III SA/Lu 44/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień - w zakresie wniosku o uzupełnienie i wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 44/15 postanawia I. odmówić uzupełnienia wyroku; II. odmówić wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 24 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. K. na decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień. Wnioskiem z dnia 19 listopada 2015 r. skarżąca wystąpiła w trybie art. 157 i art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", o uzupełnienie powyższego wyroku i dokonanie jego wykładni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z powyższego przepisu wynika, że uzupełnienie wyroku jest możliwe wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko, co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Sąd oddalił skargę co oznacza, że rozstrzygnął o całości skargi. W myśl art. 158 zdanie pierwsze p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości, co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi również, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 345). Niedopuszczalne jest natomiast w ramach tej instytucji domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Wykładnia wyroku nie może, bowiem prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy ani też nie może formułować przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1224/10 i z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 698/10 oraz 19 marca 2014 r. sygn. akt II OW 67/13). Skarżąca stawia szereg zarzutów w odniesieniu do uzasadnienia wyroku. Żądanie skarżącej wykracza poza ramy określone w art. 158 p.p.s.a., gdyż w istocie stanowi polemikę z argumentacją Sądu i zmierza do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia z dnia 24 września 2015 r., co jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 698/10). Ewentualne zarzuty co do zasadności rozstrzygnięcia skarżąca będzie mogła podnieść w skardze kasacyjnej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 157 i art. 158 w zw. z art. 160 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.