III SA/Lu 448/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania A. Z., utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2010 r., nr w rej.: [...], o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z dnia [...] lutego 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wystąpił o skierowanie A. Z. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, w związku z otrzymaniem łącznie 27 punktów karnych w okresie od 28 maja 2009 r. do 14 stycznia 2010 r. Realizując powyższy wniosek wydano z upoważnienia Prezydenta Miasta L. decyzję z dnia [...] maja 2010 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, obejmujące egzamin teoretyczny i praktyczny, w zakresie prawa jazdy kat. T, A i B. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A. Z. podniósł zarzuty naruszenia prawa procesowego, polegające na niezebraniu całego materiału dowodowego. A także poprzez niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem odwołującego się organ I instancji nie wziął pod uwagę podnoszonych przezeń argumentów związanych z nieprawidłowością ukarania go mandatem w wysokości 10 punktów karnych. Uzasadniając decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż organ prawidłowo zastosował art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Zdaniem SKO decyzja wydawana w trybie cytowanego przepisu ma charakter związany, co oznacza, że organ po otrzymaniu wniosku od Policji, po przekroczeniu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ma obowiązek wydać decyzję o skierowaniu osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Organ odwoławczy uznał za niezasadne podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołujący nie wskazał, jaki materiał dowodowy został pominięty przez organ I intonacji. Kolegium podkreśliło, iż ani organ pierwszej instancji ani odwoławczy nie są uprawnione do wyjaśniania, w jakich okolicznościach odwołujący otrzymał mandat kamy w dniu 14 stycznia 2010 r. Żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy nie ma przekazanie do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wniosku odwołującego o uchylenie i wyjaśnienie okoliczności otrzymania przezeń mandatu karnego w dniu 14 stycznia 2010 r. Kolegium wskazało przy tym, iż do rozpatrywania takiego wniosku o uchylenie prawomocnego mandatu karnego i badanie okoliczności jego otrzymania jest kompetentny właściwy sąd powszechny. W ocenie Kolegium istotne byłoby przedstawienie przez odwołującego prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego uchylającego mandat kamy. Dopóki takiego orzeczenia nie ma, prawomocnie nałożony mandat karny obowiązuje i wywołuje skutki prawne (w przypadku odwołującego przypisanie mu 10 punktów karnych). Organ uznał także za niezasadny wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego, gdyż w przedmiotowej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, z uwagi na które należałoby zawiesić postępowanie. Skierowanie wniosku o uchylenie mandatu do Komendy Wojewódzkiej Policji w K., tj. do organu niewłaściwego do uchylenia prawomocnego mandatu, nie jest podstawą do zawieszenia postępowania. Nawet skierowanie takiego wniosku do organu właściwego, jakim jest odpowiedni sąd powszechny, nie skutkowałoby zawieszeniem postępowania. Orzeczenie sądu uchylające prawomocny mandat karny dawałoby podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § l pkt 8 KPA. W ocenie organu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie fakt wykonania przez odwołującego badań psychologicznych. Podobnie nie ma znaczenia fakt, iż odwołujący przez długi okres przebywał poza granicami Polski. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2010 r. pełnomocnik A. Z. podniósł zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8 i 80 KPA polegające na niezebraniu w sprawie całego materiału dowodowego, dowolnej ocenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszystkich możliwych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Błędy te w ocenie pełnomocnika polegały na uznaniu za spełnione przesłanek do skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w sytuacji, gdy okoliczności związane z nałożeniem mandatu karnego w dniu 14 stycznia 2010 r. nie zostały wyjaśnione i przed Sądem Rejonowym w M. toczy się postępowanie z wniosku skarżącego o uchylenie prawomocnego mandatu karnego z 14 stycznia 2010 r. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że okoliczności ukarania skarżącego mandatem w dniu 14 stycznia 2010 r. były na tyle nieprawidłowe, że postanowił on zażądać uchylenia nałożonego mandatu przed sądem powszechnym. W skardze zawarto również wniosek o zawieszenie postępowania związanego ze skierowaniem skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, z uwagi na to, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy w M. po złożeniu przez skarżącego wniosku o uchylenie mandatu. Wniosek o zawieszenie postępowania jest także uzasadniony faktem, iż utrata prawa jazdy uniemożliwi skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej i może prowadzić do upadłości jego przedsiębiorstwa. Pełnomocnik skarżącego zarzucił także, że Kolegium nie uwzględniło faktu, iż A. Z. przebywał wiele lat poza terytorium Polski i nie wiedział, ani nie został poinformowany o możliwości odmowy przyjęcia mandatu karnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które musiałyby skutkować jej uchyleniem. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1, czyli na podstawie prowadzonej przez policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Jak wynika z przeprowadzonego przez organy administracji postępowania, skarżący przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (tj. od dnia 28 maja 2009 r. do 14 stycznia 2010 r.) limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 27 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku o sprawdzenie kwalifikacji wystawionego przez L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2010r. Wniosek ten wskazuje zarówno daty w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., nr 236, poz. 1998). Cała argumentacja skarżącego sprowadza się do tezy, iż organy nie ustaliły w należyty sposób stanu faktycznego sprawy i pominęły w swoich rozważaniach fakt, że skarżący kwestionuje ostatni z nałożonych nań mandatów karnych – z dnia 14 stycznia 2010 r., w wysokości 10 punktów karnych. Skarżący złożył w tym celu wniosek do Sądu Rejonowego w M. o uchylenie prawomocnego mandatu karnego, na podstawie art. 101 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Zarzuty skargi byłyby zasadne, gdyby przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji organy są zobowiązane badać prawidłowość nałożenia na stronę mandatu karnego. Taki wniosek jest absolutnie nieuprawniony w świetle brzmienia art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, który wskazuje jednoznacznie na związany charakter decyzji, wydawanej na jego podstawie. Wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, wykazujący spełnienie przesłanek omówionych w tym przepisie obliguje organ do podjęcia jednej konkretnej decyzji: o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Za utrwalony należy uznać pogląd wyrażony w orzecznictwie, zgodnie z którym Organ jakim jest starosta, wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym), nie ma uprawnienia do badania prawidłowości orzeczenia, w związku z którym naliczone zostały kierowcy punkty karne (por. chociażby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13.08.2009 r., I OSK 1371/08; LEX nr 595102). Wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania są zatem chybione, gdyż okoliczności, na które powołuje się skarżący nie mogły być brane pod uwagę przez organy orzekające w sprawie. Jedyna okoliczność, która podlegała ustaleniu i ocenie organu to prawidłowo sporządzony wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., wskazujący na spełnienie przesłanki z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, czyli przekroczenie przez skarżącego limitu 24 punktów karnych. W tym zakresie, relewantnym z punktu widzenia badania legalności zaskarżonej decyzji, żadnych uchybień organ nie popełnił. Odnosząc się do pozostałych kwestii podnoszonych w skardze należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącego wydaje się mieszać dwie różne instytucje prawne – zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego i zawieszenie postępowania administracyjnego. Wnosząc o zawieszenie postępowania, oparł swój wniosek na art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Rozwijając wniosek skarżący odwołuje się jednak do pojęcia zagadnienia wstępnego (art. 97 § 1 pkt 4 KPA), tj. do sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przez inny organ. Pomijając już kwestię wadliwie sformułowanego wniosku, należy zwrócić uwagę, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a. może nastąpić z urzędu, a zatem ewentualny wniosek może stanowić dla sądu jedynie inspirację do podjęcia z urzędu kroków w tym kierunku. Niezależnie od tego, z wyżej wyłożonych względów, kwestia orzeczenia przez Sąd Rejonowy w M. w sprawie wniosku skarżącego o uchylenie prawomocnego mandatu nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji administracyjnej. Ewentualne korzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie w tym względzie mogłoby stanowić w przyszłości podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Tak samo należy ocenić argument, zgodnie z którym za zawieszeniem postępowania przemawia fakt, że utrata prawa jazdy uniemożliwi skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej i może doprowadzić do upadku przedsiębiorstwa. Argumenty takie są pozbawione jakiekolwiek znaczenia z punktu widzenia zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego czy administracyjnego. Mogłyby być rozważane co najwyżej w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jednak żaden taki wniosek nie był w toku postępowania zgłaszany. Całkowicie chybiony jest również argument, iż organ odwoławczy nie uwzględnił właściwości osobistych skarżącego i faktu, że przez wiele lat pozostawał poza granicami kraju, a zatem nie wiedział o możliwości odmowy przyjęcia mandatu karnego, a co więcej – nie został o tym pouczony. Po pierwsze właściwości osobiste strony postępowania nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia ustawowych przesłanek, na jakich została oparta decyzja. Po drugie – słabość argumentacji skarżącego trafnie wytyka Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wskazując, iż mandat z 14 stycznia 2010 r. był czwartym mandatem skarżącego w okresie niecałych siedmiu miesięcy i skarżący miał dość czasu, aby zapoznać się z procedurą wymierzania mandatów karnych. Niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów sąd miał obowiązek dokonać kompleksowej analizy zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.) i w tym zakresie nie dostrzegł żadnych uchybień, które powinny były skutkować jej uchyleniem. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.