III SA/Lu 42/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. R. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt III SA/Lu 58/09 dotyczącej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 58/09 odrzucił skargę H. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków. Uzasadniając to postanowienie Sąd wskazał, że skarżący uchybił 30 – dniowemu terminowi do wniesienia skargi, przewidzianemu w art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o którego istnieniu był pouczony, wobec czego zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy skargę, jako wniesioną po upływie terminu, należało odrzucić. Postanowienie o odrzuceniu skargi stało się prawomocne od dnia 9 kwietnia 2009 r. W dniu [...] stycznia 2010 r. H. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem z dnia 24 lutego 2009 r. podnosząc, iż w sprawie zaistniały nowe dowody. Zarządzeniem z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności warunkujących zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz do wskazania żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Skarżący wprawdzie odpowiedział na wezwanie Sądu, ale nie wskazał ani ustawowej podstawy wznowienia, ani też nie podał okoliczności warunkujących zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie. Wskazał natomiast okoliczności dotyczące niezachowania terminu do wniesienia skargi w sprawie sygn. akt III SA/Lu 58/09. Ponadto jego pismo zawiera argumenty odnoszące się do pisma Starosty z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, w przypadku zajścia ustawowej podstawy wznowienia. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale VII powoływanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie do art. 279 p.p.s.a skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd odrzuca skargę o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego Sąd w pierwszej kolejności bada zatem, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu oraz czy rzeczywiście opiera się na ustawowej podstawie (art. 280 i art. 281 p.p.s.a.). Przesłanki uzasadniającymi wznowienie postępowania zamieszczone są kolejno w przepisach art. 271 p.p.s.a., 272 p.p.s.a. oraz 273 p.p.s.a. W myśl art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1) oraz - jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (271 pkt 2). Przyczyną wznowienia postępowania jest także przypadek gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1). Wznowienia postępowania można żądać także na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1) bądź też orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2), a ponadto, w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3). W skardze o wznowienie postępowania z dnia 13 stycznia 2010 r., jak też w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia 17 lutego 2010 r. skarżący nie powołał się na żądną z wyżej wymienionych przesłanek wznowieniowych. Okoliczności zaś, które wskazuje skarżący w powyższych pismach są bez znaczenia w kwestii wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem o odrzuceniu skargi z powodu uchybienia terminu. Skarżący wskazuje bowiem na błędy, nierzetelność i matactwo organów administracji w prowadzeniu jego sprawy dotyczącej rejestru ewidencji gruntów, zaś te argumenty nie były przedmiotem badania przez Sąd, ponieważ sprawa nie była rozpoznawana merytorycznie. Podkreślić tutaj należy, że musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy powołaną w skardze podstawą wznowienia, a treścią orzeczenia. Sąd, odrzucając skargę nie mógł zaś badać, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, bowiem skarga została wniesiona po terminie i podlegała odrzuceniu. Należy zatem przyjąć, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania sądowego. Samo sformułowanie w skardze, że zaistniały nowe dowody, nie jest wystarczające do uznania, że skargę oparto na ustawowej podstawie wznowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż skarga H. R. nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W związku z tym na mocy art. 280 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odrzucić skargę o wznowienie postępowania.