III SA/Lu 418/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton - Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] , Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: przyznać W. P. prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego, o wyznaczenie którego zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych. Skarżący wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 2 grudnia 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu, wniósł o ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał wielkość wydatków ponoszonych w związku z utrzymaniem mieszkania, kosztami leczenia po przebytej operacji, a także kształceniem syna. Na wstępie wyjaśnić należy, że skarżący jest w niniejszej sprawie zwolniony z mocy ustawy z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o przyznaniu prawa pomocy (art. 262 p.p.s.a.). Zgodnie z powyższym, żądanie strony dotyczące przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek skarżącego o ustanowienie radcy prawnego zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wykazał spełnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i pełnoletnim synem. Żona skarżącego jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, natomiast syn kształci się na studiach. Jedynym źródłem utrzymania rodziny jest renta skarżącego w wysokości [...] zł brutto, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie stanowi kwotę [...] zł brutto. W skład majątku skarżącego wchodzi mieszkanie o pow. [...] m2, poza tym nie posiada innych nieruchomości, ani żadnych zasobów finansowych. Na koszty utrzymania koniecznego skarżącego i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym składają się następujące wydatki: czynsz – [...] zł; energia elektryczna – [...] zł; gaz – [...] zł; zakup leków – [...] zł, koszty kształcenia syna – [...] zł (łącznie [...] zł). Wykazane przez skarżącego koszty nie obejmują bieżących wydatków życia codziennego, takich jak np. wyżywienie. Mimo niewykazania przez skarżącego wysokości tych wydatków, w oparciu o zasady doświadczenia życiowego należy przyjąć, że skarżący niewątpliwie je ponosi i że pochłaniają resztę środków pieniężnych, którymi dysponuje. Reasumując, stwierdzić należy, że skarżący wykazał istnienie przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., warunkujących przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Wykazana sytuacja materialna, rodzinna i zdrowotna skarżącego (niski dochód rodziny, brak majątku, który mógłby służyć pozyskaniu środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, stan zdrowia skarżącego), uprawnia do przyjęcia, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadne jest zatem przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego. Z tych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.