III SA/Lu 436/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 roku sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenie decyzji o zameldowaniu na pobyt czasowy 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokat A. H. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie) kwotę [...] tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewoda decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) w związku z przepisem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993), po rozpatrzeniu odwołania L. K. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2006 r. nr [...] orzekającej o zameldowaniu na pobyt czasowy do dnia [...] września 2006 r. małoletnich dzieci – M. i N. K. i o odmowie zameldowania na pobyt czasowy do dnia [...] września 2006r. małoletniej K. K., w lokalu znajdującym się w B. przy ulicy K., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżoną decyzją organ I instancji orzekł o zameldowaniu na pobyt czasowy do dnia [...] września 2006 r. małoletnich dzieci skarżącego – M. i N. oraz o odmowie zameldowania córki – K. K., uzasadniając to faktem zamieszkiwania M. i N. z ojcem pod wskazanym adresem, natomiast w przypadku córki K. poczynione ustalenia nakazywały – w ocenie organu odwoławczego – odmówić zameldowania. Zdaniem organu odwoławczego, analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wykazała, iż przeprowadzone postępowanie zawiera uchybienia, które powodują, że to postępowanie kwalifikuje się do ponownego rozpatrzenia. Mianowicie organ prowadzący postępowanie nie zastosował się w należyty sposób do zasady wynikającej z przepisu art. 10 K.p.a., nakazującej zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. W tym przypadku organ I instancji nie dopełnił obowiązku i nie doprowadził do zapoznania się z materiałem dowodowym przez stronę. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji powinien ponownie rozpatrując sprawę zadbać aby strona w sposób zgodny z przepisami wzięła udział w postępowaniu. Ponadto organ ten powinien w sposób niebudzący wątpliwości ustalić faktyczne miejsce pobytu dzieci. Skargę na powyższą decyzję złożył L. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wszystkich poprzedzających ją decyzji, łącznie z decyzją o wymeldowaniu jego małoletnich dzieci z miejsca pobytu stałego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł szereg zarzutów świadczących jego zdaniem o bezprawnym wymeldowaniu jego dzieci z pobytu stałego w lokalu położonym w B., przy ulicy K. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli przepisy ustawy szczególnej nie stanowią inaczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że postępowanie prowadzone przez organ I instancji nie odpowiadało wymogom przepisu art. 10 k.p.a., obligującym organy administracji publicznej do zapewnienia stronom czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji do umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przede wszystkim jednak organ I instancji wydając decyzje z dnia [...] nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, czym naruszył obowiązek wyrażony w przepisie art. 7 k.p.a. Uchybienia te, w świetle przepisu art. 138 § 2 k.p.a., dawały podstawę organowi odwoławczemu do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że w istocie polegają one na nieporozumieniu. Z treści skargi wynika bowiem, że skarżący nie kwestionuje prawidłowości zaskarżonej decyzji, a swoje zarzuty kieruje do zupełnie innej decyzji, a mianowicie – jego zdaniem bezprawnej – decyzji o wymeldowaniu jego małoletnich dzieci, o czym skarżący zawiadomił organ administracji publicznej w piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. (k. 1 akt administracyjnych). Podnieść jednak należy, że kwestionowana przez skarżącego decyzja o wymeldowaniu jego dzieci z pobytu stałego, nie była przedmiotem orzekania przez organy administracji publicznej w toku postępowania zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji ostatecznej Wojewody. Jest bezsporne, że organy administracji rozstrzygały sprawę skarżącego w granicach zakreślonych jego wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006 r. (k. 2-4 akt administracyjnych), który dotyczył zgłoszenia pobytu czasowego jego dzieci: K. M., M. P. i N. A. K. W tym stanie rzeczy organy administracji publicznej mogły orzekać jedynie w granicach zakreślonych tym wnioskiem skarżącego, co oznacza, że nie mogły poddać ocenie prawidłowości wymeldowania małoletnich, dokonanego w innej sprawie administracyjnej, a czego domagał się skarżący. O ile więc skarżący kwestionuje prawidłowość wydania decyzji o wymeldowaniu małoletnich dzieci, to winien on tego dokonać w postępowaniu zakończonym tą właśnie decyzją, nie zaś w niniejszym postępowaniu administracyjnym. _______________________________________________________________________________________________________________________________ _______________________________________________________________________________________________________________________________ Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, uzasadnia przepis art. 250 cyt. ustawy i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002r., nr 163, poz. pozrzadzenia Ministra sprawoedliwości dzi miedzy innymi wtedy, gdy ___________________________________________________________1348 ze zm.).