III SA/Lu 435/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 13 czerwca 2025 r. nr 0601-IGC.4802.95.2025.ił w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 czerwca 2025 r. (nr 0601-IGC.4802.95.2025.ił) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 11 kwietnia 2025 r. (nr 308000-CZC-4.4802.579.2024.37.AMM) o nałożeniu na skarżącego P. D. – jako zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie D. R. D. – kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: W dniu 7 września 2023 r. na terenie drogowego przejścia granicznego w D. przeprowadzono kontrolę dwuosiowego ciągnika samochodowego marki R. o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki K. o nr rej. [...] Kierowcą pojazdu był W. P., wykonujący przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na rzecz przewoźnika drogowego D. R.. Pojazdem przewożony był ładunek niepodzielny w postaci ładowarki J. , o łącznej wadze brutto 17 960 kg. Podczas kontroli funkcjonariusze celno-skarbowi skontrolowali wymiary i naciski osi pojazdu członowego. Wyniki wykazały przekroczenie długości pojazdu o 13 cm (rzeczywista wartość skontrolowanego parametru wynosiła 16,63 m, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 0,79%. W trakcie kontroli ustalono tym samym, że pojazd wypełniał definicję pojazdu nienormatywnego z uwagi na przekroczenie długości pojazdu ponad dopuszczalną normę. Stąd wymagane było zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii II (dopuszczalne również zezwolenie kategorii III), którego kierujący pojazdem nie posiadał. Wyniki kontroli opisane zostały w protokole z dnia 7 września 2023 r. (nr [...]). Wydaną w pierwszej instancji decyzją z dnia 11 kwietnia 2024 r. (nr 308000-COC-4.4802.2.917.2023.12.AMM) Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 500 zł za niewyposażenie kierowcy w inny dokument, o którym mowa w art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2025 r. poz. 1490 – dalej jako: "u.t.d."), wymagany w związku z realizowanym przewozem, tj. zezwolenie na przejazd pojazdu z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, stosownie do lp. 1.7. załącznika nr 4 do wskazanej ustawy. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania decyzją z dnia 20 czerwca 2024 r. (nr 0601-IGC.4802.77.2024.ił) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji włączył do akt sprawy m.in. dowody z przesłuchania świadków – funkcjonariuszy służby celno-skarbowej dokonujących kontroli w innym postępowaniu i odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowcy uznając je za zbędne. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone dowody z przesłuchania świadków były wadliwe, gdyż organ I instancji nie zawiadomił strony o terminie i miejscu ich przeprowadzenia, co skutkowało pominięciem części dowodów i uzasadniało wydane rozstrzygnięcie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia 11 kwietnia 2025 r. nałożył na skarżącego jako zarządzającego transportem karę pieniężną w wysokości 500 zł za niewyposażenie kierowcy w inny dokument, o którym mowa w art. 87 u.t.d., wymagany w związku z realizowanym przewozem, tj. zezwolenie na przejazd pojazdu z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, zgodnie z art. 92a u.t.d., stosownie do lp. 1.7. załącznika nr 4 do przedmiotowej ustawy. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego odwołania, decyzją z dnia 13 czerwca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") – utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał przepisy ustawy o transporcie drogowym, Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, ze zm.) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L nr 300 z 14.11.2009 r., str. 51, ze zm.). Podniósł, że zgodnie z Lp. 1.7. załącznika nr 4 do u.t.d., niewyposażenie przez osobą zarządzającą transportem kierowcy pojazdu członowego o numerach rejestracyjnych [...] w dokument, o którym mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym stanowi naruszenie prawa W przedmiotowej niewyposażenie kierowcy w zezwolenie na przejazd pojazdu z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, sankcjonowane jest karą pieniężną nałożoną na zarządzającego transportem w podmiocie realizującym ten przejazd. Organ wyjaśnił, że powyższe przepisy wprowadziły pojęcie osoby zarządzającej transportem i zawierają definicję legalną osoby pełniącej taką funkcję, a jednocześnie nakładają na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie pełni tej funkcji. Na osobie zarządzającej transportem spoczywa obowiązek zarządzania operacjami transportowymi w taki sposób, aby były one realizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Natomiast uchybienie obowiązującym normom prawa skutkuje w konkretnym przypadku nałożeniem kary pieniężnej. Z zebranego materiału wynika, że w niniejszej sprawie zarządzający transportem nie wyposażył kierowcy pojazdu w zezwolenie kategorii II (dopuszczalne było również zezwolenie kategorii III) na przejazd pojazdu nienormatywnego wydanego dla przedsiębiorcy: D. D. R.. Oznacza to, że zarządzający transportem w sposób nieprawidłowy sprawował nadzór w zakresie weryfikacji faktu posiadania i wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty, wskazane w art. 87 u.t.d. Nie budziło wątpliwości, że osobą odpowiedzialną za wyposażenie kierującego pojazdem członowym był skarżący, posiadający certyfikat kompetencji zawodowych nr [...] Świadczy o tym zarówno informacja zamieszczona w rejestrze przewoźników drogowych prowadzonym przez G. , jak również pismo z dnia 10 listopada 2023 r. Organ odwoławczy odniósł się też do zawartych w odwołaniu zarzutów i uznał je za bezzasadne. Wyniki pomiarów kontrolowanego pojazdu wskazały, że jest on ponadnormatywny, bo stwierdzono przekroczenie długości pojazdu oraz długości pojazdu z ładunkiem ponad dopuszczalne przepisami prawa normy. Nie stwierdzono by przebieg, czy też sposób wykonania czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy przeprowadzono niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz że użyte urządzenia pomiarowo-kontrolne były wadliwe. Jednocześnie organ potwierdził, że 9 września 2023 r. na Granicznym Przejściu Drogowym w D. podczas powrotu do Polski kontrolowany pojazd po zmierzeniu jego długości okazał się być już normatywny. Natomiast z karty kontroli wynika, że parametry zewnętrzne i odległości pomiędzy osiami pojazdu z dnia 9 września 2023 r. wynikały z tego, że zmierzono jedynie długość całkowitą pojazdu członowego bez uwzględnienia odległości pomiędzy osiami pojazdu, co w aspekcie opinii autoryzowanego serwisu R. T. w [...] oraz zeznań funkcjonariuszy mogło mieć wpływ na ostateczny wynik kontroli. Trudno zaś podać w wątpliwość prawidłowość przeprowadzonych pomiarów kontrolowanego pojazdu na kierunku wyjazdowym z Polski w dniu 7 września 2023 r., która została przeprowadzona przez 2 niezależne od siebie zespoły rewidentów na 2 zmianach (nocnej i dziennej) i z użyciem tych samych przymiarów, kiedy uzyskano ten sam wynik pomiaru. Podstawą wymierzenia kary zarządzającemu transportem były wyniki pomiarów dokonanych przez funkcjonariuszy, które były podstawą sporządzenia protokołu z kontroli. Wskazują one na przejazd pojazdu nienormatywnego, zaś kierujący nie okazał kontrolującym funkcjonariuszom zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący P. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 87 u.t.d., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, z uwagi na niewłaściwy sposób przeprowadzenia i udokumentowania kontroli pojazdu; 2) art. 81 ust. 2, 3, i 6 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, poprzez sporządzenie protokołu kontroli w taki sposób, z którego nie wynika, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności kontrolnych dokonał, kto i w jakim charakterze był przy nich obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono, nieodczytanie protokołu po jego sporządzeniu i niepodpisanie go przez osoby biorące udział w czynnościach kontrolnych i nieodnotowanie braków podpisów funkcjonariuszy G. i P., faktu ich złożenia w innej dacie i niepodpisanie protokołu przez osoby przeprowadzające czynności kontrolne bezpośrednio po zakończeniu kontroli bez naniesienia na protokole informacji o przyczynach niemożności złożenia podpisów przez kontrolerów; 3) art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 6 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej i art. 68 § 1 k.p.a., poprzez niedziałanie na podstawie przepisów prawa, z naruszeniem przepisów regulujących sporządzenie protokołu z czynności kontrolnych, niewzięcie pod uwagę okoliczności związanych z wątpliwościami dotyczącymi tego, kto, kiedy i ile razy przeprowadzał przedmiotową kontrolę, a co za tym idzie, wątpliwości dotyczących zgodności wykonanych pomiarów z rzeczywistym stanem pojazdu w zakresie jego długości, jak również brak zapisu w treści protokołu; 4) art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego bez należytego jego rozważenia w zakresie okoliczności związanych z tym, kto i kiedy faktycznie przeprowadził kontrolę pojazdu, jak również, że kontrola ta przeprowadzona został przez dwie zmiany nocną i dzienną, co nie wynika z protokołu kontroli, którego treść stoi również w sprzeczności z zeznaniami świadków S. G., M. P. i D. D. w zakresie ilości przeprowadzonych pomiarów przedmiotowego zestawu pojazdów, sposobu i osób pomiary te przeprowadzających, co miało zasadniczy wpływ na konieczność wyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym, tj. zezwolenia na przejazd z ładunkiem lub bez ładunku zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona do 2%, w szczególności: a) niewzięcie pod uwagę faktu, iż rzekome kilkukrotne wykonanie przez kontrolujących pomiarów wbrew ich twierdzeniom nie zostało w żaden sposób potwierdzone ani protokołem kontroli ani kartą kontroli, co stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami w zakresie w jakim dokumenty te powinny odzwierciedlać faktyczny przebieg czynności, b) uznanie, iż podpisanie protokołu kontroli jest czynnością techniczną niemającą znaczenia dla jego treści, rzetelności i uznanie, że złożenie podpisów przez S. [...], M. [...] na protokole nie bezpośrednio po zakończeniu kontroli a w trakcie kolejnej służby jest zgodne z prawem, czemu przeczy sama treść protokołu, z którego nie wynika, aby brak podpisów został w jakikolwiek sposób omówiony, a nadto wbrew zapisowi widniejącemu w punkcie 16 protokołu nie został on sporządzony w trzech jednobrzmiących egzemplarzach, gdyż na protokole wydanym kierującemu nie ma podpisów osób kontrolujących, które zostały uzupełnione na pozostałych protokołach, nadto protokół ten nie został w czasie jego wydania kierowcy (wbrew zapisowi z punktu 15) odczytany i podpisany przez osoby biorące udział w czynnościach, c) niewzięcie pod uwagę tego, iż D. R. już w kilka dni po zapoznaniu się z treścią protokołu dostarczonego mu przez kierowcę wnioskował o zabezpieczenie monitoringu pozwalającego na odtworzenie przebiegu kontroli, który to wniosek zrealizowano dopiero w styczniu kolejnego roku po ponad 4 miesiącach, kiedy to nagrania zostały już skasowane, o czym organ prowadzący postępowanie musiał wiedzieć, a co wskazuje na umyślne zaniechanie przeprowadzenia tego dowodów w czasie kiedy było to możliwe, najprawdopodobniej w celu uniemożliwienia wykazania racji przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona i w konsekwencji podlegała ona oddaleniu. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Z tego względu, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla takie akty wydane przez organy administracji publicznej w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Żadna ze wskazanych podstaw wzruszenia zaskarżonego aktu w sprawie niniejszej nie zaistniała. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy byłą decyzja nakładająca na skarżącego P. D. jako zarządzającego transportem drogowym u przewoźnika D. R. D. D. R., karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie określone w lp. 1.7. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, który przewiduje karę za niewyposażenie kierowcy w inny dokument, o którym mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym, wymagany w związku z realizowanym przewozem. W niniejszej sprawie kierujący pojazdem nie posiadał przy sobie i nie okazał na żądanie upoważnionego do kontroli funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej ważnego w dniu kontroli zezwolenia kategorii II (lub dopuszczalnego również zezwolenia kategorii III) na przejazd pojazdu nienormatywnego wydanego dla wskazanego przedsiębiorcy. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490, ze zm. – dalej jako "ustawa" lub "u.t.d.") oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L nr 300, str. 51 – dalej jako "rozporządzenie nr 1071/2009"). Zgodnie z art. 4 pkt 2 u.t.d., międzynarodowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Przewóz drogowy oznacza zaś transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (art. 4 pkt 6a u.t.d.). Zgodnie z art. do art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d) ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Według art. 87 ust. 3 u.t.d., przedsiębiorca lub podmiot niebędący przedsiębiorcą, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Z kolei zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym na datę przeprowadzonej kontroli, tj. 7 września 2023 r.), zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Zgodnie z tym załącznikiem, wedle lp. 1.7. załącznika nr 4 do u.t.d., niewyposażenie kierowcy w inny dokument, o którym mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym, wymagany w związku z realizowanym przewozem – za każdy dokument – kara pieniężna wynosi 500 zł. W ocenie Sądu organy prawidłowo i należycie ustaliły okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Znalazły one odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym przede wszystkim w protokole kontroli, którego wiarygodność nie została przez stronę skutecznie podważona. Organ przede wszystkim prawidłowo uznał, że skarżący jest osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie D. D. R., a co za tym idzie był osobą odpowiedzialną za stwierdzone naruszenie, opisane w załączniku nr 4 do u.t.d., pod lp. 1.7. Powyższe organ ustalił na podstawie pisma Głównego inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 listopada 2023 r. (k. 15 akt adm.) i informacji zamieszczonej w rejestrze przewoźników drogowych prowadzonym Głównego Inspektora Transportu Drogowego (k. 13 akt adm.). Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009, zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Wspominany zaś wyżej art. 4 ust. 2 rozporządzenia Nr 1071/2009 stanowi, że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. W pełni trafne jest stwierdzenie organu, że wyznaczenie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie transportu drogowego ma na celu zapewnienie odpowiedniej jakości usług przewozowych oraz ich zgodności z przepisami, zarówno unijnymi, jak i krajowymi z zakresu transportu drogowego. Jest okolicznością bezsporną, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wyposażył kierowcy w ważne w dniu kontroli zezwolenie kategorii II (lub zezwolenie kategorii III) na przejazd pojazdu nienormatywnego. Bezsporne jest również to, że dokonane podczas kontroli pomiary rzeczywistych parametrów zewnętrznych pojazdu ewidentnie wykazały, choć w dolnych granicach, przekroczenie długości pojazdu oraz długości pojazdu wraz z ładunkiem o 13 cm (a zatem przekroczenie dopuszczalnej wartości o 0,79%, gdyż rzeczywista wartość tego parametru wyniosła 16,63 m). Zgodnie bowiem z art. 62 ust. 4a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, ze zm. – dalej jako "p.r.d."), długość pojazdu samochodowego i naczepy, nie może przekraczać 16,5 m. Według zaś § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502, ze zm.), długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego 16,5 m. Stosownie do art. 61 ust. 6 pkt 2 p.r.d., ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od tylnej płaszczyzny obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów; w przypadku przyczepy kłonicowej odległość tę liczy się od osi przyczepy. Prawidłowe były także ustalenia organu, że wykonywany był przewóz drogowy był bez wymaganego zezwolenia. W trakcie kontroli ustalono, że przedmiotowy transport wykonywany był z naruszeniem przepisów ustawy transporcie drogowym polegającym na niewyposażeniu kierowcy (przez osobę zarządzającą transportem) w zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, a więc dokumentu określonego w art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d) ustawy. Stwierdzone naruszenie zostało opisane w załączniku nr 2 do protokołu kontroli drogowej nr 302060.TD.278.2023.1 z dnia 7 września 2023 r. Kierowca podpisał protokół, nie wnosząc uwag ani zastrzeżeń do przebiegu kontroli. Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za wszystkie aspekty przewozów, w tym za zapewnienie, że usługi przewozowe będą wykonywane zgodnie z przepisami. Przed zleceniem zadania przewozowego skarżący jako osoba zarządzająca transportem powinien upewnić się czy przy jego wykonywaniu nie zostaną naruszone obowiązujące przepisy prawa. Tymczasem zarządzający transportem nie wyposażył kierowcy kontrolowanego pojazdu w zezwolenie kategorii II (lub kategorii III) na przejazd pojazdu nienormatywnego o numerach rejestracyjnych [...] wydanego dla przedsiębiorcy D. R.. Nie budziło zaś wątpliwości, że osobą odpowiedzialną za wyposażenie kierującego pojazdem członowym w wymagane dokumenty był skarżący P. D., posiadający certyfikat kompetencji zawodowych. Skarżący nie podważył skutecznie prawidłowości ustaleń faktycznych oraz nie wykazał, by przebieg czy sposób wykonania czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej przeprowadzono niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w sposób który miałby wpływ na prawidłowość tych ustaleń, a w konsekwencji na wynik sprawy. Użyte urządzenia pomiarowo-kontrolne również nie były nieprawidłowe lub wadliwe. Z tego powodu należało uznać, że organy w istocie nie dopuściły się naruszenia art. 87 u.t.d. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisów o Krajowej Administracji Skarbowej. Protokół z czynności kontrolnych został sporządzony w sposób zgodny z prawem. Protokoły podpisywane są ostatecznie przez wszystkich uczestników dokonanych czynności. Natomiast uzupełnienie podpisu przez kontrolujących na kolejnej zmianie, do której doszło w toku prowadzenia czynności z przyczyn obiektywnych i wskazanych przez organ, nie powoduje, że protokół ten sporządzono w sposób wadliwy i jest on niezgodny z prawem. W tym miejscu wypada, że protokół kontroli jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli drogowej, jako dokument urzędowy, korzysta z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Ponadto protokół kontroli pojazdu, z uwagi na niemożność późniejszego czynienia ustaleń faktycznych, uznawany jest w judykaturze sądów istotnie za dokument mający szczególną moc dowodową. Jest bezpośrednim dowodem w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, bowiem zawiera ustalenia organu dokonane bezpośrednio w trakcie czynności kontrolnych, w obecności podmiotu kontrolowanego. Dlatego też kontrolowany podmiot może wnieść zastrzeżenia do protokołu wskazując, z jakimi ustaleniami się nie zgadza lub jakie czynności kontrolne kwestionuje. Może także odmówić podpisania protokołu. W rozpoznawanej sprawie protokół kontroli, który stanowił podstawę wszczęcia postępowania zawierał wszystkie podpisy, uzupełnione prawidłowo, i jako taki przesyłany został stronie wraz z postanowieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego. Przekazanie protokołu kierowcy to zaś element informacyjny, który gwarantuje, że bezpośrednio kontrolowany nie jest pomijany w procesie kontroli, a jego prawa są respektowane. Protokół z kontroli drogowej sporządzony został w 3 jednobrzmiących egzemplarzach, precyzyjnie wskazuje, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności kontrolnych dokonał, kto i w jakim charakterze był przy nich obecny oraz co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono. Spełniony został zatem cel zapewnienia transparentności i praworządności przeprowadzonej kontroli, a także nie zakłócono możliwość wniesienia uwag do przeprowadzonej kontroli kierowcy pojazdu. Kontrola przeprowadzona w dniu 7 września 2023 r. została dokonana przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej do niej uprawnionych, w sposób prawidłowy, a tożsamość kontrolujących ustalono ponad wszelką wątpliwość jednoznacznie. Wyniki tej kontroli wykazały ewidentną nienormatywność pojazdu. Kierujący obecny podczas kontroli, w dniu kontroli uznał te wyniki za bezsporne, a przymiary w niej użyte: taśma wstęgowa oraz wysokościomierz, posiadały wymagane przepisami świadectwa wzorcowania. Protokoły kontroli są tożsame w swojej treści, dane w nich zawarte zostały pobrane z systemu, a uprzednio wprowadzone przez kontrolujących. Kierujący pojazdem był obecny przy dokonywaniu pomiaru. Kontrola była wykonana w sposób prawidłowy oraz przy użyciu właściwych posiadających świadectwo wzorcowania przymiarów, ponadto kierowca miał możliwość zapoznania się z dokumentami legalizacyjnymi użytych przyrządów kontrolno-pomiarowych. Nie było wątpliwe, że kierowca pojazdu uczestniczył w czynnościach kontrolnych, otrzymał informacje dotyczące zakresu jej przeprowadzenia i poznał wynik dokonanych ustaleń oraz miał zagwarantowaną możliwość wypowiedzenia się w protokołach kontroli na temat sposobu, warunków jej przeprowadzenia oraz znanego mu wyniku. Kierujący pojazdem podpisał Kartę kontroli oraz protokoły nie wnosząc żadnych uwag do przeprowadzonych czynności kontrolnych. Wymaga też zwrócenia uwagi, że istotnie w sprawie tej, dwa zupełnie odmienne zespoły kontrolujące (jeden ze zmiany nocne, a drugi dziennej) otrzymały ten samy wynik wskazujący na nienormatywność pojazdu. Funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej, którzy pracują na granicach państwa, pełnią służbę zmianową. Zmianowy tryb pracy zapewnia ciągłość kontroli celnej, bezpieczeństwo, efektywność działań oraz zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Zatem, by zapewnić ciągłość kontroli, ruch osobowy i towarowy przez granicę odbywa się nieprzerwanie, zarówno w dzień, jak i w nocy, a wszystkie czynności kontrolne oraz podejmowane działania podczas wykonywania kontroli rejestrowane są w systemie "Cyfrowa Granica". Bez takiej organizacji pracy, ciągłość i skuteczność ochrony granic i funkcjonowania administracji celno-skarbowej byłaby poważnie zagrożona. W rozpoznawanej sprawie kontrolę rozpoczęła jedna zmiana (dzienna), a skończyła druga (nocna). Zatem fakt, że kierowca otrzymał protokół z kontroli w celu zapoznania się z jego zapisami, wówczas jeszcze bez podpisów wszystkich osób biorących udział w kontroli, nie jest czymś wadliwym lub nieprawidłowym, lecz odmiennie, jest rozwiązaniem uzasadnionym i znacząco przyspieszającym obsługę ruchu granicznego. Sąd nie dopatrzył się żadnych zarzucanych przez stronę w skardze nieprawidłowości w działaniu organów, bowiem prawidłowo ustaliły one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a uwzględniając ustalony stan faktyczny sprawy należycie wyjaśniły przesłanki jakimi kierowały się wydając swoje decyzje. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jest kompletny i został poddany przez organy należytej i wszechstronnej analizie, a wyprowadzone przez nie wnioski są spójne i logiczne. Organ odwoławczy uzasadnił swoją decyzję w sposób wyczerpujący, przedstawiając prawidłowo podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie kara nałożona na skarżącego na podstawie lp. 1.7. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym w wysokości 500 zł była zatem obligatoryjna i prawidłowa co do wysokości. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Według tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ administracji publicznej w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący nie wnosił o przeprowadzenie rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).