III SA/Lu 43/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Syta, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie : zmian w operacie ewidencji gruntów p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. wydaną na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J.B. od decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] września 2003 r. w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu W., gmina W. dla jednostki rejestrowej [...] dla działek nr [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że zmiana w operacie ewidencji gruntów obrębu W., gmina W. dotyczy oznaczenia nieruchomości obejmującej działki ewidencyjne nr [...] i nr [...] – zapisu i powierzchni wymienionych działek, a w konsekwencji tych zmian oznaczenia i powierzchni użytków i klas bonitacyjnych. Za podstawę wprowadzenia zmian przywołane są przepisy art. 22 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i § 39, § 44 pkt 2, § 45 i § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Reginalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zmiany w operacie ewidencyjnym wynikają z dokumentacji przyjętej do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej za nr [...] w dniu [...] grudnia 1999 r. Od decyzji z dnia [...] września 2003 r. odwołał się J.B. pismem z dnia 7 października 2003 r. Organ odwoławczy stwierdził, że wpisy w ewidencji gruntów i budynków mają wyłącznie charakter techniczno-deklaratoryjny. Organ prowadzący ewidencję nie może samodzielnie rozstrzygnąć kwestii żądań i uprawnień wnioskodawcy do własności gruntów. Postępowanie o ustalenie granic, do których sięga prawo własności sąsiada nie może być przeprowadzone w trybie postępowania ewidencyjnego. W tym zakresie mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego w kwestii własności nieruchomości względnie przepisy rozdziału 6 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w odniesieniu do rozgraniczenia sąsiednich nieruchomości. Odnosząc się podnoszonej przez J.B. kwestii uwłaszczenia gminy należy stwierdzić, że nabycie mienia Skarbu Państwa przez gminę regulują odrębne przepisy inne niż wymienione przez stronę ustawa z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250). W przedmiocie weryfikacji aktów własności ziemi należy stwierdzić, że obowiązujące od dnia 1 stycznia 1992 r. przepisy art. 63 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 107, poz. 464) oznaczają zakaz prowadzenia jakichkolwiek postępowań administracyjnych w sprawach uregulowanych wymienioną ustawą z 26 października 1971 r. W sprawach dotyczących własności nieruchomości właściwe są wyłącznie sądy powszechne. Na decyzję organu odwoławczego J.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 lipca 2004 r. A.B., pełnomocnik J.B., skutecznie cofnęła skargę zgłaszając tę czynność ustnie do protokołu. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi przez pełnomocnika J.B. nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, dlatego jest prawnie skuteczne. Mając na uwadze art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sytuacji gdy skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Z tych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.