III SA/Lu 420/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: WSA Jerzy Drwal WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania J. D., utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na następujący stan sprawy. Pismem z dnia 20 października 2017 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił J. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "U. T. C.; H. O.; R. D. J. D., o zamiarze wszczęcia kontroli. Zawiadomienie, doręczone stronie w dniu [...] października 2017 r., zawierało informację dotyczącą zakresu kontroli, obejmującego przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, w tym także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w zawiadomieniu wskazał, że kontrolą zostanie objęty okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 września 2017 r. oraz poinformował, jakie dokumenty na dzień rozpoczęcia kontroli muszą zostać przygotowane przez stronę. Na podstawie imiennego upoważnienia z dnia 31 października 2017 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego w dniu 3 listopada 2017 r. rozpoczęli czynności kontrolne z udziałem przedsiębiorcy. W trakcie tych czynności J. D. złożył oświadczenie na piśmie, iż "odmawia poddania się czynnościom kontrolnym zgodnie z wezwaniem [...] [...] z dn. 20.10.2017 r. " [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 3 listopada 2017 r. wezwał ponownie stronę do przedłożenia do kontroli wymienionych w tym wezwaniu dokumentów/danych, wyznaczając nowy termin do ich złożenia przypadający na dzień 10 listopada 2017 r. Mimo wezwania, strona nie okazała jednak żądnych dokumentów/danych. Powyższe ustalenia zostały utrwalone w protokole kontroli z dnia 20 listopada 2017 r. Pismem z dnia 22 listopada 2017 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenie, o którym mowa w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. W odwołaniu J. D. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, zarzucając mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie: art. 7, art. 9, art. 10, art. 35, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., a także naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom organu aktywnie uczestniczył w czynnościach kontrolnych oraz przedłożył wszystkie żądane dokumenty, które były w jego posiadaniu. Zarzucił, że organ pierwszej instancji nie przesłuchał strony w toku postępowania administracyjnego. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że zgodnie z art. 72 ustawy o transporcie drogowym kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, w szczególności przez podjęcie czynności wymienionych w tym artykule. Stosownie zaś do art. 85 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do: 1) żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli; 2) wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność, oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę. Organ powołał się także na przepis art. 79 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, przewidujący jako zasadę zawiadomienie przedsiębiorcy przez organy kontroli o zamiarze wszczęcia kontroli i określający elementy tego zawiadomienia. Organ wskazał, że konsekwencją powyższych przepisów jest unormowanie zawarte pod lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10.000 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że w dniu [...] października 2017 r. doręczono skarżącemu zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zawierające informację o zakresie przedmiotowej kontroli i okresie, który zostanie nią objęty, a także informację o tym, jakie dokumenty na dzień rozpoczęcia kontroli strona musi przygotować. W zawiadomieniu wyjaśniono, że kontrola odbędzie się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż po upływie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Przedmiotowe zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zawiera nadto pouczenie o obowiązkach strony wynikających z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe zawiadomienie spełnia wymogi określone w art. 79 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którym zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zawiera: oznaczenie organu, datę i miejsce wystawienia, oznaczenie przedsiębiorcy, wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli, podpis osoby upoważnionej do zawiadomienia. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu twierdzenia, że skarżący aktywnie uczestniczył w czynnościach kontrolnych, organ odwoławczy podkreślił, że w trakcie tych czynności przedsiębiorca oświadczył w formie pisemnej, iż odmawia poddania się czynnościom kontrolnym zgodnie z wezwaniem z dnia 20 października 2017 r. Ponadto, pomimo ponownego wezwania z dnia 3 listopada 2017 r. do przedstawienia dokumentów do kontroli, skarżący nie przedstawił wymaganych dokumentów. W ocenie organu odwoławczego podniesiony przez skarżącego zarzut jest zatem nietrafny. W związku z zarzutem skarżącego, iż nie został on przesłuchany przez organ pierwszej instancji, Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że skarżący nie zgłaszał takiego wniosku dowodowego w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Natomiast organ pierwszej instancji jednoznacznie ustalił stan faktyczny sprawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że doszło do naruszenia, o którym mowa w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Organ odwoławczy wskazał również, że strona nie uczestniczyła czynnie zarówno w kontroli, jak i w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Nie była zatem zainteresowana wyjaśnieniem przedmiotowej sprawy. W ocenie organu odwoławczego w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji nie doszło do zarzucanego przez skarżącego naruszenia wymienionych w odwołaniu przepisów postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał również na niewystąpienie w sprawie okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten może mieć bowiem zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy podczas kontroli zostaną stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie zostały zaś stwierdzone. J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2018 r., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zarzucając naruszenie: - art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu ustaleń oraz niezebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego; - art 107 § 3 k.p.a., przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej; - art. 75 k.p.a., przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania strony; - prawa materialnego, poprzez niezastosowanie w sprawie art. 92b ustawy o transporcie drogowym; - prawa materialnego w zakresie zaniechania przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego w zakresie art. 92b ustawy o transporcie drogowym; - art. 2 Konstytucji RP poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po dokonaniu według wskazanych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie są dotknięte uchybieniami, które skutkowałyby koniecznością usunięcia ich z obrotu prawnego. Organ administracji dokonał prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, należycie ocenił materiał dowodowy oraz prawidłowo zinterpretował i zastosował w sprawie przepisy stanowiące podstawę decyzji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 z późn. zm., dalej powoływanej jako "u.t.d."), zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Stosownie do lp. 1.5 tego załącznika, za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 10.000 zł W okolicznościach stanu faktycznego sprawy przepisy regulujące kontrolę przedsiębiorców zawarte były w Rozdziale 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2168). Przepis art. 79 ust. 1 tej ustawy ustanawia zasadę, zgodnie z którą organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli. Kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia (art. 79 ust. 4). W myśl art. 79 ust. 6 ustawy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zawiera: 1) oznaczenie organu; 2) datę i miejsce wystawienia; 3) oznaczenie przedsiębiorcy; 4) wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli; 5) podpis osoby upoważnionej do zawiadomienia. Stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. Kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności (art. 80 ust. 3). Ponadto zgodnie z art. 72 u.t.d., kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności: 1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli; 2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa; 3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego; 4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli; 5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli. Na mocy art. 85 ust. 2 u.t.d. osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do: 1) żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli; 2) wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność, oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie, że skarżący nie poddał się kontroli, a zatem zaistniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Jak wynika z akt sprawy, zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zostało doręczone na adres skarżącego w dniu [...] października 2017 r. Skarżący nie kwestionuje, że otrzymał to zawiadomienie. Natomiast w zawiadomieniu wyraźnie określono, że kontrola rozpocznie się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Jednocześnie w zawiadomieniu zawarto wykaz dokumentów i danych, jakie należy przygotować na dzień rozpoczęcia kontroli. Zatem we wskazanym w zawiadomieniu okresie, to jest po upływie 7 dni od doręczenia zawiadomienia przedsiębiorca powinien być gotowy na poddanie się kontroli, w tym przygotować wymagane dokumenty i niezbędne dane. Rację ma także organ odwoławczy stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że doręczone skarżącemu zawiadomienie z dnia 20 października 2017 r. zawierało elementy wymienione w art. 79 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w tym w szczególności wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli. Czynności kontrolne rozpoczęte w dniu 3 listopada 2017 r. zostały podjęte po upływie 7-dniowego terminu od doręczenia zawiadomienia, a więc skarżący powinien w tym czasie udostępnić wszystkie wskazane w zawiadomieniu dokumenty i dane. W dniu 3 listopada 2017 r. J. D. pokwitował doręczenie mu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli oraz podpisał oświadczenia dotyczące adresu do korespondencji oraz okoliczności nieprowadzenia w tym samym czasie w stosunku do przedsiębiorcy innej kontroli (k. [...], [...] i [...] akt administracyjnych). Jednakże jednocześnie J. D. w sporządzonym własnoręcznie i podpisanym przez skarżącego piśmie z dnia 3 listopada 2011 r. zawarł oświadczenie, iż odmawia poddania się czynnościom kontrolnym zgodnie z wezwaniem [...] [...] z dnia 20 października 2017 r. Uznać należy, że uzasadniając podstawy do nałożenia kary za naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części organ trafnie powołał się między innymi na powyższe oświadczenie. Niezasadny jest zarzut skarżącego, że organ odwołał się jedynie do wycinka z jego oświadczenia, które nie do końca odzwierciedlało wolę skarżącego. Należy zauważyć, że przytoczone przez organ i Sąd oświadczenie pozostaje w zgodzie z treścią dokumentu na k. [...] akt administracyjnych. Pismo J. D. oprócz powyższego oświadczenia zawiera ponadto jedynie oznaczenie numeru dowodu osobistego skarżącego oraz nazwę, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, a także datę i miejsce sporządzenia pisma oraz stwierdzenie, z którego wynika, że oświadczenie składa niżej podpisany J. D.. Brak w treści pisma jakichkolwiek innych zapisów, które pozwalałyby powziąć wątpliwości co do stanowiska skarżącego wyrażonego we wcześniej przywołanym oświadczeniu. Jednocześnie potwierdzeniem stanowiska skarżącego o niepoddaniu się kontroli są również zapisy w protokole okazania dokumentów oraz karcie pobrania zapisów z urządzeń rejestrujących. Z dokumentów tych, sporządzonych w dniu 3 listopada 2017 r. wynika jednoznacznie, że skarżący nie okazał żądanych do kontroli dokumentów. Na tę okoliczność, wskazującą również na faktyczne niepoddanie się przez skarżącego kontroli, zasadnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Słusznie też organ odwoławczy zauważył, że w dniu 3 listopada 2017 r. wystosowano do skarżącego ponowne wezwanie do przedłożenia do kontroli dokumentów i danych wymienionych szczegółowo w wezwaniu, w terminie do dnia 10 listopada 2017 r. Mimo podpisania przez J. D. potwierdzenia wręczenia tego wezwania w dniu 3 listopada 2017 r. (k. [...]-[...]. akt administracyjnych), skarżący nie przedstawił wymaganych dokumentów i danych. Nie zasługuje zatem na podzielenie zarzut, jakoby na żadnym etapie kontroli nie zostały naruszone zapisy art. 72 ustawy o transporcie drogowym. Natomiast opisane wyżej zachowanie skarżącego należało jednoznacznie ocenić jako odmowę poddania się kontroli. Brak udostępnienia danych potwierdza także podpisany przez skarżącego w dniu 20 listopada 2017 r. protokół kontroli. Wbrew zarzutowi podniesionemu w skardze nie zachodziła potrzeba przesłuchania strony w postępowaniu administracyjnym, a skarżący nie składał wniosku w tym przedmiocie ze wskazaniem okoliczności, które miałyby być przedmiotem wyjaśnienia. Jak wskazano wyżej, zachowanie skarżącego nie pozostawiało wątpliwości co do faktu niepodania się kontroli. Przedstawionej oceny w żadnym razie nie może podważyć zawarty w skardze argument, iż strona ponad wszelką wątpliwość potwierdziłaby złożone w dniu kontroli oświadczenie woli lub wycofała zawarte w nim stwierdzenia. Skarżący, jako prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego powinien znać obowiązujące w tym zakresie przepisy i stosować się do pouczeń i wezwań właściwych do kontroli organów oraz liczyć się z negatywnymi następstwami działań sprzecznych z tymi pouczeniami i wezwaniami, tym bardziej w sytuacji, gdy wezwania są ponawiane przez organ. Natomiast skarżący jednoznacznie odmówił poddania się kontroli i nie zmienił swojego stanowiska mimo skierowania do niego kolejnego wezwania do złożenia dokumentów i danych do kontroli. Sąd nie podziela również tych zarzutów skargi, które odnoszą się do naruszenia zasad postępowania administracyjnego i wywodzonego stąd także naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Kontrola zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że nie naruszają one prawa. Organ przeprowadził postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono w zgodzie z zebranymi dowodami. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zaś wystarczające i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób nie budzący wątpliwości przytoczyły fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśniły jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń, wszechstronnie też rozważyły okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, wskazując podstawy dokonanych ustaleń. Istotnie, jak podniesiono w skardze, w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji (na stronie 7) mylnie powołano numer decyzji organu pierwszej instancji, podając nr [...] [...] zamiast nr [...] [...] [...]. Pozostaje to jednakże bez jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, który w sentencji decyzji powołał prawidłowy numer objętej odwołaniem decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. Całkowicie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 92b u.t.d. Przepis art. 92b ust. 1 u.t.d. w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń (ust. 2). Nie budzi wątpliwości, że zastosowanie powyższego przepisu mogłoby być rozważane jedynie w sytuacji przeprowadzenia kontroli i uzyskania jej wyników wskazujących na naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Skarżący jednak nie podał się kontroli, wobec czego, jak słusznie uznał organ, przepis art. 92b u.t.d. nie mógł znaleźć zastosowania. Jednocześnie podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie powołał żadnej okoliczności, która mogłaby uzasadniać zastosowanie w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Natomiast okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują, że naruszenie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Skarżący wprost oświadczył, iż nie podda się kontroli i pomimo dwukrotnego żądania niezbędnych dokumentów i danych nie przedstawił ich do kontroli. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.