III SA/Lu 449/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] wydaną z upoważnienia Wojewody [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami) w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietna 2004 r. – o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zmianami), po rozpatrzeniu odwołania A. C. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] dnia [...] w sprawie utraty prawa do zasiłku od dnia 15 lipca 2010 r. – utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że A. C. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] dnia 12 stycznia 2010r. Decyzją z dnia [...] organ I instancji uznał ją za bezrobotną z dniem rejestracji, odmawiając jednocześnie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu rozwiązania umowy o pracę w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się, na mocy porozumienia stron. Kolejną decyzją z dnia [...] organ I instancji orzekł o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 13 kwietnia 2010 r., a następnie w dniu [...] orzekł o utracie prawa do zasiłku od dnia 15 lipca 2010 r. z powodu maksymalnego okresu jego pobierania, Na tę decyzję A. C. złożyła odwołanie, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie, iż maksymalny okres pobierania przez nią zasiłku dla bezrobotnych upłynął w dniu 15 lipca 2010 r. Odwołanie to nie zasługiwało na uwzględnienie. W dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy skarżąca przedłożyła świadectwo pracy N. Z. O.-L. "[...]" w S. o zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu pracy od [...] – [...] oraz rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 Kodeku pracy. Spełniała zatem przesłanki do zarejestrowania jej jako bezrobotnej w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, co zostało potwierdzone w decyzji organu I instancji z dnia [...] W decyzji tej odmówiono jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o art. 71 ust .1 w związku z art. 75 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z uwagi na to, że w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się rozwiązała stosunek pracy na mocy porozumienia stron. Zasiłek dla bezrobotnych został jej przyznany kolejną decyzją z dnia [...] w oparciu o art. 75 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy po okresie 90 dni od zarejestrowania się w urzędzie pracy. Okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych został określony w art. 3 ust. 1 pkt 1 i wynosił dla miasta [...] 6 miesięcy. Ulega on skróceniu o okresy nie przysługiwania zasiłku na podstawie art. 73 ust. 4 ustawy w sytuacji określonej art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy, która ma miejsce w przypadku skarżącej. Prawidłowo zatem organ I instancji w dniu [...] wydał decyzję o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 15 lipca 2010 r. z powodu maksymalnego okresu jego pobierania. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła A. C., która podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 8, 9, 11 oraz 107 §1 kpa wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) do kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy kontrola działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia legalność zaskarżonej decyzji badając, czy przy jej wydawaniu nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego bądź też przepisów postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należy, że skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Stan faktyczny sprawy jest między stronami bezsporny, bowiem jak wynika z akt sprawy A. C. w dniu 12 stycznia 2010 r. złożyła do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wniosek o zarejestrowanie jako bezrobotnej. Do wniosku dołączyła świadectwo pracy z dnia [...] (k.9 akt administracyjnych), z którego wynikało, że była zatrudniona w okresie [...]-[...] w pełnym wymiarze czasu pracy, a stosunek pracy ustał w wyniku porozumienia stron. W tym dniu złożyła także oświadczenie, że toczy się sprawa o sprostowanie świadectwa pracy. Następnie przedłożyła świadectwo pracy z dnia [...], z którego wynikały identyczne dane co do okresu zatrudnienia i sposobu rozwiązania umowy o pracę (k.11 akt administracyjnych). W dniu wniesienia wniosku została zapoznana z obowiązkami bezrobotnego oraz informacja dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, co oświadczyła własnoręcznym podpisem (k. 6 z 1 akt administracyjnych). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. – o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zmianami). W świetle ustalonego stanu faktycznego istniały podstawy do zarejestrowania skarżącej jako bezrobotnej z dniem 12 stycznia 2010 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a to wobec treści art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z uwagi na to, że rozwiązała ona umowę o pracę za porozumieniem stron, prawo do zasiłku dla bezrobotnych zostało przyznane skarżącej decyzją z dnia [...] na podstawie art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy – po okresie 90 dni od zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Okresy pobierania zasiłków dla bezrobotnych określone zostały w art. 73 ustawy, a dla miasta [...] okres ten wynosił w dacie wydawania decyzji 6 miesięcy w oparciu o art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ten ogólny przepis dotyczący okresu pobierania zasiłku w oparciu o treść art. 73 ust. 4 ustawy ulega skróceniu o okres nie przysługiwania zasiłku, o którym mowa w art. 75 ust. 1 – 3 ustawy. W przypadku skarżącej ma on zastosowanie, bowiem rozwiązała ona umowę o pracę za porozumieniem stron (art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy), a zasiłek dla bezrobotnych przysługiwał jej po upływie 90 dni od zarejestrowania się (art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że okres pobierania przez nią zasiłku wynosi 3 miesiące i rozpoczyna się po upływie 90 dni od zarejestrowania się. Taką interpretację zaprezentowały organy orzekające I jak i II instancji zarówno w decyzji z dnia 19 lipca 2010 r. jak i z 30 sierpnia 2010 r. , które były przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Stanowisko to jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa i zasługiwało na aprobatę sądu. Odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. W trakcie postępowania skarżąca była informowana o obowiązujących przepisach prawa, co poświadczyła podpisując stosowne pouczenie co sprawia, że podnoszone zarzuty naruszenia art. 8, 9 i 11 kpa nie zasługiwały na uwzględnienie. Całkowicie chybiony jest także zarzut naruszenia art. 107 § 1 kpa w zakresie zarzucającym brak podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wprawdzie decyzja organu pierwszej instancji nie przywołuje w swojej treści art. 73 ust. 4 ustawy o skróceniu okresu pobierania zasiłku, to błąd ten został naprawiony przez organ odwoławczy, który przytoczył pełną argumentację prawną. Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 15, poz. 1270 ze zmianami) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji.