III SA/Lu 432/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, po rozpoznaniu w dniu 7 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania do dyspozycji Komendy Powiatowej Policji lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. Z. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania do dyspozycji Komendy Powiatowej Policji lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy W. w D.. Wniesiona bezpośrednio do Sądu skarga Z. C. została zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] lipca 2011 r. przesłana organowi administracji, który w dniu [...] sierpnia 2011 roku przekazał skargę Sądowi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nakazano T. J. i wszystkim zamieszkałym z nim osobom (również Z. C.) opróżnienie lokalu mieszkalnego położonego przy ul. W. w D. i przekazanie tego lokalu do dyspozycji Komendy Powiatowej Policji. Od wymienionej decyzji nie zostało wniesione odwołanie, wobec czego stała się ona ostateczna. Powołując się na powyższe oraz wskazując na przepis art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komendant Powiatowy Policji wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Warunek przewidziany w art. 52 p.p.s.a. dotyczy także rozpatrywanej sprawy. Jak wynika bowiem z treści art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Właściwym do rozpatrzenia tego odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (§ 2 tego przepisu). Regulacja ta ma na celu zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polegającej na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy przez organ pierwszej, a następnie drugiej instancji. W ten też sposób zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, skutkujący uzyskaniem przez podmioty wymienione w art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawa wniesienia do sądu administracyjnego skargi na rozstrzygnięcie wydane wskutek złożenia środka zaskarżenia. Z kolei przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z taką sytuacją mamy do czynienia między innymi wówczas, gdy przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji, od której służyło odwołanie, przy czym żadna ze stron nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia, a zatem nie został wyczerpany tryb zaskarżenia, jak wymaga tego art. 52 § 1 p.p.s.a. Opisana ostatnio sytuacja występuje w niniejszej sprawie, w której przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...], będąca decyzją organu pierwszej instancji, co w świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności skargi. Z wymienionych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu