III SA/Lu 450/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie: WSA Ewa Ibrom,, NSA Marek Zalewski, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania J. P., utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa L. z dnia [...] listopada 2013 r., [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4300 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu 24 lipca 2013 r. upoważnieni pracownicy Urzędu Marszałkowskiego w L. przeprowadzili kontrolę drogową przewoźnika J. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. S., w zakresie realizacji regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej B. P. – W. Kontrolowano kurs W. – B. P., z godziny 10:30. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie polegające na zmianie trasy przejazdu ustalonej w obowiązującym rozkładzie jazdy, wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków przewozu dotyczących godzin odjazdu oraz wykonywanie kursu pojazdem marki Mercedes – Benz o nr rej. [...], niezgłoszonym do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...]. Stwierdzono również brak w pojeździe cennika opłat za bilety. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Marszałek Województwa L. nałożył na J. P. karę pieniężną w wysokości 4300 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w ustawie i w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu oraz godzin odjazdu i przyjazdu, a także niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych w postaci wykazu pojazdów w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany danych. Organ nie wymierzył kary z naruszenie polegające na braku cennika opłat za bilety, z uwagi na brak penalizacji tego naruszenia. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 18 b ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.), dalej: u.t.d., przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu. W zezwoleniu zaś, stosownie do art. 20 ust. 1 u.t.d., określa się w szczególności warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości, w których znajdują się przystanki. Załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy, który uwzględnia przystanki, godziny odjazdów, długość linii komunikacyjnej, ilość kursów oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania przewozów. Organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie bezspornie ustalono naruszenie warunków udzielonego zezwolenia poprzez naruszenie określonych w rozkładzie jazdy godzin odjazdu i przyjazdu oraz ustalonej trasy przejazdu. Wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej jest powiązane z zachowaniem punktualności przejazdu w określonym rozkładzie jazdy. Cechą przewozu regularnego jest jego przewidywalność, która oznacza, że pasażerowie wiedzą skąd i kiedy zostaną zabrani oraz dokąd i kiedy zostaną dowiezieni przez przewoźnika. Ominięcie przystanku objętego rozkładem jazdy oraz odjazdy z przystanków w godzinach wcześniejszych niż wynikające z rozkładu jazdy stanowi naruszenie przepisów o transporcie drogowym, godzi również w interes pasażerów. Odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu pojazdem marki Mercedes – Benz Sprinter o nr rej. [...], który nie był ujęty w wykazie pojazdów, organ ustalił, że w/w pojazd został ujęty w zaktualizowanym wykazie pojazdów do licencji nr [...]. Zaktualizowany wykaz pojazdów skarżący założył do Starosty Ś. w dniu [...] czerwca 2013 r., a do Urzędu Marszałkowskiego przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. W wykazie tym znajdował się pojazd marki Mercedes – Benz Sprinter o nr rej. [...]. Organ stwierdził, że zgłoszenie nastąpiło 60 dni od daty zgłoszenia właściwemu organowi wydającemu licencję oraz 30 dni od daty stwierdzenia podczas kontroli rzeczywistego wykonywania tym pojazdem przewozu osób. Powyższe stanowiło naruszenie obowiązku wynikającego z art. 22b u.t.d. Z przepisu tego wynika obowiązek zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkich zmian danych, stanowiących załącznik do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. W odwołaniu od powyższej decyzji J. P. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 i art. 93 ust. 1 u.t.d. Podniósł, że o nałożeniu kary za naruszenie polegające na ominięciu przystanku w miejscowości M. M. powinien orzec organ właściwy dla tego obszaru. Naruszenie przez organ przepisów o właściwości stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący stwierdził, że za naruszenie warunków zezwolenia dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu oraz przebiegu trasy przejazdu odpowiadał kierowca. Skarżący podkreślił, że dopełnił wszelkich obowiązków związanych z przeszkoleniem pracownika, m. in. w zakresie konieczności przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu. Skarżący zarzucił organowi, że nie wyjaśnił, czy okoliczności, w których doszło do naruszenia nie były spowodowane nadzwyczajnymi, niezależnymi od przedsiębiorcy zdarzeniami. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w oparciu o protokół kontroli i zgromadzony materiał dowodowy ustalił, że skarżący realizując w dniu [...] lipca 2013 r. kurs z W. do B.P. dopuścił się naruszeń polegających na ominięciu przystanku M. M., odjeżdżaniu przed czasem z przystanków (16 razy) oraz zakończeniu kursu na przystanku końcowym 27 minut przed czasem. Skarżący nie zgłosił ponadto organowi na piśmie pojazdu marki Mercedes – Benz Sprinter o nr rej. [...], którym wykonywano kontrolowany przewóz. Organ odwoławczy podniósł, że pojazd ten został zgłoszony Marszałkowi Województwa L. 60 dni od daty zgłoszenia Staroście Ś. oraz 30 dni od daty stwierdzenia podczas kontroli rzeczywistego wykonywania tym pojazdem przewozu osób. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo wymierzył za w/w naruszenia karę pieniężną w wysokości 4300 zł, na podstawie lp. 2.2.2, 2.2.3, 2.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Samorządowe Kolegium Odwoławcze za nieuzasadniony uznało zarzut naruszenia art. 93 ust 1 u.t.d. Organ podniósł, że skoro Marszałek Województwa L. wydał skarżącemu zezwolenie na wykonywanie przewozów, to ten organ był uprawniony do dokonania kontroli przewozu. Okoliczność, że część przewozu odbywała się na terenie Województwa M. jest bez znaczenia. Organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., podnosząc, że naruszenia nie nastąpiły na skutek okoliczności i zdarzeń, których kierowca nie mógł przewidzieć. Skarżący jako podmiot wykonujący przewozy odpowiada za kierowcę na zasadzie ryzyka. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji podjął niezbędne kroki do wyjaśnienia sprawy oraz prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Skarżący miał możliwość zapoznać się z aktami sprawy i złożyć wyjaśnienia. W skardze sądowej J. P. wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 77 § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 92c ust. 1 pkt 1 oraz art. 93 ust. 1 w związku z art. 84 ust. 1 u.t.d. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2014 r., w której organ nałożył na J. P. karę pieniężną w wysokości 4300 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w ustawie i w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu oraz godzin odjazdu i przyjazdu, a także niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych w postaci wykazu pojazdów terminie 14 dni od dnia powstania zmiany danych. Z akt sprawy wynika, że upoważnieni pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. w dniu [...] lipca 2013 r. przeprowadzili kontrolę realizacji kursu W. – B. P. z godz. 10:30, wykonywanego przez przewoźnika J. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. S. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...]. W trakcie kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości: - przejazd obwodnicą M. M., omijając objęty rozkładem jazdy przystanek M. M. ul. W.; - odjazd z przystanku B. 8 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku I. 10 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku Z. 12 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku K. 15 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku K. 18 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku T. 20 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku M. P., ul. W. 20 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku M. P., ul. B. 20 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku R. 20 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku W. 23 minuty przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku S. N. 26 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku B. P., ul. W. 27 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku B. P., ul. W. 29 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku B. P., ul. A. 28 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - odjazd z przystanku B. P., ul. N. 28 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - zakończenie kursu w B. Po., pl. W. P. 27 minut przed czasem wynikającym z rozkładu jazdy; - autobus Mercedes – Benz Sprinter nr rej. [...], którym wykonywano kontrolowany kurs nie jest umieszczony w załączniku do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...], złożonym do Urzędu Marszałkowskiego Województwa L.; - w autobusie brak wywieszonego cennika opłat za bilety. Skarżący w toku postępowania odwoławczego oraz w skardze sądowej zarzucał, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Zdaniem skarżącego, skoro naruszenie polegające na ominięciu przystanku objętego rozkładem jazdy w M. M. miało miejsce na terenie Województwa M., to organem właściwym do nałożenia kary był organ właściwy dla tego obszaru. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 84 ust. 1 u.t.d., organy udzielające zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji, zezwolenia lub wydające zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów. Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 7 u.t.d. do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych, z zastrzeżeniem ust. 2, uprawnieni są upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 - w odniesieniu do przewozów regularnych i regularnych specjalnych. Art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g/ u.t.d. stanowi zaś, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia: marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa. Z akt sprawy wynika, że skarżący wykonuje przewozy regularne osób w krajowym transporcie drogowym na podstawie zezwolenia Marszałka Województwa L. z dnia [...] grudnia 2004 r., Nr [...], zmienionego decyzjami: z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...], z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...], z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...] oraz przedłużonego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] (k. 1). Skoro Marszałek Województwa L. wydał skarżącemu zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g/ u.t.d., to organ ten był uprawniony do kontroli przedsiębiorcy. Z art. 84 ust. 1 u.t.d. wynika bowiem wprost, że organ udzielający zezwolenia uprawniony jest do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania tego zezwolenia. Do kontroli dokumentów oraz warunków w nich określonych w odniesieniu do przewozów regularnych uprawnieni są upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.t.d. Powyższe wynika z przepisu art. 89 ust. 1 pkt 7 u.t.d., którego treść nie budzi wątpliwości. Skoro w niniejszej sprawie organem, który wydał zezwolenie był Marszałek Województwa L., to uprawnieni do kontroli byli pracownicy Urzędu Marszałkowskiego. W niniejszej sprawie kontrolę skarżącego przeprowadzili upoważnieni pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. W aktach sprawy znajduje się upoważnienie Marszałka Województwa L. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. dla pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. do przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. S. J. P. (k. 5 akt adm.). Jako zakres kontroli wskazano kontrolę dokumentów oraz zgodność wykonywania transportu drogowego osób z przepisami u.t.d. i warunkami udzielonego zezwolenia. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że kontrola w dniu [...] lipca 2013 r. została przeprowadzona prawidłowo, przez upoważnionych pracowników. Zgodnie z art. 93 ust. 1 u.t.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. W niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, kontrolę przewoźnika J. P. przeprowadzili upoważnieni pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. W trakcie tej kontroli stwierdzono naruszenie warunków udzielonego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oraz przepisów u.t.d. Skoro naruszenia stwierdzili pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa L., to zgodnie z dyspozycją art. 93 ust. 1 u.t.d., organem właściwym do nałożenia kary pieniężnej był Marszałek Województwa L. Z tych przyczyn zarzut naruszenia art. 93 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 84 ust. 1 u.t.d. nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w niniejszej sprawie nie kwestionuje stwierdzonych naruszeń, kwestionuje natomiast zasadność obciążenia go odpowiedzialnością za naruszenie warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu oraz przebiegu trasy przejazdu. Zdaniem skarżącego winę za w/w naruszenia ponosi kierowca. Odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przewóz przewidziana została w art. 92a ust. 1 u.t.d., który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Szczegółowe zasady zwolnienia podmiotu wykonującego przewóz z odpowiedzialności określone zostały w przepisach art. 92b i 92c u.t.d. W myśl przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie jest możliwe przyjęcie stanowiska o wyłączeniu odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone uchybienia z tego powodu, że to kierowca dopuścił się naruszeń z powodów tylko mu znanych, a zatem skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszeń i z jego punktu widzenia były to zdarzenia niedające się przewidzieć. To skarżący jest odpowiedzialny za działania kierowcy i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Przepis art. 92c ust.1 u.t.d. odnosi się do sytuacji wyjątkowych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W dyspozycji art. 92c ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieści się w zakresie regulacji art. 92c ust. 1 u.t.d. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących. Przy zachowaniu należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących nie dochodziłoby do naruszeń obowiązujących przepisów dotyczących transportu drogowego. W przepisie art. 92c ust. 1 u.t.d. chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, nie dające się przewidzieć, a nie związane z doborem pracowników. Z tych przyczyn zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza akt sprawy prowadzi również do wniosku, że organ prawidłowo nałożył karę pieniężną w wysokości 800 zł za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22b, w wymaganym terminie. Zgodnie z art. 22b ust. 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. W niniejszej sprawie w trakcie kontroli ustalono, że pojazd marki Mercedes – Benz o nr rej. [...], którym wykonywano kontrolowany kurs, nie był ujęty w wykazie pojazdów, stanowiącym obligatoryjny załącznik do zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. Z akt sprawy wynika, że zaktualizowany wykaz pojazdów do licencji nr [...] skarżący założył do Starosty Ś. w dniu [...] czerwca 2013 r., natomiast do Urzędu Marszałkowskiego skarżący przesłał wykaz przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. Zgłoszenie zmiany danych w wykazie pojazdów nastąpiło 30 dni od daty stwierdzenia podczas kontroli rzeczywistego wykonywania tym pojazdem przewozu osób, a zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 22b ust. 1 u.t.d. Powyższe naruszenie uzasadniało nałożenie kary pieniężnej na podstawie lp. 2.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Organy administracji oparły się na prawidłowo zebranym w sprawie materiale dowodowym, wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, ustosunkowały się do wszystkich przedstawionych przez stronę zarzutów i dowodów oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i na podstawie prawidłowo zastosowanego załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożyły na skarżącego karę pieniężną za stwierdzone naruszenia w łącznej wysokości 4300 zł. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), skargę oddalił.