III SA/Lu 439/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały postanawia: odrzucić skargę. T. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały. Zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2018 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie złożonej kserokopii skargi (lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi) oraz nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego; odpisem pisma mogą być też uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 września 2018 r. W wykonaniu wezwania skarżący w zakreślonym terminie pismem z dnia 19 września 2018 r. poinformował, że składa 1 egzemplarz skargi własnoręcznej podpisanej przez skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) dalej jako: "p.p.s.a." skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: (1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; (2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; (3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; (4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: (1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; (2) oznaczenie rodzaju pisma; (3) osnowę wniosku lub oświadczenia; (4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; (5) wymienienie załączników. Gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt (§ 2). W świetle z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się także do braków skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie jednak z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę, a nie pozostawia ją bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie złożonej kserokopii skargi (lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi) oraz nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego; odpisem pisma mogą być też uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Skarżący był prawidłowo pouczona o skutkach nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W świetle powyższych przepisów skarga wniesiona w niniejszej sprawie przez T. R. obarczona była brakami formalnymi. Skarga nie była bowiem podpisana, gdyż zawierała wyłącznie kserokopię podpisu skarżącego. Podobnie, dołączony do skargi jej odpis, niezbędny dla doręczenia występującemu w sprawie uczestnikowi postępowania – nie został własnoręcznie podpisany. Zarówno niepodpisanie skargi, jak i brak odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego stanowiły braki formalne uniemożliwiające nadanie skardze prawidłowego biegu. Zdaniem Sądu, nie można przyjąć, że złożenie kserokopii własnoręcznie podpisanej skargi i jej odpisu bez ich uwierzytelnienia czyni zadość skierowanemu do skarżącego wezwaniu Sądu. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny układem treści z oryginałem (fotokopia, wydruk komputerowy) czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie jego za zgodność z oryginałem. Za takim poglądem przemawia także treść art. 47 § 2 p.p.s.a., który mówiąc o przykładowych odpisach, wymaga ich uwierzytelnienia. Z powyższego przepisu wynika także to, że odpisy sporządzone w innej formie również muszą być uwierzytelnione. Uwierzytelnić pismo może strona, która jest jego autorem lub jej pełnomocnik (por. np. postanowienie NSA z 29 grudnia 2011 r. I OSK 2351/11, LEX nr 1149364). W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.