III SA/Lu 434/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 8 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.A. na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2004 r. znak [...] w przedmiocie zapisu w ewidencji gruntów miasta działki oznaczonej uprzednio nr [...], a obecnie [...] postanawia: odrzucić skargę. W skardze z dnia 24 czerwca 2004 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Z.A. wskazała, że pismem z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz kolejnymi pismami (z dnia [...] lutego 2004 r., [...] marca 2004 r. oraz [...] kwietnia 2004 r.) złożyła skargę do Wojewody w którym kwestionowała przebieg postępowania dotyczącego nieruchomości położonej w P. przy ul. K. [...] (obecnie nr [...]). Wezwana przez sąd do wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu oraz oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, skarżąca w dniu [...] lipca 2004 r. wskazała, że skarga dotyczy pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2004 r. [...] (pismo dołączone do skargi). W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej odrzucenie, uzasadniając stanowisko tym, że zaskarżonym pismem udzielono skarżącej odpowiedzi w sprawie zapisu w ewidencji gruntów miasta P. działki oznaczonej numerem poprzednio [...] (obecnie [...]), położonej w mieście P. oraz w kwestii uregulowania własności tej działki w trybie wynikającym z przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r, o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Skarżąca w dniu 17 sierpnia 204 r. oraz w dniu 6 września 2004 r. złożyła dodatkowe wnioski i wyjaśnienia związane z jej wolą merytorycznej kontroli postępowania dotyczącego regulacji stosunków własnościowych przedmiotowej działki. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 cyt. ustawy) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami. Stosownie do art. 52 cyt. ustawy - Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Zaskarżone pismo nie rozstrzyga indywidualnej sprawy skarżącej, ani nie kończy postępowania w danej instancji, a nawet nie ma charakteru orzeczenia zapadłego w toku postępowania administracyjnego. Nie dotyczy też żadnych praw ani obowiązków skarżącej. Jest informacją udzieloną przez organ administracyjny, dotyczącą dokonanego wcześniej zapisu w ewidencji gruntów, nie stanowiąc jednocześnie ani wpisu, ani podstawy dokonania takiego wpisu. Zatem skarżąca błędnie zinterpretowała relację organu administracji ze stanu sprawy jako akt wywołujący skutki, z którymi się nie zgadza. Całkowicie abstrahując na tym etapie od kwestii interesu prawnego strony w postępowaniu mającym na celu zweryfikowanie prawidłowości dokonanych wpisów i trafności jej argumentacji, wskazać należy, że o ile skarżąca uznała nawet przedmiotowe pismo za stanowiące surogat rozstrzygnięcia jej sprawy, wszczętego w wyniku złożonej skargi w trybie art. 233 lub 235 kpa, obowiązana była uprzednio wykorzystać istniejący system kontroli instancyjnej. Podsumowując - zaskarżone pismo nie wykazuje cech aktu podlegającego kontroli sądowej, nie zostało także objęte ewentualnym trybem kontroli instancyjnej. W konsekwencji wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a zatem zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy Sąd skargę taką odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.