III SA/Lu 431/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, , , po rozpoznaniu w dniu 9 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004r. Nr [...] w przedmiocie : uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu 16 lipca 2004r. Zarząd Dróg Wojewódzkich wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004r., Nr [...] uchylającą własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2004r. [...] i decyzję Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia [...] lutego 2004r., Nr [...], Nr [...] i umarzającą postępowanie pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, iż Zarząd Dróg Wojewódzkich nie jest legitymowany do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do § 2 art. 50 powołanej ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów, legitymację skargową określono przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacji materialnej) oraz przez wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacji formalnej). Zatem obok podmiotów instytucjonalnych, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego (prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym), skargę może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu, przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie od obowiązku. W sprawie brak jest przepisu prawa materialnego, z którego można byłoby wywieść dla wnoszącego skargę określone prawa lub obowiązki w związku z wydaniem skarżonej decyzji. Jeżeli ustawa wyznacza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., to przyznanie temu organowi właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez ten organ jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji organ jednostki samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 19 maja 2003r., OPS 1/03). Nie można zatem w sprawie uznać interesu prawnego skarżącego we wniesieniu skargi, gdyż nie zachodzi związek pomiędzy jego sferą praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Podmiot, który wniósł skargę, nie posiada legitymacji formalnej (nie należy bowiem do kręgu podmiotów instytucjonalnych uprawnionych do wniesienia skargi) i materialnej (nie ma bowiem interesu prawnego w zaskarżeniu w/w decyzji). Uznać zatem należy, że skarga wniesiona przez nieuprawniony podmiot jest niedopuszczalna, wobec czego brak jest podstaw do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.