III SA/Lu 454/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w N. Sączu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...],[...] w przedmiocie długu celnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, nr [...],[...], w przedmiocie długu celnego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniono bezprzedmiotowością wydanej decyzji i zapewnieniem strony, że zaskarżona decyzja na pewno zostanie uchylona. Ponadto podniesiono, że z uwagi na bardzo wysoką kwotę podatku VAT, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody poprzez uniemożliwienie regulowania innych należnych zobowiązań i prowadzenie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Analizując przedstawione we wniosku Spółki argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja, z której wynika obowiązek realizacji przez Spółkę świadczenia pieniężnego. Z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Niewątpliwie jednak, w szczególnych okolicznościach, zapłata kwoty pieniężnej, może rodzić niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci podważenia finansowych i majątkowych podstaw bytu przedsiębiorcy. Należy jednak zauważyć, że argumentacja skarżącej Spółki ogranicza się do przytoczenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. skarżąca wskazuje na niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez uniemożliwienie regulowania innych należnych zobowiązań i prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca powołuje się przy tym na "bezprzedmiotowość wydanej decyzji" i zapewnienie, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Należy wskazać, że same zarzuty kierowane wobec decyzji nie stanowią podstawy wstrzymania jej wykonania. Jak wskazuje się w orzecznictwie, "stanowisko skarżącego, że skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 [p.p.s.a.]." (postanowienie NSA z 9 września 2004 r., FZ 358/2004; podobnie NSA w postanowieniu z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05: "Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. (...) to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej"). Tymczasem skarżąca nie podała żadnych argumentów, odnoszących się do jej indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że samo twierdzenie skarżącej o uniemożliwieniu regulowania innych należnych zobowiązań i prowadzenia działalności gospodarczej uznać należy za niewystarczające. Skarżąca w żaden sposób nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej. Sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie precyzuje ewentualnej szkody np. poprzez wskazanie jej wysokości, ani nie uprawdopodabnia powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak wskazania przez skarżącą argumentów wskazujących na spełnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.