III SA/Lu 433/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie: WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant: Referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za sierpień 2009 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania J. J. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. określającej zobowiązanie w opłacie paliwowej za miesiąc [...] 2009 r. w kwocie [...]zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzono w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postępowania w zakresie zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2009 r., zakończonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2013 r. Na skutek wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] ponownie określił zobowiązanie J. J. w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2009 r. W wyniku odwołania złożonego przez stronę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2017 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i określił stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące: [...] 2009 r. W trakcie tego postępowania ustalono, że skarżący wykorzystał olej opałowy "[...]" niezgodnie z przeznaczeniem. Olej został zużyty do napędu ciągników siodłowych, maszyn i urządzeń rolniczych oraz samochodów osobowych. W w/w decyzji ostatecznej ustalono, że w [...] 2009 r. ilość oleju opałowego wykorzystanego sprzecznie z przeznaczeniem wyniosła 21.086 litrów. J. J. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 10 października 2018 r., w sprawie sygn. akt I SA/Lu 926/17 oddalił skargę. W związku ze stwierdzeniem, że skarżący wszedł w posiadanie 21.086 litrów paliwa nieznanego pochodzenia i nie złożył informacji w sprawie opłaty paliwowej za miesiąc [...] 2009 r. od pozostałych paliw silnikowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia akcyzy, oferowanych na sprzedaż jako olej napędowy, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] po wszczęciu postępowania, decyzją z dnia [...] marca 2018 r. określił stronie zobowiązanie w opłacie paliwowej za miesiąc [...] 2009 r. w wysokości [...] zł. Jak wcześniej wspomniano, podstawą wydania decyzji w przedmiocie opłaty paliwowej były ustalenia poczynione w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. Jako podstawę materialnoprawną wydanej decyzji organ pierwszej instancji przytoczył przepisy art. 37h, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz krajowym funduszu drogowym (aktualna publikacja tekstu jednolitego – Dz. U. z 2018 r., poz. 2014) zwanej dalej "ustawą o autostradach płatnych". Odwołanie od tej decyzji wniósł J. J.. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2018 r., podzielając ustalenia faktyczne oraz kwalifikację prawną przyjętą przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących naruszenia przepisów postępowania tj. art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, organ drugiej instancji podniósł, że konstrukcja regulacji prawnych w zakresie opłaty paliwowej, zawartych w ustawie o autostradach płatnych (art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1 i art. 37l ust. 1) wskazuje na zakres postępowania dotyczący opłaty paliwowej. W postępowaniu tym, istotne są dwie okoliczności faktyczne, a mianowicie dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem jest wyrób akcyzowy oraz ustalenie ilości tego wyrobu. Opłata paliwowa jest ściśle powiązana z podatkiem akcyzowym. Elementy konstrukcyjne opłaty paliwowej, tj. podmiot, przedmiot i chwila powstania obowiązku, są determinowane przez identyczne elementy konstrukcyjne podatku akcyzowego, określone w przepisach ustawy o podatku akcyzowym. Organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej, istotne były ustalenia poczynione w postępowaniu, zakończonym decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. W postępowaniu dotyczącym opłaty paliwowej nie było podstaw do powielania szczegółowych ustaleń postępowania w przedmiocie podatku akcyzowego, gdyż w pierwszym z wymienionych postępowań, wystarczające było ustalenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem był olej napędowy oraz ilość tego oleju, od którego podatnik był zobowiązany zapłacić podatek akcyzowy. Decyzja określająca zobowiązanie w podatku akcyzowym, stanowi dokument urzędowy w sprawie dotyczącej określenia zobowiązania w opłacie paliwowej. Organ drugiej instancji nie podzielił zarzutu naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Podniósł, że zgodnie z art. 37o ust. 3 ustawy o autostradach płatnych zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zapłata powinna nastąpić. W przedmiotowej sprawie nie nastąpiło jednak przedawnienie zobowiązania podatkowego (obowiązku zapłaty opłaty paliwowej), bowiem bieg terminu przedawnienia został zawieszony (art. 70 § 2 i § 6 Ordynacji podatkowej). W dniu [...] listopada 2013 r., postanowieniem nr [...] [...] zostało wszczęte śledztwo w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 1 k.k.s., w związku z art. 6 § 2 k.k.s., w związku z art. 37 § 1 k.k.s., polegające na uchyleniu się od opodatkowania przez J. J. – właściciela przedsiębiorstwa firma A, podatnika podatku akcyzowego, poprzez nieujawnienie za miesiące od [...] do [...], od [...] do [...] oraz od [...] do [...] 2009 r. Urzędowi Celnemu w P. T. podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym, w związku z wykorzystaniem 191.901 litrów zakupionego oleju opałowego, niezgodnie z przeznaczeniem. Pismem z dnia [...] października 2014 r., doręczonym stronie [...] listopada 2014 r., Naczelnik Urzędu Celnego w [...] zawiadomił o zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Skutecznie zatem nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu, wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. nie mogło stanowić podstawy do zawieszenia postępowania. Z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Zagadnienie wstępne nie występuje jednak w takim przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez inny organ lub sąd. Co do zasady, decyzja w przedmiocie opłaty paliwowej może być wydana bez konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd sprawy dotyczącej podatku akcyzowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] złożył J. J., zarzucając naruszenie: 1. art. 187 Ordynacji podatkowej oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 2. art. 70 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, które uległo przedawnieniu; 3. art. 122, w związku z art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań, zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania materiału dowodowego w sprawie; 4. art. 201 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania, w związku ze złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. i oparcie się w całości na nieprawomocnych ustaleniach tego organu; 5. art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez brak rozstrzygnięcia na korzyść podatnika wątpliwości w kwestii przerwania biegu przedawnienia. Wskazując na te zarzuty, skarżący wnosił o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kwestie związane z opłatą paliwową uregulowane są w przepisach ustawy o autostradach płatnych. W myśl art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach płatnych, w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu silników spalinowych, podlega opłacie zwanej opłatą paliwową. Zgodnie z art. 37j ust. 1 pkt 4 tej ustawy, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej (...) ciąży na innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Stosownie do art. 37k ust. 1, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu (...), natomiast w myśl art. 37l ust. 1 podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. Z przedstawionych regulacji wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej jest związany z obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym, który powstaje z mocy prawa. Podatnik jest zobowiązany sam go obliczyć, zadeklarować i zapłacić, a jeśli tego nie uczyni, określi go organ podatkowy. W przedmiotowej sprawie, ustalenie okoliczności faktycznych nastąpiło w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r., określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2009 r. We wskazanym postępowaniu (zob. str. 36 uzasadnienia decyzji) ustalono między innymi ilość oleju opałowego zużytego niezgodnie z przeznaczeniem, jako paliwo do napędu ciągników siodłowych, maszyn i urządzeń rolniczych oraz pojazdów samochodowych w poszczególnych miesiącach 2009 r.: . [...] 21.824 l . [...] 23.696 l . [...] 21.086 l . [...] 26.543 l . [...] 30.917 l Wprawdzie prawodawca nie uzależnił wydania decyzji określającej wysokość opłaty paliwowej od wcześniejszego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za analogiczny czasokres, to jednak identyczność faktów mających istotne znaczenie w obydwu postępowaniach, uprawnia organ prowadzący postępowanie w przedmiocie określenia opłaty paliwowej do wykorzystania ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. W przypadku podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej, przesłanką powstania obowiązku zapłaty jest uprzednie ustalenie, że dokonano czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Uzasadnione jest zatem oparcie rozstrzygnięć w obu postępowaniach na tych samych dowodach i ustaleniach faktycznych. Decyzja określająca zobowiązanie w podatku akcyzowym potwierdza istnienie tego zobowiązania w określonej wysokości, po wcześniejszym ustaleniu, że zrealizowana została jedna z przesłanek tego opodatkowania, tj. wymóg dokonania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. W niniejszej sprawie - w odrębnie prowadzonym postępowaniu w zakresie opłaty paliwowej, wystarczające było ustalenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem było zużycie – wykorzystanie oleju opałowego "[...]",niezgodnie z przeznaczeniem, jako paliwa do napędu m.in. do ciągników siodłowych, ciągników i maszyn rolniczych oraz ilość tego produktu, od którego podatnik zobowiązany był zapłacić podatek akcyzowy. Analizując zależność między podatkiem akcyzowym, a opłatą paliwową, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt I GSK 843/15 podniósł, że "(...) silne powiązanie opłaty paliwowej z opodatkowaniem podatkiem akcyzowym wyrobu akcyzowego ma tę konsekwencję, że poczynione w sprawie określenia podatku akcyzowego ustalenia faktyczne co do tego wyrobu, tj. jego ilości i przedmiotu opodatkowania, mają istotne znaczenie w sprawie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej. Zarówno w pierwszym, jak i w drugim przypadku, przesłanką powstania obowiązku zapłaty akcyzy i opłaty paliwowej jest bowiem ustalenie, że dokonano czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Tak więc uzasadnione jest oparcie rozstrzygnięcia w obydwu tych postępowaniach na tych samych ustalenia faktycznych. Nie ma zatem potrzeby ani też konieczności powielania tychże czynności na tożsame w obydwu tych postępowaniach istotne prawnie fakty i zbędne przedłużanie postępowania, o ile nie pojawią się – tak jak ma to miejsce w tej sprawie, jakiekolwiek wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Jest to tym bardziej uzasadnione w sytuacji wydania decyzji określającej wysokość podatku akcyzowego. Funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja w akcyzie potwierdza istnienie tego zobowiązania w konkretnej wysokości, a przesłanką takiego ustalenia jest stwierdzenie, że spełniona została jedna z przesłanek tego opodatkowania, a mianowicie wymóg dokonania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Skoro zaś ustawodawca za wprowadzenie paliw silnikowych oraz gazu na rynek krajowy uznaje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, to określenie w odrębnej decyzji zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym potwierdza, że takie czynności, zidentyfikowane dla potrzeb postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, zostały przez dany podmiot dokonane. A zatem uznanie podmiotu za podatnika podatku akcyzowego w odniesieniu do tego samego wyrobu akcyzowego i tej samej jego ilości automatycznie oznacza, iż jest on podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty paliwowej". Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela zaprezentowany wyżej wywód. Warto jeszcze zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyroku podkreślił, że decyzja w przedmiocie podatku akcyzowego jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego przejawia się w przyjęciu dwóch domniemań: prawdziwości (autentyczności) i zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). W rezultacie organy podatkowe nie mogą odrzucić bez przeprowadzenia kontrdowodu, istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Dowód urzędowy znacznie skraca i upraszcza postępowanie dowodowe. Dzięki przyjętemu domniemaniu nie istnieje konieczność udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie, bez uprzedniego wzruszenia domniemania płynącego z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że z perspektywy postępowania w przedmiocie określenia opłaty paliwowej, istotne dane, to ilość wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. W sprawie niniejszej, przed wydaniem decyzji w przedmiocie opłaty paliwowej, wydano decyzję ostateczną określającą zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2009 r. Z tych względów, nie budzi wątpliwości, że skarżący jest podatnikiem podatku akcyzowego, w związku z dokonaniem czynności opodatkowanych akcyzą, której przedmiotem był identyczny wyrób akcyzowy i ta sama jego ilość, od której została określona kwota opłaty paliwowej. W tych okolicznościach, za niezasadne należy uznać zarzuty wymienione w pkt 1 i 3 skargi. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 70 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, które uległo przedawnieniu (pkt 3 skargi). Skarżący nie wskazał, jaka konkretnie jednostka redakcyjna wymienionego przepisu została naruszona. W myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wskazać również należy na art. 37o ust. 3 ustawy o autostradach płatnych. Zgodnie z tym przepisem, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zapłata powinna nastąpić. W przedmiotowej sprawie nie nastąpiło jednak wygaśnięcie zobowiązania w zakresie opłaty paliwowej za poszczególne miesiące 2009 r., z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej – bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Bezsporne jest, że skarżący został powiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia [...] października 2014 r., doręczonym stronie w dniu [...] listopada 2014 r. poinformowano, że w dniu [...] października 2014 r. postanowieniem nr [...] [...] zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze w sprawie dotyczącej czynu zabronionego z art. 54 § 1 k.k.s. polegającego na uchyleniu się od opodatkowania przez J. J., właściciela przedsiębiorstwa firma A, podatnika podatku akcyzowego, poprzez nieujawnienie za miesiące od [...] do [...], od [...] do [...] oraz od [...] do [...] 2009 r. Urzędowi Celnemu w [...] podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym, w związku z wykorzystaniem w 2009 r. oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem. W tych okolicznościach Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] był uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość opłaty paliwowej za miesiąc [...] 2009 r., gdyż bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu w dniu [...] października 2014 r. Art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej był już badany przez Trybunał Konstytucyjny, co do zgodności z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że wspomniany wyżej przepis "(...) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650) w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu zawieszenia zobowiązania podatkowego, w związku z wszczęciem postępowania karnego lub w związku z postępowaniem o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny przyjął, że warunkiem zawieszenia biegu przedawnienia terminu zobowiązania podatkowego jest wszczęcie postępowania w sprawie (in rem) o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, a zatem nie jest konieczne wszczęcie postepowania karnego skarbowego przeciwko osobie (in personam). W następstwie tego wyroku, z dniem 15 października 2013 r. wszedł w życie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz ustawy – Prawo celne (Dz. U. z 2013 r., poz. 1149). Przywołać należy uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2018 r., sygn. akt I FPS 1/18, zgodnie z którą zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Odnotować trzeba również, że Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 22 października 2014 r. z wnioskiem o zbadanie zgodności z art. 2 Konstytucji, między innymi art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zakresie w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. K 31/14. Trybunał Konstytucyjny w dniu 10 stycznia 2017 r. rozpoznał wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich, po czym postanowił zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo i odroczyć bez wyznaczenia terminu. Do dnia dzisiejszego nie wyznaczono nowego terminu. Sąd w niniejszej sprawie nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania uznając, że nie występuje przesłanka zawieszenia postępowania wymieniona w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a.". Nadto zauważyć należy, że zawieszenie postępowania ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny. Skład orzekający nie ma żadnych wątpliwości, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zakresie, o jakim mowa we wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich nie narusza wzorca określonego w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dopóki Trybunał Konstytucyjny nie stwierdzi, że badana norma prawna jest niezgodna z odpowiednim wzorcem konstytucyjnym, obowiązuje domniemanie zgodności z Konstytucją tej normy prawnej. Na marginesie zauważyć należy, że na podstawie art. 272 § 1 p.p.s.a. stronie przysługuje żądanie wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Tak więc interes prawny skarżącego będzie w przyszłości zabezpieczony, jeżeli Trybunał Konstytucyjny przychyli się do wspomnianego wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej, bowiem wbrew stanowisku skarżącego nie istniały w sprawie "niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego" w zakresie przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym i opłacie paliwowej. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 201 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej przez inny organ lub sąd. Nie ma mowy o zagadnieniu wstępnym w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w tym przepisie inny organ lub sąd. A zatem uznać trzeba, że wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2009 r., nie obligowało do zawieszenia postępowania. Na marginesie wskazać należy, że wyrokiem z dnia 10 października 2018 r., sygn. I SA/Lu 926/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę wniesioną na tę decyzję. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.