III SA/Lu 423/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi D. Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] o uznaniu D.S. z dniem 1 czerwca 2010 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy podniósł, że skarżąca zarejestrowana została w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotna w dniu 1 czerwca 2010 r. Podczas rejestracji przedłożyła świadectwa pracy wystawione przez Miejsko-Gminne Centrum Kultury oraz Miejsko-Gminną Bibliotekę Publiczną, potwierdzające fakt zatrudnienia skarżącej w powyższych instytucjach i określające wysokość otrzymanego wynagrodzenia w poszczególnych miesiącach. Na podstawie powyższych dokumentów organ stwierdził, że D.S. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. w okresie od 1 grudnia 2008 r. do 31 maja 2010 r. zatrudniona była w niepełnym wymiarze czasu pracy (3/4 etatu) przez co najmniej 365 dni. Jednakże w poszczególnych miesiącach zatrudnienia nie osiągała wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w art. 71 ust. 2 lit. "a" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Organ wskazał, że minimalne wynagrodzenie za pracę w 2008 r. wynosiło – 1.126 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008 r. – Dz. U. Nr 171, poz. 1209), w 2009 r. wynosiło – 1.176 zł (obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2009 r. – M.P. Nr 55, poz. 499), a w 2010 r. wynosi 1317 zł (obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2010 r. – M.P. Nr 48, poz. 709). W przypadku skarżącej na poczet 365 dni przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania podlegają zaliczeniu następujące okresy zatrudnienia: grudzień 2008 r., od 1 stycznia 2009 r. do 31 maja 2009 r., od 1 lutego 2010 r. do 31 marca 2010 r., za które skarżąca osiągnęła minimalne wynagrodzenie za pracę oraz okres od 1 kwietnia 2010 r. do 31 maja 2010 r., za który skarżącej zostało wypłacone odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Okres od 1 kwietnia 2010 r. do 31 maja 2010 r. pokrywał się jednocześnie z okresem wypłaty zasiłku chorobowego, którego podstawa wymiaru stanowiła kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (art. 71 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy). Powyższe okresy łącznie dają 302 dni, a więc okres krótszy niż wymagane ustawą 365 dni. Legitymowanie się zatrudnieniem w niepełnym wymiarze czasu pracy wynoszącym co najmniej 365 dni, lecz z wynagrodzeniem osiąganym w kwocie niższej niż wynagrodzenie za pracę nie uprawnia do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto organ wskazał, że decyzja administracyjna o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych bądź odmowie przyznania tego zasiłku nie ma charakteru decyzji uznaniowej bowiem przepisy powołanej ustawy ściśle precyzują przesłanki, od których spełnienia uzależniona jest możliwość uzyskania tego uprawnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie D.S. podniosła, że okres zatrudnienia oraz wysokość wynagrodzenia niższy niż wymagany przepisami ustawy jest skutkiem niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy, co potwierdzone zostało w wyroku Sądu Pracy w Puławach. Ponadto podniosła, że w chwili obecnej jest pozbawiona godnej egzystencji: ma 49 lat, jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i bez ofert pracy. Wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji z dnia 20 lipca 2010 r. i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z wymogami przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zebrały wyczerpująco i oceniły prawidłowo materiał dowodowy, rozważyły wszystkie istotne okoliczności sprawy i ustaliły dokładnie stan faktyczny sprawy (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.). Prawidłowo zastosowały również przepisy prawa materialnego - ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku prac (Dz. U. Nr 69, poz. 415, ze zm.), powoływaną dalej jako "ustawa". Zaskarżoną decyzją, uznając skarżącą za bezrobotną z dniem 1 czerwca 2010 r., organ odmówił jej jednocześnie przyznania zasiłku, o którym mowa w art. 71 ust.1 pkt 1 ustawy. W świetle art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 litera "a" ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem jej art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, bezrobotny był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, przy czym w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, natomiast zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy – zalicza się także okresy, za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Wymienione w art. 71 ust. 1 ustawy przesłanki przyznania bezrobotnym zasiłku mają charakter kumulatywny. Tylko ich łączne spełnienie powoduje bowiem uzyskanie przez bezrobotnego prawa do zasiłku. Tym samym, ustalenie w trakcie postępowania administracyjnego, iż którakolwiek z przesłanek nie została spełniona, skutkuje odmową przyznania bezrobotnemu prawa do tego świadczenia. Jak prawidłowo ustaliły organy administracji, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (tj. w okresie od 1 grudnia 2008 r. do 31 maja 2010 r.) skarżąca udokumentowała wprawdzie okres zatrudnienia wynoszący co najmniej 365 dni, ale tylko w okresie wynoszącym 302 dni osiągała skarżąca wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy oraz został jej wypłacony zasiłek chorobowy, którego podstawę wymiaru stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wysokość osiąganego przez skarżącą w okresie od 1 grudnia 2008 r. do 31 maja 2010 r. wynagrodzenia ustalona została na podstawie zaświadczenia Miejsko-Gminnego Centrum Kultury z dnia 1 czerwca 2010 r. (k. 10 – 13 akt administracyjnych), zaświadczenia Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej z dnia 4 czerwca 2010 r. (k. 13 – 14 akt adm.) oraz zaświadczenia o wypłaconych zasiłkach, wystawionego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 czerwca 2010 r. (k. 15 akt adm.). Organy uwzględniły także fakt, że wyrokiem z dnia [...] grudnia 2009 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy nakazał Miejsko-Gminnemu Centrum Kultury dopuścić D. S. do pracy na warunkach pracy i płacy sprzed dnia 1 stycznia 2009 r. oraz że pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. pracodawca poinformował skarżącą o dopuszczeniu jej do pracy z dniem 26 stycznia 2010 r. W zaświadczeniu z dnia 1 czerwca 2010 r. został ujęty okres zatrudnienia skarżącej i wypłaty wynagrodzenia od stycznia 2010 r. do marca 2010 r. za pracę w Miejsko-Gminnym Centrum Kultury . Z wymienionych dokumentów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżąca nie w każdym miesiącu w okresie od dnia 1 grudnia 2008 r. do dnia 31 maja 2010 r. osiągała wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy lub zasiłek chorobowy, którego podstawę wymiaru stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Zestawienie wypłaconych skarżącej wynagrodzeń oraz zasiłków i porównanie ich z minimalnym wynagrodzeniem za pracę w poszczególnych latach wskazuje, że wynagrodzenie co najmniej minimalne osiągnęła skarżąca w grudniu 2008 r., następnie w styczniu, lutym, marcu, kwietniu i maju 2009 r. oraz w styczniu i lutym 2010 r. Natomiast w kwietniu i maju 2010 r., za które to miesiące skarżącej przysługiwało odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia, został skarżącej wypłacony zasiłek chorobowy, którego podstawę wymiaru stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. A zatem okres osiągania przez skarżącą co najmniej minimalnego wynagrodzenia, przy zaliczeniu okresu wypłaty zasiłku chorobowego, to łącznie 302 dni. Oznacza to, iż organy obu instancji prawidłowo uznały, że skarżąca nie spełnia obu przesłanek do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wskazać również należy, że ustawa o promocji zatrudnienia nie zezwala organom administracji na przyznawanie statusu osoby bezrobotnej oraz uprawnień do zasiłków w drodze uznania. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji ani sądowi administracyjnemu możliwości brania pod uwagę argumentów o charakterze słusznościowym bądź celowościowym, takich jak np. trudna sytuacja finansowa, problemy zdrowotne osoby bezrobotnej, czy negatywne skutki odmowy przyznania zasiłku, na co powołuje się D. S. w skardze sądowej. Organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest jedynie do ustalenia, czy bezrobotny spełnia określone w przepisach prawa obiektywne przesłanki uzyskania prawa do zasiłku i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy uznać zatem należało, iż organy administracji dokonały w sprawie niniejszej prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz jego prawidłowej oceny. Zauważyć też trzeba, iż skoro skarżąca spełniła określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wymagania, prawidłowo została uznana za osobę bezrobotną. Jednocześnie, organ stwierdzając niespełnienie przez skarżącą z warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, słusznie odmówił jej przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W tej sytuacji brak podstaw do uwzględnienia skargi. Z powyższych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).