III SA/Lu 425/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. [...] Spółka [...] wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z wnioskiem z dnia [...] lipca 2008 r. o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego. W związku z wejściem w życie z dniem 31 października 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, powyższy wniosek został rozpatrzony przez Dyrektora Izby Celnej w [...]. Wydaną w dniu [...] kwietnia 2010 r. decyzją znak: [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] umorzył postępowanie w tej sprawie, powołując się na treść art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. (Dz. U. Nr 201, poz. 1540.) oraz dyspozycję art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. W trakcie kontroli instancyjnej – po rozpoznaniu odwołania Spółki - Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. Spółka wystąpiła – na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej w związku z wyrokiem TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych (C – 213, C – 214, C – 217) - do Dyrektora Izby Celnej w [...] o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...]. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] wznowił na wniosek Spółki postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego, a następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. – wydanym w trybie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - zawiesił wznowione postępowanie ze względu na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie postępowanie wywołane skargą Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...]. Z uwagi na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 497/12, w dniu [...] września 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] podjął z urzędu zawieszone postępowanie i wydaną na mocy art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej decyzją z dnia [...] października 2013 r. umorzył wznowione postępowanie jako bezprzedmiotowe wobec uchylenia przez Sąd decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] argumentował, że brak jest przedmiotu postępowania skoro wyeliminowano z obrotu prawnego ostateczną decyzję organu z dnia [...] lipca 2010 r. (oraz decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r.), a to oznacza, że stosownie do art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej występuje przesłanka obligująca organ do umorzenia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014r., znak [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2013 r. argumentując między innymi, że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uchylający decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. oraz decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. spowodował, że odpadł przedmiot wznowionego postępowania i wystąpiła w tej sytuacji przesłanka bezprzedmiotowości postępowania. W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie przepisu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka stwierdziła, że organ mylnie uznał, że postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych stało się bezprzedmiotowe. Spółka zarzuciła również, że brak jest w zaskarżonej decyzji jakichkolwiek argumentów wskazujących, aby omawiany wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 497/12 miał przymiot prawomocności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy w tym miejscu przypomnieć, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Innymi słowy sąd dokonuje kompleksowej oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, niezależnie od argumentów podniesionych w skardze. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. prowadzi do wniosku, że decyzja ta nie narusza przepisów prawa. Niezasadny jest zarzut skargi, że przedmiotową decyzję wydano z naruszeniem art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Z treści tego przepisu wynika, że w sytuacji, kiedy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Analiza omawianego przepisu wskazuje, że organ ma obowiązek umorzenia postępowania w przypadku gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że spór powstaje na tle bezprzedmiotowości postępowania wznowionego postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. W/w postanowieniem wznowiono - na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej - na wniosek Spółki z dnia [...] października 2012 r. postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego. O udzielenie zezwolenia Spółka wystąpiła z wnioskiem z dnia [...] lipca 2008 r. załatwionym decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] umarzającą postępowanie w tej sprawie na mocy art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. W trakcie kontroli instancyjnej Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 497/12 obie te decyzje Dyrektora Izby Celnej (z dnia [...] lipca 2010 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2010 r.) zostały uchylone. Wspomniany wyrok zyskał walor prawomocności od dnia 1 czerwca 2013 r. Zatem wznowione w dniu [...] listopada 2012 r. postępowanie stało się postępowaniem niemającym przedmiotu w postaci decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Postępowanie zakończone tą decyzją wznowiono w trybie przepisu art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej przewidującego, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczna wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W sytuacji, kiedy usunięto z obrotu prawnego - wydaną przez Dyrektora Izby Celnej w [...] ostateczną decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. - bezprzedmiotowym stało rozstrzyganie o tym czy jest ona obarczona kwalifikowaną wadą prawną w kontekście art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej oraz wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C – 213, C – 214, C – 217 (Fortuna i inni). Celem wznowionego postępowania nie jest kontynuacja postępowania zwykłego zakończonego ostateczną decyzją, ale dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Oceny tej dokonuje organ poprzez podjęcie jednej z decyzji wymienionej w art. 245 § 1 pkt 1 – 3 Ordynacji podatkowej. Ten ostatni przepis wskazuje rodzaje decyzji kończących wznowione postępowanie i nakazuje organowi w każdej z nich odnieść się do ostatecznej decyzji załatwiającej sprawę. Mając powyższe na uwadze prawidłowym działaniem ze strony Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej było w tej sytuacji umorzenie na mocy art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej wznowionego postępowania jako bezprzedmiotowego. Z tych też względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.