III SA/Lu 453/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 4 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 maja 2021 r. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej jako organ), po rozpoznaniu wniosku M. T. (dalej jako skarżący), odmówił skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników za okres od 1 lipca 2011 r. do 31 maja 2014 r., w tym składek w kwocie [...]zł, odsetek w kwocie [...]zł oraz koszów upomnienia w kwocie [...]zł. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 26 kwietnia 2021 r. skarżący po raz kolejny złożył do organu wniosek o umorzenie całego zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników wraz z odsetkami oraz wykreślenie hipoteki. W jego ocenie składki zostały naliczone bezpodstawnie. Organ uznał, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wykazało, że nie zachodzą okoliczności pozwalające orzec o całkowitej nieściągalności zadłużenia oraz dające podstawę do umorzenia wnioskowanych przez skarżącego zaległości. W ramach przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 6.25 ha fiz. co stanowi 7.13 ha przel. Szacunkowy dochód z gospodarstwa rolnego wyliczony na podstawie obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wynosi rocznie około 23.129,72 zł (7.13 ha przeliczeniowych x 3244.00 zł). Średnia wartość posiadanych przez skarżącego gruntów rolnych wyliczona na podstawie wskaźnika cen zakupu/sprzedaży użytków rolnych według Głównego Urzędu Statystycznego w województwie lubelskim wynosi 213.312,50 zł (6.25 ha fizycznego x 34.130 zł). Skarżący pobierał dopłaty bezpośrednie z ARiMR w latach 2011-2019. Organ ustalił również, że skarżący podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników przy jednoczesnym prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej od 14 maja 2013 r. do 31 maja 2014 r., z tytułu którego otrzymywał dochód. Skarżący nie wykazywał chęci spłaty zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Organ podkreślił, że o narastającym zadłużeniu skarżący był informowany wielokrotnie, a przystępując do spłaty zadłużenia w formie układu ratalnego nie wywiązał się z warunków zawartych w decyzjach. Ponadto nie zostały przedłożone dokumenty świadczące o zdarzeniach losowych w gospodarstwie skarżącego, które mogłyby mieć wpływ na powstanie zadłużenia bądź możliwości jego spłaty po podjęciu decyzji z dnia 8 lutego 2021 r., mocą której również odmówiono skarżącemu spłaty należności po rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 18 stycznia 2021 r. Organ zwrócił uwagę, że w wyniku nieopłaconych składek został wystawiony tytuł wykonawczy za okres 1 lipca 2001 r. do 31 maja 2014 r., a w dniu 14 kwietnia 2021 r. Sąd Rejonowy w L. dokonał wpisu w Księdze Wieczystej hipoteki przymusowej na kwotę [...]zł. Organ wskazał, że zgodnie z art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U z 2021 r., poz. 266, dalej też jako u.s.r. lub ustawa) Prezes Kasy lub upoważniony przez niego pracownik Kasy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego może między innymi umorzyć należności w całości lub w części. Umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników może nastąpić w przypadkach gdy brak jest możliwości potrącania zadłużenia ze świadczeń, w przypadku stwierdzenia, iż sytuacja finansowa dłużnika uniemożliwia uregulowanie całości zadłużenia nawet przy udzieleniu dogodnych ulg w spłacie, gdy opłacenie należności pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę środków do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, czy gdy zobowiązany poniósł straty materialne w wyniku nadzwyczajnego zdarzenia losowego, które miało wpływ na powstanie zadłużenia bądź możliwości jego spłaty. W ocenie organu skarżący nie wykazał aby którakolwiek z takich okoliczności zaistniała. Na koniec organ wskazał, że przyznanie wnioskowanej przez skarżącego pomocy nie jest uzasadnione także w ramach pomocy de minimis z uwagi na brak przesłanek określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) 2019/316 z dnia 21 lutego 2019 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1408/2013 w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. U. UE L 51 z dnia 22.02.2019 r.). Organ wyjaśnił, że przepisy prawa unijnego dotyczące pomocy publicznej stanowią, że udzielane korzyści finansowe należności z tytułu składek, umorzeń stanowią incydentalną pomoc w ustabilizowaniu się przejściowo trudnej sytuacji ekonomicznej płatnika oraz istnieje pozytywna prognoza, co do poprawy wyników prowadzonej produkcji podstawowych produktów rolnych. M. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie naliczonych należności oraz o zwolnienie w całości zabezpieczenia hipotecznego. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest niesprawiedliwa i bezpodstawna. Skarżący podnosił, że nie osiągał żadnych dochodów z pola i obecnie również nie osiąga, jak również, że nie ma własnych dochodów i nie stać go na opłatę składek KRUS, nie stać go na zakup najpotrzebniejszych produktów żywnościowych, a egzekwowanie należności może prowadzić nawet do pogłębienia ubóstwa. Zarzucił, że organ pominął ważny interes skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 41a u.s.r. Zgodnie z art. 41a ust. 1 pkt 1 tej ustawy, Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego lub upoważniony przez niego pracownik Kasy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego, może odroczyć termin płatności należności z tytułu składek na ubezpieczenie, rozłożyć ich spłatę na raty lub umorzyć w całości lub w części. Stosownie zaś do art. 41a ust. 2 ustawy Prezes Kasy lub upoważniony przez niego pracownik Kasy może także, z urzędu, umorzyć część lub całość należności z tytułu składek, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi, gdy: 1) w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie posiadanych dokumentów stwierdzono, że dłużnik nie posiada źródeł dochodu i majątku, z którego można dochodzić należności, oraz brak jest możliwości przeniesienia odpowiedzialności; 2) dłużnik zmarł, nie pozostawiając majątku, z którego można by dochodzić należności, i jednocześnie nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności; 3) kwota należności nie przekracza pięciokrotnej wartości upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 4) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty postępowania egzekucyjnego. Jak stanowi art. 41a ust. 3 u.s.r., umorzenie składek powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej zostały umorzone składki, oraz powoduje umorzenie należnych Kasie kosztów upomnienia. Użyte przez ustawodawcę w przepisie art. 41a ustawy sformułowanie "może umorzyć" wskazuje, że podejmowane na tej podstawie prawnej decyzje w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników, są podejmowane w ramach tzw. "uznania administracyjnego". Uznanie oznacza przyznanie organowi administracji przy podejmowaniu decyzji pewnego stopnia swobody, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa za najbardziej właściwy. Od oceny organu zależy więc czy wydana zostanie decyzja umarzająca należność w całości lub w części. Cechą specyficzną instytucji uznania jest to, że decyzja wydana w tym trybie nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia celowości, czy słuszności. Nie oznacza to jednak wyłączenia decyzji uznaniowych całkowicie spod kontroli sądowej. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego dotyczy prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z regułami postępowania zawartymi w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r. 735, ze zm. – dalej jako "k.p.a."), tzn. czy organ w sposób prawidłowy ustalił i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o umorzeniu lub odmowie umorzenia należności. Wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada uwzględniania z urzędu interesu społecznego (publicznego) i słusznego interesu strony obliguje organ do podjęcia decyzji w sprawie po dokładnym wyważeniu wchodzących w grę konkurujących ze sobą wartości ogólnospołecznych i indywidualnych. Ponadto, organ mając do wyboru różne możliwe sposoby rozstrzygnięcia sprawy, powinien wybrać rozwiązanie zgodne ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny. Ustawowe przesłanki umorzenia należności nie odnoszą się do okoliczności powstania zaległości (czy powstały z winy zainteresowanego, czy też nie), lecz jedynie do oceny aktualnych (w chwili wydawania decyzji w przedmiocie umorzenia) możliwości płatniczych zainteresowanego, co nie oznacza, że w kontekście całościowego spojrzenia na sprawę okoliczności te są zupełnie obojętne. Ocena ta musi jednak uwzględniać też element ochrony interesu publicznego, który wyraża się w ochronie stabilności systemu ubezpieczeń społecznych, co nakazuje egzekwowanie zaległych należności. Ocena zatem czy przy podejmowaniu tego rodzaju decyzji doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony. Decyzja uznaniowa może być więc przez sąd uchylona wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wystąpienie tego rodzaju naruszeń może mieć miejsce w sytuacji pozostawienia poza rozważaniami organu argumentów podnoszonych przez stronę, pominięcia istotnego dla rozstrzygnięcia materiału dowodowego, czy też dokonania przez organ oceny tego materiału wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W okolicznościach niniejszej sprawy takich naruszeń zaskarżonej decyzji przypisać nie można. Sposób interpretacji pojęcia "ważnego interesu zainteresowanego" na gruncie art. 41a ust. 1 pkt 1 u.s.r. był już przedmiotem licznych orzeczeń sądów. Zgodnie z ugruntowanym już w tej kwestii stanowiskiem, ważny interes w umorzeniu składek ze względu na trudną sytuacje materialną ubezpieczonego istnieje wtedy, gdy pomiędzy obowiązkiem zapłaty należności z tytułu składek i możliwościami egzystencjalnymi zobowiązanego istnieje związek tego rodzaju, że wykonanie obowiązku zapłaty składek mogłoby spowodować niemożność zaspokojenia przez zobowiązanego i jego bliskich podstawowych potrzeb życiowych. Ważny interes charakteryzuje się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania zobowiązanego. Występuje w sytuacjach szczególnych, w których niemożność uregulowania należności spowodowana jest przypadkami losowymi, takimi jak: klęski żywiołowe powodujące utratę majątku, trwała niezdolność zarobkowania wywołana chorobą, czy kalectwo. Za przyjęciem wystąpienia ważnego interesu zobowiązanego może przemawiać niemożność zapłacenia należności, rozumiana jako absolutny brak środków na jej realizację albo też jako brak środków na zapłatę bez uszczuplenia podstawowych potrzeb życiowych. Ważny interes zobowiązanego może zachodzić również wówczas, gdy z powodu niskich dochodów, sytuujących się na granicy minimum socjalnego, wnioskodawca nie jest w stanie pogodzić obowiązku spłaty należności z koniecznością zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 128/19 i powołane tam orzecznictwo – orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Ustalając czy po stronie wnioskującego o umorzenie należności zaistniała przesłanka ważnego interesu, organ zobowiązany jest ustalić i rozważyć aktualną sytuację życiową i majątkową osoby wnoszącej o umorzenie należności. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organ wywiązał się z obowiązku należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, w jakim było to możliwe. Podkreślić należy, że w orzecznictwie od dawna ugruntowany jest pogląd, że strona, której zależy na potwierdzeniu korzystnych dla niej faktów powinna z organem współdziałać. Współpraca strony z organem nie może polegać jednak wyłącznie na kwestionowaniu ustaleń organu bez przedstawienia konkretnych przeciwdowodów. Organ nie jest też zobowiązany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób nieograniczony, a jedynie do momentu, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na podjęcie rozstrzygnięcia (por. orzeczenia w sprawach sygn. akt: II OSK 1452/20, II SA/Kr 1215/20, CBOSA). W okolicznościach tej sprawy wymaga zwrócenia uwagi, że nie można zarzucić organowi bierności w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego. W takiej zaś sytuacji nie można również zarzucić organowi, że naruszył zasady postępowania dowodowego w zakresie ustaleń dotyczących stanu rodzinnego, dochodów i majątku skarżącego. Ustalenia, na które organ powołał się w decyzji opierały się na takim materiale, jaki organ był w stanie uzyskać, biorąc pod uwagę dosyć bierną postawę samej strony. Skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów w celu wykazania zaistnienia jakichkolwiek okoliczności pozwalających na uwzględnienie jego żądania. Organ ustalił natomiast, że skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 6.25 ha fizycznych co stanowi 7.13 ha przeliczeniowych. Ustalenie dochodów z pracy w gospodarstwie rolnym nastąpiło przez organ w sposób szacunkowy, w oparciu o obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 23 września 2020 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1h przeliczeniowego w 2019 r. (M.P. poz. 852). Organ ustalił ten dochód na kwotę około [...] zł rocznie. Obliczenie dochodu w taki sposób spowodowane było tym, że skarżący nie przedstawił w tym zakresie żadnych informacji. Należy mieć także na uwadze specyfikę pracy w gospodarstwie rolnym, jako źródle dochodu gospodarstwa domowego. Wszelkie ustalenia w tym zakresie, zwłaszcza gdy wnioskodawca nie przedstawi dokumentów obrazujących bardziej dokładne dane, muszą opierać się na pewnych szacunkach. Organ ustalił również, że średnia wartość posiadanych przez skarżącego gruntów rolnych wyliczona na podstawie wskaźnika cen zakupu/sprzedaży użytków rolnych według Głównego Urzędu Statystycznego w województwie lubelskim wynosi 213.312,50 zł. Ponadto z ustaleń organu wynika, że skarżący pobierał dopłaty z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w latach 2011-2019 oraz że w okresie od 14 maja 2013 r. do 31 maja 2014 r. skarżący podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników przy jednoczesnym prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej z tytułu którego otrzymywał dochód i nie wykazywał chęci spłaty zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Te ustalenia prze skarżącego nie zostały skutecznie podważone. W aktach sprawy znajduje się również protokół z wizytacji terenowej gospodarstwa skarżącego przeprowadzonej w dniu 5 lutego 2021 r. w ramach wcześniej prowadzonego postępowania w przedmiocie umorzenia należności wywołanego wnioskiem skarżącego z dnia 18 stycznia 2021 r i zakończonego decyzją odmowną organu z dnia 8 lutego 2021 r. Z dokumentu tego wynika bierna postawa skarżącego co do ustalenia jego rzeczywistej sytuacji materialno – bytowej. Skarżący udzielał jedynie zdawkowych odpowiedzi, że nie obsiewa pola, że nie osiąga żadnego przychodu, że budynki wymagają remontu, że nie ma na żadne wydatki, nie wskazując przy tym z czego się utrzymuje, a przecież oczywistym jest, że musi zaspokajać swoje podstawowe potrzeby życiowe w mniejszym bądź w większym stopniu. Skarżący nie wskazał przy tym, że pozostaje na wyłącznym utrzymaniu innych osób, ani osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Zaznaczył jednocześnie, że nie korzysta z pomocy. Zauważyć tylko wypada, że decyzji z dnia 8 lutego 2021 r., której skarżący nie kwestionował organ zwracał uwagę na brak ze strony skarżącego inicjatywy dowodowej. Pomimo to skarżący nadal pozostawał bierny w zakresie przedłożenia posiadanych przez niego dowodów i dokumentów w zakresie jego rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej. Skarżący w tym postępowaniu ponownie nie przedstawił żadnych dokumentów w zakresie ponoszonych wydatków, choć nie jest to wymaganie nazbyt wygórowane skoro rozsądnym jest, aby posiadać np. rachunki za prąd, wodę, opał, czy też wydatki na potrzeby gospodarstwa rolnego. Skarżący został stosownie pouczony o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz o obowiązku udokumentowania podnoszonych we wniosku okoliczności i dostarczenia wszelkich innych dowodów mających wpływ na sytuację materialno- bytową jego i jego rodziny. (k.[...] akt. adm.). Skarżący twierdzi, że nie stać go na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb, jednak z akt nie wynika aby korzystał z pomocy społecznej. Nie można również pominąć w kontekście całościowego spojrzenia na sprawę, że organ udzielał skarżącemu w przeszłości ulg w postaci rozłożenia należności na raty jednakże skarżący z układu ratalnego się nie wywiązał (k.[...] akt admin.) oraz tego, że obecna sytuacja skarżącego nie ma bezpośredniego wpływu na aktualny stan zadłużenia, nie jest wynikiem niezawonionych okoliczności, lecz powstała wskutek wieloletniego uchylania się od obowiązku opłacania składek. Skarżący przez wiele lat nie wywiązywał się z ciążącego na nim obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników, co doprowadziło do powstania zadłużenia z tego tytułu. W okolicznościach niniejszej sprawy i poczynionych przez organ ustaleń uznać należy również, że nie zachodzi wskazana w art. 41a ust. 2 u.s.r. przesłanka umorzenia z urzędu należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników z powodu całkowitej nieściągalności tych należności. Zgodnie z tymi przepisami ustawy całkowita nieściągalność zachodzi wtedy, gdy m.in. na podstawie posiadanych dokumentów stwierdzono, że dłużnik nie posiada źródeł dochodu i majątku, z którego można dochodzić należności. Skarżący, co potwierdził organ w zaskarżonej decyzji i jak wskazano wyżej, prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 6.25 ha fizycznych co stanowi 7.13 ha przeliczeniowych i jest jego jedynym właścicielem, którego wartość organ oszacował na kwotę [...]zł. Ponadto nieruchomość skarżącego została obciążona hipoteką przymusową w wysokości [...] zł. Skarżący ma zatem możliwość uzyskiwania regularnych dochodów z gospodarstwa rolnego, czy możliwości uzyskiwania innych dochodów z gospodarstwa, np. w postaci jego dzierżawy części czy całości. Posiadanie majątku nieruchomego wiąże się bowiem zawsze z potencjalną możliwością uzyskiwania z tego tytułu dochodów lub pożytków. Ponadto w gospodarstwie skarżącego nie miały miejsca zdarzenia losowe, nadzwyczajne i niezależne od niego, a przynajmniej skarżący takich nie wykazał, które spowodowały lub utrudniałyby spłatę należności. W tych okolicznościach odmowa udzielenia wnioskowanej ulgi o umorzenie należności z tytułu składek nie świadczy o wadliwości zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w badanej sprawie w zaskarżonej decyzji organ nie naruszył granic przyznanego mu uznania, ani w zakresie ustalania stanu faktycznego sprawy, ani wykładni i stosowania podstaw prawnych umorzenia należności składkowych, ani wyważania kolidujących ze sobą interesów: indywidualnego interesu skarżącego oraz interesu publicznego. Nie można tym samym zarzucić organowi, że dokonał wyważenia tych interesów w sposób arbitralny. Reasumując należy stwierdzić, że organ przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami prawa, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., tj. dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zebrany w sprawie i rozpatrzony materiał dowodowy. Tak dokonane ustalenia doprowadziły organ do wniosku, że brak jest podstawy do umorzenia zadłużenia z tytułu należności składkowych, a Sąd dokonując kontroli zgodności z prawem przedmiotowego rozstrzygnięcia, poza zakresem ogólnikowych zarzutów skargi, nie dostrzegł również innych uchybień, które skutkowałby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W myśl tych regulacji sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym został zgłoszony przez organ (k.23 akt sądowych) a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.