III SA/Lu 461/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a postępowanie w sprawie zawiesić na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sygn. akt III SA/Lu 461/1 UZASADNIENIE Zaskarżoną przez R. P. i S. P. decyzją z dnia (...) maja 2012 r. nr (...)Dyrektor Izby Celnej w (...) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...) nakładającą na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874, z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr (...) z dnia (...) listopada 2011 r. karę pieniężną w kwocie 8000 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą nałożenia kary były ustalenia kontroli dokonanej przez funkcjonariuszy celnych w dniu (...) listopada 2011 r., obejmującej wykonywanie transportu drogowego środkiem transportu marki (...), wraz z naczepą marki (...). Z dokumentów przedstawionych przez kierowcę pojazdu wynikało, że transport wykonywano na rzecz przewoźnika: R. P. i S. P., (...). Karę pieniężną nałożono w związku z tym, że wykonujący transport kierowca (...), niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy bez wymaganego świadectwa kierowcy. Oznaczało to naruszenie art. 32a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265; dalej jako: u.t.d.) w związku z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. Urz. L 95 z 9 kwietnia 1992 r.), oraz naruszenie art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. W skardze na decyzję z dnia (...) maja 2012 r. nr (...) skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nałożenie na skarżących kary pieniężnej w wysokości 8000zł, w sytuacji gdy w stanie prawnym obowiązującym w dacie kontroli zarzucany czyn sankcjonowany był karą pieniężną w wysokości 1000zł oraz naruszenie terminów. Skarżący wnieśli o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność z Konstytucją RP art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244 poz. 1454) oraz o stwierdzenie nieważności decyzji II instancji, względnie uchylenie jej oraz decyzji jej poprzedzającej w całości. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu (...) stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłyną wniosek skarżących o zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie pytania prawnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, zarejestrowanego pod sygn. akt: P36/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie sądu w badanej sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania przed sądem. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z dniem 1 stycznia 2012 r. weszła w życie szeroka nowelizacja ustawy o transporcie drogowym (ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. nr 244, poz. 1454), która m.in. zmieniła brzmienie załączników do ustawy. Do domniemanego naruszenia doszło w okresie obowiązywania ustawy w wersji sprzed nowelizacji (kontrolę przeprowadzono w dniu (...) listopada 2011 r.). Decyzje organów obydwu instancji wydano już po wejściu w życie wspomnianej nowelizacji. Zgodnie z regulacjami intertemporalnymi (art. 10 ustawy zmieniającej z 16 września 2011 r.) w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowelizacji stosuje się przepisy ustawy o transporcie drogowym w nowym brzmieniu, ustalonym ustawą zmieniającą. Organ I instancji oparł się na powyższej regulacji, nakładając karę pieniężną zgodnie z przepisami, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy. Należy zwrócić uwagę, że w wyniku nowelizacji uległa zmianie wysokość kar pieniężnych za zarzucane skarżącemu naruszenia. Wedle załącznika do ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli (przed wejściem w życie nowelizacji), wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego przez kierowcę niebędącego obywatelem państwa członkowskiego bez wymaganego świadectwa kierowcy było sankcjonowane karą w wysokości 1.000 zł (lp. 1.6 załącznika). Z kolei wedle przepisów obowiązujących po nowelizacji, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu podlega karze pieniężnej w kwocie 8.000 zł (załącznik nr 3, lp. 3.3). W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt: II SA/Go 362/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "czy art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454) w zakresie w jakim nakazuje stosować w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) w brzmieniu nadanym wskazaną ustawą, do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie i tym samym przewidującej wymierzenie kary pieniężnej w wysokości wyższej niż przewidziana w chwili wystąpienia zdarzenia (tempus regit actum) rodzącego odpowiedzialność karnoadministracyjną, jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Z informacji dostępnych na stronach internetowych Trybunału wynika, że sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą P. 36/12 i do chwili obecnej nie została rozstrzygnięta. W ocenie sądu rozpatrującego niniejszą sprawę zachodzi konieczność zawieszenia postępowania do czasu wydania przez TK orzeczenia udzielającego odpowiedzi na wskazane wyżej pytanie prawne. Ewentualne stwierdzenie niekonstytucyjności art. 10 ustawy nowelizującej, stanowiącej jedną z podstaw prawnych zaskarżonych decyzji, może mieć istotny wpływ na ocenę legalności decyzji wydanych w sprawie skarżącego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.