III SA/Lu 45/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym – w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze M.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie nałożenia na niego kary pieniężnej w wysokości [...]zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, skarżący zgłosił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który skierował zarówno do organu odwoławczego na zasadzie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., jak również do Sądu – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – na wypadek, gdyby organ nie uwzględnił tego wniosku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w sprawie dotychczasowe stanowisko. Odnośnie zaś skierowanego do organu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organ postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. umorzył to postępowanie jako bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Przedmiotem postępowania w tej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 listopada 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej nałożonej na skarżącego na podstawie art. 92a ustawy z dnia 5 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907, z późn. zm. – dalej jako "u.t.d."). Zgodnie z przepisem art. 93 ust. 2 u.t.d., decyzja ostateczna o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Wobec treści powyższego przepisu stwierdzić należy, że zaskarżona do sądu decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wydana na podstawie art. 92a u.t.d., jest niewykonalna z mocy samego prawa do momentu odrzucenia skargi, jej cofnięcia bądź prawomocnego oddalenia. Oznacza to zatem, że do czasu odrzucenia skargi, jej cofnięcia bądź prawomocnego oddalenia, w ogóle nie istnieje przedmiot postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym we wskazanym czasie nie zachodzi podstawa do merytorycznej oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc wydawania rozstrzygnięcia o jego uwzględnieniu lub oddaleniu. Skoro zatem skarżący złożył skargę na decyzję z 23 listopada 2016 r. i skarga ta nie została jeszcze ani odrzucona, ani cofnięta, ani też nie został w sprawie wydany wyrok oddalający skargę, to w konsekwencji postępowanie wywołane takim wnioskiem podlega umorzeniu. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. art. 64 § 3 p.p.s.a. – obowiązany był umorzyć postępowanie z wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o czym należało orzec w postanowieniu.