III SA/Lu 444/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę. V. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Do skargi została dołączona kserokopia pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego radcy prawnemu H. K., który jako pełnomocnik skarżącego podpisał wniesioną skargę. Zarządzeniem z dnia 22 sierpnia 2019 r. wezwano radcę prawnego H. K. do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pominięcia czynności dokonanych w sprawie przez pełnomocnika oraz pominięcia udziału pełnomocnika w dalszym postępowaniu. W odpowiedzi radca prawny H. K. nadesłał kopię pełnomocnictwa poświadczoną za zgodność z kserokopią. Jednocześnie radca prawny oświadczył, że posiada pełnomocnictwo jedynie w złożonej formie. W dniu 17 października 2019 r. do Sądu wpłynęła skarga podpisana osobiście przez skarżącego. Postanowieniem z dnia 23 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił dopuszczenia radcy prawnego H. K. do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu wraz z informacją, że w związku z niezłożeniem przez radcę prawnego H. K. poświadczonego za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym, odmówiono radcy prawnemu H. K. dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego. Jednocześnie zarządzeniem z dnia 23 października 2019 r., na podstawie art. 299 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwano skarżącego do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z informacją Poczty Polskiej z dnia 10 kwietnia 2020 r. wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 listopada 2019 r. Mimo wezwania, skarżący nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń w Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 299 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") jeżeli strona nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zaś do § 3 art. 299 p.p.s.a. w razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 2, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Powołane na wstępie przepisy art. 299 § 2 i 3 p.p.s.a. znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem skarżący V. K. nie posiada miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Jak wynika z akt sprawy, miejscem zamieszkania skarżącego jest Ukraina. Jednocześnie skarżący, mimo wezwania, nie ustanowił skutecznie pełnomocnika do prowadzenia sprawy, mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W myśl zaś art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 75) radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu. Wymogom wymienionym w ostatnio powołanym przepisie nie odpowiadała kopia pełnomocnictwa złożona w sprawie przez radcę prawnego H. K., gdyż nie została ona poświadczona za zgodność z oryginałem. Zachodziły zatem podstawy do odmowy dopuszczenia radcy prawnego H. K. do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego, gdyż pełnomocnik wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 37 § 1 p.p.s.a. nie złożył oryginału pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu. W tym stanie rzeczy obowiązkiem skarżącego było – stosownie art. 299 § 2 p.p.s.a. - ustanowienie pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący, pomimo skutecznego doręczenia mu w dniu 19 listopada 2019 r. wezwania do wykonania tego obowiązku w terminie dwóch miesięcy, pod rygorem odrzucenia skargi – obowiązku tego nie wykonał. Termin do ustanowienia przez niego pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej upłynął bezskutecznie z dniem 19 stycznia 2020 r. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 299 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia