III SA/Lu 424/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie skierowania kierowcy na badania lekarskie oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. , wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r. Nr 2, poz. 15), Komendant Wojewódzki Policji w L. rozpatrzył odwołanie i utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w R. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. o skierowaniu Z. P. na badania lekarskie. W uzasadnieniu organ odwoławczy argumentował, że podstawą decyzji o skierowaniu Z. P. na badania lekarskie było ustalenie, iż w/w kierował rowerem w stanie nietrzeźwości. Odnosząc się do zarzutów i wniosków odwołania, że istnieją nieścisłości w zastosowanej przez organ I instancji podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, skoro odwołujący się poruszał się pieszo, rower prowadząc obok siebie i w tej sytuacji odwołujący się jako uczestnik ruchu drogowego powinien być traktowany jak pieszy i wobec tego nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek wskazanych w powołanej w decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie, Komendant Wojewódzki Policji w L. stwierdził, iż w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono, że w dniu [...] czerwca 2010 r. o godz. [...] pełniący służbę na drodze krajowej nr [...] funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w R., zauważyli kierującego rowerem poruszającego się w przeciwnym kierunku. Ze względu na nietypowy sposób poruszania się tego uczestnika ruchu drogowego po drodze jazda tzw. "wężykiem" funkcjonariusze wykonali manewr zawracania i zatrzymali do kontroli wymienionego rowerzystę, którym jak się okazało w toku podjętych następnie czynności - był Z. P. Ponieważ skarżący odmówił poddania się badaniu na zawartość alkoholu w organizmie, został przewieziony do najbliższej placówki zdrowia celem pobrania próbki krwi. Jak wynika z opinii Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w L., w pobranej od skarżącego próbce krwi [...] stwierdzono [...] promila alkoholu etylowego. W protokole pobrania krwi, którego podpisania skarżący odmówił, widnieje adnotacja, zgodnie z którą skarżący podał do protokołu, że spożył w tym dniu 2 piwa w godz. [...]. W toku postępowania przygotowawczego skarżący, przesłuchany w charakterze podejrzanego wyjaśnił, że dnia [...] kwietnia 2010 r. spożywał alkohol w postaci wódki (niespełna 0,5 litra) w godz. [...]. Podkreślił przy tym, że nie kierował rowerem, a jedynie prowadził go obok siebie. Wykonujący wobec skarżącego czynności służbowe funkcjonariusze Policji, pouczeni o odpowiedzialności karnej na podstawie art. 233 Kodeksu karnego zeznali, że skarżący kierował rowerem po drodze publicznej, jakkolwiek zatrzymanie kierującego nastąpiło na drodze dla rowerów w pasie drogowym ul. W. (podczas jazdy). Komendant Wojewódzki Policji w L. argumentował dalej, że zgodnie z dyspozycją art. 115 § 16 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm.), stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu przekracza stężenie 0,25 mg/l wydychanego powietrza albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W myśl art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy Prawo o ruchu drogowym, badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości ( ... ). Zgromadzony w toku przeprowadzonego postępowania materiał dowodowy potwierdza fakt kierowania przez skarżącego pojazdem (rowerem) w stanie nietrzeźwości. Zeznania świadków - funkcjonariuszy publicznych są jasne, spójne i w pełni wiarygodne nie ma podstaw do ich kwestionowania. W kwestii formalnej, dotyczącej nieprecyzyjnego wskazania przez organ pierwszej instancji podstawy prawnej wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, przyznać należy rację skarżącemu. Nie ulega wątpliwości, że organ pierwszej instancji winien wskazać pełną kwalifikację, tj. art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy Prawo o ruchu drogowym. Powyższe, w ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, nie wpływa jednak na zasadność wydania tej decyzji oraz nie uchyla obowiązku poddania się przedmiotowemu badaniu przez skarżącego, tym bardziej, że z uzasadnienia faktycznego przedmiotowej decyzji jasno wynika, jaka jest przyczyna wydania skierowania. Komendant Wojewódzki Policji podniósł dodatkowo, iż rozstrzygając sprawę miał również na uwadze, że postępowanie administracyjne, w omawianym przypadku mające na celu ustalenie u skarżącego istnienie lub brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami, jakkolwiek w określonym stopniu bazujące na ustaleniach faktycznych poczynionych w toku postępowania karnego, z formalnego punktu widzenia jest postępowaniem odrębnym. Dlatego organ I instancji, w chwili powzięcia przekonania, że skarżący kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, miał obowiązek wydać decyzję o skierowaniu na badania lekarskie. niezależnie od toczącego się postępowania karnego i to uczynił. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dla wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie kierowcy decydujące znaczenie ma powzięcie uzasadnionego i wynikającego ze zgromadzonego materiału dowodowego przekonania o kierowaniu przez osobę pojazdem w stanie nietrzeźwości. Moment podjęcia interwencji przez funkcjonariuszy nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, jeśli zgromadzony materiał dowodowy nie nasuwa wątpliwości co do faktu skutkującego wydaniem decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. W przypadku będącym przedmiotem przeprowadzonego postępowania odwoławczego wprawdzie nie dokonano bezpośredniego zatrzymania nietrzeźwego kierującego na drodze publicznej, jednak w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (zeznania naocznych świadków) bezsprzecznie ustalono, że skarżący kierował pojazdem (rowerem) po drodze publicznej K-48 i znajdował się w stanie nietrzeźwości (opinia Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w L. dotycząca zawartości alkoholu w próbce krwi pobranej od skarżącego), czym wyczerpał dyspozycję art. 122 ust. l pkt 3 lit. b/ ustawy Prawo o ruchu drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. P. zarzucił, że decyzja organu odwoławczego opiera się na błędnych ustaleniach faktycznych. Skarżący podniósł, iż prowadził rower i nie jechał nim. Dlatego nie można mówić o kierowaniu pojazdem w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z jej art. 2 ust. 18, skarżący był osobą pieszą. Aktualnie toczy się postępowanie karne i nie wydano jeszcze orzeczenia. Ponadto brakuje dowodów potwierdzających wersję podaną przez funkcjonariuszy Policji, którzy go skontrolowali. W efekcie nie można mówić, że występują podstawy do skierowania na badania lekarskie W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. wnosił o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu odwoławczego stanowi art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi, że badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. Definicję stanu nietrzeźwości zawiera ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny. Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu przekracza stężenie 0,25 mg/l wydychanego powietrza albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość (art. 115 § 16 Kodeksu karnego). Z prawidłowo poczynionych przez organy ustaleń wynika, że w dniu [...] kwietnia 2010 r. o godz. [...] skarżący kierował rowerem w stanie nietrzeźwości. Dowodzi tego opinia Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w L., stwierdzająca, iż w pobranej od skarżącego próbce krwi stwierdzono [...] promila alkoholu etylowego. W protokole pobrania krwi znajduje się adnotacja, zgodnie z którą skarżący podał, że spożył w tym dniu 2 piwa w godz. [...]. W toku dalszych czynności (w postępowaniu przygotowawczym) skarżący, przesłuchany w charakterze podejrzanego wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2010 r. spożywał alkohol w postaci wódki (niecałe 0,5 litra) w godz. [...]. Z zeznań dwóch funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w R. pełniących służbę patrolową w dniu [...] kwietnia 2010 r. wynika, że zauważyli kierującego rowerem poruszającego się tzw. "wężykiem" (k. 32 i 34 akt adm.). Rowerzystą był skarżący Z. P.. Sposób jego jazdy wskazywał na stan nietrzeźwości. Według świadków od skarżącego wyczuwalna była woń alkoholu. Skarżący odmówił poddania się badaniu na zawartość alkoholu w organizmie i dlatego został przewieziony do najbliższej placówki zdrowia celem pobrania próbki krwi. Ta wersja wydarzeń, w tym fakt jazdy przez skarżącego "wężykiem" potwierdza okoliczności wynikające z pierwszego dowodu w sprawie jakim jest notatka urzędowa funkcjonariusza Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. pełniącego tego dnia służbę patrolową z drugim funkcjonariuszem. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza natomiast wyjaśnień skarżącego, że nie kierował rowerem, a jedynie prowadził go obok siebie. Ubocznie należy zauważyć, że organ odwoławczy w początkowej części uzasadnienia swojej decyzji omyłkowo wymienia dzień [...] czerwca 2010 r. (k. 35 akt adm.) jako datę pełnienia służby patrolowej przez funkcjonariuszy KPP w R. Uchybienie to nie ma wpływu na wynik postępowania administracyjnego bowiem w dalszym ciągu uzasadnienia rozstrzygnięcia organ podaje właściwą datę ([...] kwietnia 2010 r.) kiedy skarżący kierował rowerem w stanie nietrzeźwości. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.