III SA/Lu 455/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. czynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie wydania odpisu orzeczenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] października 2010 r. (data wpływu do tut. sądu) S. P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ze skargą na czynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie wydania odpisu orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skuteczność wniesienia skargi, a w konsekwencji skuteczność uruchomienia procesu oceny legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, zależy od dopuszczalności skargi. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej jest zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. Zaskarżalne do sądu administracyjnego formy działania administracji publicznej wymienia przepis art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.). W szczególności kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stwierdzić należy, iż kwestia wydawania odpisu orzeczeń w postępowaniach karnych przed sądami powszechnymi nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Prezes Sądu Okręgowego nie jest organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, należy bowiem do organów władzy sądowniczej. Z racji tego jednak, że pełni pewne funkcje administracyjne, w przypadkach wskazanych w obowiązujących przepisach może działać w formach przewidzianych dla "ustrojowych" organów administracyjnych i wówczas będzie takim organem w znaczeniu funkcjonalnym, z racji wykonywanych przez siebie funkcji (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 127/10). Prezes Sądu Okręgowego mógłby być uznany za organ administracji (i w takim przypadku miałby zastosowanie art. 54 § 2 p.p.s.a.) w takim zakresie, w jakim wykonywałby kompetencje podlegające przepisom ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Sprawa niniejsza dotyczy natomiast wydania odpisu orzeczenia w sprawie karnej prowadzonej przez sąd powszechny, a tę materię wyczerpująco regulują przepisy ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ze zm.). W związku z powyższym stwierdzić należy, że Prezes Sądu Okręgowego w Zamościu w zakresie kompetencji związanych z wydawaniem odpisów orzeczeń nie działa jako organ administracji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy skarga jest niedopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.