III SA/Lu 444/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy - w zakresie wniosku z dnia 14 października 2008 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. L.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. Skarżący jednocześnie domaga się zawieszenia terminu spłaty zobowiązania do czasu rozstrzygnięcia skargi. Wniosek został uzasadniony trudną sytuacją materialną skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może na podstawie z art. 61 § 3 ppsa ustawy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek może jednak dotyczyć wyłącznie zaskarżonego aktu, który będzie podlegał kontroli sądu, a nie innych aktów czy decyzji, nawet związanych ze sprawą, ale nie będących przedmiotem skargi. Tym samym wniosek skarżącego został potraktowany jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczącej odmowy umorzenia należności, nie mógł zaś być uznany za skuteczny wniosek w zakresie zawieszenia terminu spłaty zobowiązania do czasu rozstrzygnięcia skargi, bowiem przedmiot ani wysokość zobowiązania nie jest przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ppsa, sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawą obowiązku zapłaty należności wobec ZUS jest decyzja ustalająca wysokość składek z tytułu ubezpieczenia społecznego. Decyzja o odmowie umorzenia należności z natury swej nie podlega odrębnemu wykonaniu, bowiem jest rozstrzygnięciem negatywnym, odmawiającym przyznania pewnego prawa. Podkreślić trzeba, że wstrzymanie wykonania decyzji nie oznaczałoby, że w jej miejsce zostanie wydane rozstrzygnięcie odwrotne, a więc że wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie umorzenia należności jest równoznaczne z jakąś formą odroczenia płatności, jak to zdaje się rozumieć skarżący. Innymi słowy – wstrzymanie wykonana decyzji o odmowie przyznania jakiegoś prawa, nie jest równoznaczne z czasowym przyznaniem tego prawa. Wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji jest więc bezzasadny. Decyzja ta po pierwsze nie podlega samodzielnemu wykonaniu, po wtóre, nie będąc źródłem żadnych zobowiązań wnioskodawcy, nie stwarza sama z siebie niebezpieczeństwa wyrządzenia żadnej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem skutki takie może wywołać w tej sprawie jedynie decyzja określająca wysokość zobowiązania, a właściwie dopiero nieprawidłowo przeprowadzona egzekucja naruszająca ustawowe prawa dłużnika. Skoro zatem skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa, na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak w postanowieniu.