III SA/Lu 423/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Sędziowie: WSA Ewa Ibrom,, WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. kwotę 122 zł (sto dwadzieścia dwa złote) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 10 lutego 2014 r. wydaną w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) – dalej powoływanej także jako P.g.k., Spółka zgłosiła do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pracę geodezyjną dotyczącą modernizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie budynków i lokali oraz aktualizacji użytków gruntowych w obrębach [...] i [...], gm. [...], pow. [...]. W celu realizacji powyższego zgłoszenia, Starosta [...] udostępnił dane i informacje zgromadzone w bazach danych. Wynik pracy geodezyjnej Spółka przekazała w dniu 5 grudnia 2013 r. (operat geodezyjno-prawny, operat opisowo-kartograficzny oraz nośnik optyczny CD ze zintegrowaną bazą danych ewidencji gruntów i budynków po modernizacji). Przekazaną dokumentację poddano kontroli w zakresie, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. z 2001 r. Nr 78, poz. 837). W dniu 6 grudnia 2013 r. dokumentacja została włączona do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ustalając wysokość opłaty za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosta [...] wskazał przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 37, poz. 333 ze zm.). W szczególności Starosta powołał się na załącznik nr 1 (Lp. 2 w tabeli III) do wymienionego rozporządzenia, który w ocenie organu jest podstawą do ustalenia opłaty w wysokości 3054 zł (1018 x 3 zł). Odnosząc się do wniosku strony o zastosowanie współczynnika 0,5 przy ustalaniu opłaty Starosta [...] wskazał, że nie jest to możliwe w obecnym stanie prawnym, ponieważ współczynnik zmniejszający opłatę mógł być stosowany do czasu ustalenia ogólnie obowiązujących standardów technicznych numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjno – kartograficznych. Z dniem wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 7 oraz art. 26 ust. 2 P.g.k., to jest rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 383) zostały określone schematy GML dla roboczej bazy danych obiektów przestrzennych. Oznacza to, że dotychczasowe przepisy, na które powoływała się Spółka (pkt 9.9 załącznika nr 1 do rozporządzenia), obowiązywały w okresie przejściowym do czasu określenia ogólnie przyjętej zasady wymiany danych przestrzennych. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie ustalenia wysokości opłaty za czynności geodezyjne, wobec braku zgodnych z ustawą zasadniczą przepisów uzasadniających jej wymierzenie. Spółka wniosła ewentualnie o zmianę decyzji i ustalenie wysokości opłaty z zastosowaniem współczynnika 0,5 wynikającego z pkt 9.9 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego. Odwołująca się spółka wskazała, że zgodnie z punktem 9.9 wymienionego wyżej załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. do czasu ustalenia ogólnie obowiązujących standardów technicznych numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych, w przypadku przekazywania przez wykonawcę dokumentacji wynikowej opracowanej w formie zbiorów komputerowych, pozwalających na automatyczne uzupełnianie bazy danych, których format jest zgodny ze standardem ustalonym i ogłoszonym w formie pisemnej, przez właściwy miejscowo organ prowadzący zasób, w drodze obwieszczenia, wysokość opłat ustala się, stosując współczynnik 0,5. Skarżąca wskazała, że przy zgłaszaniu prac geodezyjnych do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] otrzymała oficjalne warunki techniczne, które były integralną częścią Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, w których to w punkcie IV określono standard przekazywanej dokumentacji oraz program, w którym należy oddać dane numeryczne. W ocenie skarżącej nie stanowi przeszkody do zastosowania współczynnika 0,5 wejście w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572), ponieważ zgodnie z § 83 ust. 1 rozporządzenia w okresie 24 miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia zamiast plików GML, o których mowa w § 71 ust. 2 pkt. 6 mogą być przekazywane do PZGiK, jako rezultat opracowania wyników geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych, wykazy współrzędnych punktów wyznaczających wszystkie obiekty przestrzenne objęte opracowaniem oraz mapa przeglądowa obrazująca te obiekty i punkty. Zgodnie z § 83 ust. 2. rozporządzenia wykonawca przekazuje do PZGiK wykazy współrzędnych o których mowa w ust. 1 w postaci plików tekstowych w formacie ASCII. Tym samym w ocenie odwołującej się Spółki z uwagi na przepisy przejściowe nie został spełniony warunek uzasadniający odejście od stosowania współczynnika 0,5. Jak wynika bowiem z § 83 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia okres, o którym mowa w pkt 9.9. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r., został przesunięty o 24 miesiące licząc od dnia wejścia w życie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2011 r. Spółka wskazała na stanowisko zajęte przez Głównego Geodetę Kraju, który w swojej opinii z dnia 11 kwietnia 2012 roku skierowanej do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Kartograficznego wyjaśnił, że punkt 9.9. załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004 r. obowiązuje nadal, bowiem dopiero od dnia wejścia w życie przepisów wydawanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt. 7 oraz art. 26 ust. 2 P.g.k., w którym zostaną określone schematy GML dla roboczej bazy danych obiektów przestrzennych, będzie można uznać, że został ustalony standard wymiany danych numerycznych pomiędzy państwowym zasobem geodezyjnym a innymi podmiotami, a zatem nastąpiło ustalenie ogólnie obowiązujących standardów technicznych numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych. Spółka wskazała, że schematy UML do przekazywania prac ewidencji gruntów i budynków nie zostały do dnia przekazania pracy geodezyjnej do Starostwa w [...] opublikowane. W znowelizowanym rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków ustalono okres 36 miesięcy, w których powinny zostać dostosowane systemy teleinformatyczne wspomagające prowadzenie ewidencji gruntów i budynków do zgodności z przepisami tego znowelizowanego rozporządzenia. Praca jaką Spółka przekazała była wykonana zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r., zaś zmieniające rozporządzenie zostało podpisane 16 grudnia 2013 r. Nie można było przekazać pracy geodezyjnej do Starostwa w formatach, ponieważ dopiero zostały ustalone, a systemy w których prowadzi się ewidencję gruntów i budynków mają być zmodernizowane w ciągu 36 miesięcy. Ponadto Spółka zakwestionowała możliwość ustalania opłat za czynności geodezyjne na podstawie rozporządzenia z 19 lutego 2004 r., ponieważ Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność art. 40 ust. 5 pkt. 1 lit. b) P.g.k. z art. 92 ust. 1 i z art. 217 Konstytucji RP. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymując w mocy decyzję Starosty [...] wskazało, że stwierdzenie niezgodności przepisu art. 40 ust. 5 pkt lit. b) P.g.k. z przepisami Konstytucji nie stanowiło w rozpatrywanej sprawie przeszkody do stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego. Kolegium wskazało, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt K 30/12, przepis art. 40 ust. 5 pkt lit. b) P.g.k., zawierający upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004 r., tracił moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Ogłoszenie to miało miejsce 11 lipca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 805). Wskazując w sentencji wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r. datę utraty mocy obowiązującej przepisu art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b P.g.k., inną niż dzień ogłoszenia wyroku, Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu stwierdził, że jest to niezbędne dla zapewnienia niezakłóconego poboru opłat związanych z udostępnianiem danych i informacji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dalej Kolegium wskazało, że podziela stanowisko Starosty [...] co do niezastosowania w niniejszej sprawie współczynnika 0,5 wynikającego z pkt 9.9 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004 r., bowiem współczynnik zmniejszający opłatę mógł być stosowany do czasu ustalenia ogólnie obowiązujących standardów technicznych numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych. Z dniem wejścia w życie przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie baz danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej zostały określone schematy GML dla roboczej bazy danych obiektów przestrzennych. W ocenie Kolegium współczynnik 0,5 obowiązywał przed wprowadzeniem w życie wyżej wymienionych przepisów. Kolegium zauważyło, że taki pogląd nie jest też sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym przez Głównego Geodetę Kraju w piśmie z dnia 11 kwietnia 2012 r., który wprawdzie w dacie redagowania tego pisma opowiedział się za stosowaniem współczynnika 0,5 ale do czasu wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 7 oraz art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w których zostaną określone schematy GML dla roboczej bazy danych obiektów przestrzennych. Wówczas bowiem będzie można uznać, że został ustalony standard wymiany danych numerycznych pomiędzy państwowym zasobem geodezyjnym i kartograficznym a innymi podmiotami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie pkt 9.9 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie że wskutek wejścia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572) nie ma zastosowania współczynnik 0,5 przy ustalaniu opłaty dla Spółki za czynności geodezyjne. W ocenie skarżącej wymienione wyżej rozporządzenie nie dotyczy rozpoznawanej sprawy, ponieważ wydane zostało w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jego przedmiotem nie było natomiast opracowanie schematów GML do przekazania prac polegających na modernizacji ewidencji gruntów i budynków – a taka praca była wykonana dla Starostwa Powiatowego w [...]. Praca jaką skarżąca przekazała była wykonana zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r., zaś zmieniające rozporządzenie zostało podpisane 16 grudnia 2013 r. Skoro prace były oddane w listopadzie 2013 r., to Spółka nie mogła znać schematów plików GML do przekazania danych dla ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają przepisy obowiązującego do dnia 11 lipca 2014 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. nr 37, poz. 333). Zgodnie z § 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia wysokość opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego określone zostały w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Według punktu 3 wskazanego załącznika (Lp. 2 w tabeli III) za opracowanie polegające na modernizacji ewidencji gruntów i budynków opłata wynosi 5 zł za każdą działkę i 3 zł za każdy budynek. Załącznik nr 1 do rozporządzenia zawierał w punkcie 9 postanowienia dodatkowe. Jednym z postanowień dodatkowych było, że do czasu ustalenia ogólnie obowiązujących standardów technicznych numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych, w przypadku przekazywania przez wykonawcę dokumentacji wynikowej opracowanej w formie zbiorów komputerowych, pozwalających na automatyczne uzupełnianie bazy danych, których format jest zgodny ze standardem ustalonym i ogłoszonym w formie pisemnej, przez właściwy miejscowo organ prowadzący zasób, w drodze obwieszczenia, wysokość opłat ustala się, stosując współczynnik 0,5 (pkt 9.9 załącznika nr 1). W rozpoznawanej sprawie decydujący jest stan prawny obowiązujący w dniu przyjęcia sporządzonego przez skarżącą Spółkę opracowania geodezyjnego do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, to jest – według ustaleń organu I instancji - w dniu 6 grudnia 2013 r. Decyduje o tym treść punktu 9.6 załącznika nr 1, według którego wysokość opłaty ustala się co do zasady według stawek obowiązujących w dniu przyjęcia dokumentacji do zasobu. W badanej sprawie sporne jest, czy do dnia 6 grudnia 2013 r. ustalone zostały ogólnie obowiązujące standardy techniczne numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych. Nie były natomiast dotychczas sporne i nie były przedmiotem rozważań organów obydwu instancji pozostałe okoliczności wymienione w punkcie 9.9. załącznika nr 1, od których uzależniona jest możliwość zastosowania współczynnika 0,5 przy ustalaniu opłaty. Dotyczy to: a/ przekazania przez wykonawcę dokumentacji wynikowej opracowanej w formie zbiorów komputerowych, pozwalających na automatyczne uzupełnianie bazy danych, b/ zgodności formatu zbiorów komputerowych ze standardem ustalonym i ogłoszonym w formie pisemnej, przez właściwy miejscowo organ prowadzący zasób, w drodze obwieszczenia. Zgodnie z art. 10 pkt 2 P.g.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 lipca 2014 r. ilekroć w ustawie jest mowa o państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym - rozumie się przez to zbiór map oraz materiałów fotogrametrycznych, teledetekcyjnych, rejestrów, wykazów, informatycznych baz danych, katalogów danych geodezyjnych i innych opracowań powstałych w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych. Przepisy P.g.k. i rozporządzeń wykonawczych nie ustalają jednym aktem prawnym standardów technicznych numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych. Standardy te wynikają z rozporządzeń wykonawczych dotyczących poszczególnych informatycznych baz danych, przy czym nie odnoszą się wprost do przekazywania do zasobu wyników prac. Należy je w związku z tym odczytywać ze standardów przewidzianych dla poszczególnych baz danych, dla wymiany danych między tymi bazami oraz dla udostępniania danych. Inaczej niż zarzuca skarżąca obydwa organy nie przyjmowały, że ogólnie obowiązujące standardy techniczne numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych (w rozumieniu pkt 9.9 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r.) ustalone zostały z dniem wejścia w życie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572). Pomijając kwestię zakresu tego rozporządzenia (standardy techniczne wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych) należy wskazać, że rozporządzenie te odwoływało się do schematów GML określonych w przepisach wydanych odpowiednio na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 6, 7, 9, 10 oraz art. 26 ust. 2 P.g.k. (§ 71 ust. 2 pkt 6 i ust. 8 pkt 1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2011 r.). Powyższe oznacza, że wprawdzie przewidziano w zakresie wyników geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych zapisywanie i przekazywanie danych zgodnie ze schematami GML, ale same schematy miały być określone zgodnie z innymi przepisami wykonawczymi do Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Konsekwencją tego był przepis przejściowy (§ 83 ust. 1 rozporządzenia), według którego w okresie 24 miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia (a więc do 21 grudnia 2013 r.) zamiast plików GML, o których mowa w § 71 ust. 2 pkt. 6 mogły być przekazywane do PZGiK, jako rezultat opracowania wyników geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych, wykazy współrzędnych punktów wyznaczających wszystkie obiekty przestrzenne objęte opracowaniem oraz mapa przeglądowa obrazująca te obiekty i punkty. Stwierdzenie, czy zostały ustalone ogólnie obowiązujące standardy techniczne numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych wymagało zatem ustalenia, kiedy zostały określone schematy GML w przepisach wykonawczych do prawa geodezyjnego i kartograficznego, ale nie jakiekolwiek standardy - tylko odpowiednie dla opracowania geodezyjnego, które miało być przekazane do zasobu. W rozpoznawanej sprawie obydwa organy przyjęły, że takie ustalenie standardów nastąpiło z dniem wejścia w życie (5 kwietnia 2013 r.) rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 383). Jednakże inaczej niż przyjęły obydwa organy rozporządzenie te zostało wydane wyłącznie na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 7 P.g.k.; nie był natomiast podstawą tego rozporządzenia wskazywany przez organy przepis art. 26 ust. 2 P.g.k. Przepis art. 19 ust. 1 pkt 7 P.g.k. upoważniał do określenia zakresu informacji gromadzonych w bazie danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, oraz w bazie danych obiektów topograficznych, określenia organizacji, trybu i standardów technicznych tworzenia tych baz, ich aktualizacji i udostępniania, a także tworzenia mapy zasadniczej. W rezultacie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. dotyczyło wyłącznie dwóch baz, to jest bazy danych geodezyjnej ewidencji uzbrojenia terenu (baza danych GESUT) oraz bazy danych obiektów topograficznych (BDOT500). W załączniku nr 4 do tego rozporządzenia zostały określone schematy aplikacyjne UML i GML dla wymienionych wyżej dwu baz. Schematy aplikacyjne GML danych ewidencji gruntów i budynków (EGiB) określone zostały z dniem 31 grudnia 2013 r., to jest z dniem wejścia w życie, wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 P.g.k., rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2013 r. poz. 1551). Obecnie (od 31 grudnia 2013 r.) wymienione wyżej schematy określone są w załączniku nr 4a do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.). Zgodnie z § 51 ust. 3 rozporządzenia o ewidencji gruntów i budynków wymiana danych między bazami danych ewidencji oraz udostępnianie danych z ewidencji innym systemom informatycznym lub teleinformatycznym przy użyciu środków komunikacji elektronicznej odbywa się w postaci elektronicznej w formacie GML zgodnie ze schematem GML, zawartym w załączniku nr 4a do rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie zauważyć należy, że opracowanie geodezyjne przekazane przez skarżącą Spółkę do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dotyczyło modernizacji ewidencji gruntów i budynków, a więc w rezultacie wyniki tych prac powinny trafić do baz danych ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani decyzji organu pierwszej instancji, nie wynika z jakiej przyczyny organy obydwu instancji uznały za wystarczające ustalenie standardów dla bazy danych ewidencyjnej sieci uzbrojenia terenu (GESUT) i dla bazy danych topograficznych (BDOT500), podczas gdy przekazane opracowanie geodezyjne było istotne dla innych baz danych, to jest ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Standardy dla bazy danych EGiB zostały ustalone od dnia 31 grudnia 2013 r. Nie wiadomo więc z jakiej przyczyny ustalenie standardów dla dwu pierwszych wymienionych wyżej baz zostało uznane za ustalenie ogólnie obowiązujące standardów technicznych numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych w rozumieniu w rozumieniu pkt 9.9 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. Okoliczność ta nie była rozważana przez obydwa organy z uwzględnieniem tego, że przekazane przez skarżącą Spółkę opracowanie geodezyjne miało znaczenie przede wszystkim dla bazy danych ewidencji gruntów i budynków. Brak wyjaśnienia rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowi naruszenie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – dalej: K.p.a.), ponieważ w rezultacie wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji odwołujące się do wejścia w życie przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 383) nie pozwala na ustalenie z jakiej przyczyny organ uznał okoliczność tę za istotną dla stwierdzenia, że ustalono ogólnie obowiązujące standardy techniczne numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych w rozumieniu w rozumieniu pkt 9.9 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. W szczególności nie wskazano jakie to są standardy, czego dotyczą i z jakiej przyczyny ich ustalenie jest istotne w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy. W ten sposób doszło również do naruszenia art. 7 K.p.a., w myśl którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, która oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Wskazane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem od prawidłowego ustalenia, czy w dniu przyjęcia dokumentacji do zasobu istniały, dotyczące rozpatrywanej sprawy, ogólnie obowiązujące standardy techniczne numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych w rozumieniu pkt 9.9 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r., uzależniona jest możliwość stosowania współczynnika 0,5, co ma wpływ na wysokość wymaganej od skarżącej Spółki opłaty. Rozpatrując ponownie sprawę organ powinien wyjaśnić wskazaną wyżej okoliczność, biorąc pod uwagę zakres przedmiotowy omówionych wcześniej rozporządzeń wykonawczych do Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ustalając istnienie ogólnie obowiązujących standardów technicznych numerycznego przekazywania do zasobu wyników wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych organ powinien wskazać jakie to są standardy, czego dotyczą, kiedy zostały ogłoszone i z jakiej przyczyny ich ustalenie jest istotne w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, w którym zgłoszone opracowanie geodezyjne dotyczyło danych ewidencji gruntów i budynków. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. poz. 270 z późn. zm.), dalej: P.p.s.a. Orzeczenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości ma uzasadnienie w przepisie art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.