywał się stan, w którym na parkingu strzeżonym był przechowywany pojazd usunięty z drogi, nie oznacza, że w tym czasie toczyło się postępowanie administracyjne. Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została przede wszystkim z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 130a ust. 10h zdanie 1 Prawa o ruchu drogowym. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy powinien uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. poz. 270 z późn. zm.), dalej powołanej jako P.p.s.a. Orzeczenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości ma uzasadnienie w przepisie art. 152 P.p.s.a.