III SA/Lu 431/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E. J. na wykaz Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie odmowy umieszczenia w wykazie osób zakwalifikowanych do wynajmu mieszkania komunalnego postanawia : przyznać E. J. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżąca, w terminie do jego uiszczenia, złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy zaznaczając w nim, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze sytuację materialną i rodzinną strony skarżącej, wykazaną w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, stwierdzić należy, że strona wykazała istnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu wynika, że skarżąca jest matką samotnie wychowującą troje niepełnoletnich dzieci, w tym jedno dziecko niepełnosprawne. Skarżąca nie posiada żadnego majątku nieruchomego, jak również żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych powyżej 3000 euro. Skarżąca nie posiada własnego domu, ani mieszkania, wraz z dziećmi zamieszkuje w domu rodziców, gdzie zajmuje jeden pokój. Źródłem utrzymania skarżącej i jej rodziny jest jej wynagrodzenie za pracę w kwocie [...] zł brutto, tj. [...] zł netto. Ponadto na dzieci skarżąca pobiera alimenty z Funduszu Alimentacyjnego w łącznej kwocie [...] zł. Łączny dochód rodziny skarżącej wynosi [...] zł netto miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku o prawo pomocy skarżąca wykazała, że wydatki na koszty utrzymania koniecznego pochłaniają w całości uzyskiwany przez nią i jej dzieci dochód (w tym: koszty mieszkania u rodziców – [...] zł; koszty dojazdu dzieci do szkoły – [...] zł; Internet i telefon – [...] zł; obiady dla dzieci w szkole – [...] zł; odzież i leki – [...] zł; wyżywienie – [...] zł; spłata rat pożyczek zaciągniętych w pracy – [...] zł; spłata rat innych zaciągniętych zobowiązań kredytowych – [...] zł; koszty leczenia, dojazdu do Warszawy i zaopatrzenia w sprzęt ortopedyczny niepełnosprawnej córki – [...] zł rocznie, tj. [...] zł miesięcznie; a także wydatki na zajęcia pozalekcyjne dzieci – naukę języków i zajęcia taneczne oraz zakup specjalistycznych leków na alergię syna). Reasumując powyższe, po opłaceniu kosztów utrzymania koniecznego skarżącej i jej rodziny, nie dysponuje ona wolnymi środkami pieniężnymi, które mogłaby przeznaczyć na sfinansowanie kosztów postępowania. Wykazana przez skarżącą jej sytuacja materialna i rodzinna (brak oszczędności, brak majątku nieruchomego, niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe, wydatkowanie wszystkich dochodów na potrzeby związane z koniecznym utrzymaniem rodziny, samotne wychowywanie i utrzymywanie trójki dzieci, w tym jednego dziecka niepełnosprawnego), zezwala na przyjęcie, że strona skarżąca nie jest w stanie uiścić jakichkolwiek kosztów postępowania. Z powyższych względów zasadne jest przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ubocznie podnieść należy, że kwestia wyznaczenia konkretnego radcy prawnego, wskazanego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, należy do ustaleń pomiędzy stroną a właściwą radą okręgowej izby radców prawnych. Stosownie bowiem do art. 244 § 3 p.p.s.a., jeżeli strona we wniosku wskazała adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, właściwa okręgowa rada adwokacka, rada okręgowej izby radców prawnych, Krajowa Rada Doradców Podatkowych lub Krajowa Rada Rzeczników Patentowych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, wyznaczy adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wskazanego przez stronę. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.