III SA/Lu 465/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis,, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Samcik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi S. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz S. U. kwotę 124,00 zł (sto dwadzieścia cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], wydaną z upoważnienia Zarządu Powiatu J. przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w J. L., wymierzono S. U. karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] Z. – P. W. w miejscowości D., w związku z robotami wykonywanymi w pasie drogowym przy budowie i rozbiórce zjazdu na działkę oznaczoną nr ewidencyjnym [...] W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] nałożył na K. U. – właściciela działki nr [...], położonej w miejscowości D., karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] [...] – P. W., w związku z robotami budowlanymi wykonywanymi w pasie drogowym tej drogi przy budowie i rozbiórce zjazdu. Na skutek odwołania wniesionego w imieniu K. U. przez jego pełnomocnika S. U., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu ustalenia, kto faktycznie dokonał zajęcia pasa drogowego. W toku dalszego postępowania, na podstawie wyjaśnień złożonych przez S. U. w dniu [...] września 2014 r., organ pierwszej instancji ustalił, że roboty budowlane w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] [...] - P. W., polegające na budowie i rozbiórce zjazdu wykonywał osobiście S. U. w dniach [...] i [...] maja 2014 r. W związku z tym decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...].MG organ pierwszej instancji umorzył w całości postępowanie administracyjne, którego stroną był K. U., a w dniu [...] października 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne przeciwko S. U. w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] [...] – P. W.. Po przeprowadzeniu postępowania organ stwierdził, że będący stroną S. U. zajmując pas drogowy o wymiarach 6,0 m x 4,3 m na czas rozpoczętych w dniu [...] maja 2014 r. i zakończonych w dniu [...] maja 2014 r. robót związanych z budową i rozbiórką zjazdu nie posiadał zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.), co uzasadniało wymierzenie kary na postawie art. 40 ust. 12 pkt 1 tej ustawy Po rozpatrzeniu odwołania S. U. od decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium, powołując się na przepis art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wskazało, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy m.in. prowadzenia robót w pasie drogowym (art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy). Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Organ odwoławczy pokreślił, że skarżący nie kwestionował, iż w okresie wskazanym w decyzji doszło do zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej Nr [...] [...] - P. W., w miejscowości D., poprzez prowadzenie robót przy budowie i rozbiórce zjazdu na przylegającą do drogi działkę gruntu oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...]. W ocenie organu odwoławczego nie zasługiwał zaś na uwzględnienie podniesiony w odwołaniu zarzut niewłaściwego określenia przez organ pierwszej instancji czasu zajęcia pasa drogowego. Kolegium wskazało, że ustalenie czasu zajęcia pasa drogowego następuje z zastosowaniem normy z art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten przewiduje, że opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Przywołany przepis należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w danym dniu nastąpił zespół stanów faktycznych, który należy uznać za zajęcie pasa drogowego, przy czym to zajęcie w danym dniu następuje przez okres krótszy niż 24 godziny, jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji w sposób wystarczający ustalił okoliczność zajmowania pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia, a fakt ten nie został skutecznie zakwestionowany przez skarżącego. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w niniejszej sprawie niewątpliwie zostały spełnione przesłanki do wymierzenia sankcji administracyjnej uregulowanej w art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, ponieważ skarżący we wskazanym w decyzji okresie zajmował pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż organ poczynił wszystkie niezbędne ustalenia faktyczne w sprawie, a następnie dokonał prawidłowej wykładni art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych i w konsekwencji zgodnie z przepisami wymierzył skarżącemu administracyjną karę finansową. S. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił wadliwość zaskarżonej decyzji. Podniósł, że nie będąc samoistnym posiadaczem nieruchomości, nie jest właściwą stroną w postępowaniu administracyjnym. Wskazał, że treść protokołu sporządzonego w dniu [...] września 2014 r. wynikała z nieświadomości skarżącego, który podpisał protokół nie chcąc narażać syna na konsekwencje. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po dokonaniu według wymienionych zasad kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana z naruszeniem przepisów postępowania, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż organ, wbrew obowiązkom wynikającym z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., nie wyjaśnił dokładnie okoliczności stanu faktycznego sprawy. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym warunkiem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizacji wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 77 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek ten obciąża zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Ocena materiału dowodowego następuje natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dopiero należyte zastosowanie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. pozwala na wydanie decyzji o przekonującej treści, a także załatwienie sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania sformułowanych w art. 7 k.p.a. zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę – w ramach motywowania podjętej decyzji – jest ustosunkowanie się do zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że jej wydanie nie zostało poprzedzone zbadaniem wszystkich okoliczności faktycznych dotyczących rozstrzygniętej tą decyzją sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, prowadzące postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, nie wyjaśniło dostatecznie podstaw do oceny, jaki podmiot powinien być stroną podstępowania, a w konsekwencji – adresatem decyzji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 z późn. zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 z późn. zm.). Z przepisów powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji wynika, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Stosownie do art. 40 ust. 2 ustawy zezwolenie to dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym, 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Zgodnie zaś z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (pkt 1 ustawy). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (art. 40 ust. 4 ustawy). Wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, ustala, w drodze uchwały, organ stanowiący tej jednostki samorządu terytorialnego (art. 40 ust. 8 ustawy). Odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy sprawcy, albowiem ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi faktyczne zajęcie pasa drogowego, zaś okolicznościami uwalniającymi od tej odpowiedzialności są: dysponowanie przez sprawcę stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało takiego zezwolenia. Podkreślić należy, że gdy ustawodawca obliguje zarządcę drogi do wymierzenia, w drodze decyzji administracyjnej, kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia tegoż zarządcy (art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych), powinnością organów prowadzących postępowanie w takiej sprawie jest ustalenie istotnej, decydującej o rozstrzygnięciu w zakresie podmiotowym okoliczności – kto prowadzi roboty w pasie drogowym, umieszcza w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, umieszcza w pasie drogowym obiekty budowlane niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklamy, czy też zajmuje pas drogowy na prawach wyłączności w innych celach (art. 40 ust. 1 i 2 ustawy). W sytuacji przewidzianej przepisami art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest przy tym rozstrzygające jedynie to, kto fizycznie wykonuje roboty w pasie drogowym, ale istotne jest także czy roboty te prowadzi we własnym imieniu i na swoją rzecz czy też reprezentując inną osobę, na przykład w wykonaniu jej polecenia lub jako pełnomocnik. W okolicznościach niniejszej sprawy wymagało zatem ustalenia czy S. U., który w wyjaśnieniach złożonych w dniu [...] września 2014 r. wskazywał na wykonywanie robót skutkujących zajęciem pasa drogowego, działał w imieniu własnym czy też w imieniu syna K. U. – właściciela działki nr [...], na którą urządzany był zjazd, kto zdecydował o wykonaniu robót przy budowie zjazdu i zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia, a także na czyj koszt były wykonywane w obrębie pasa drogowego roboty budowlane, czy były one wykonywane osobiście przez S. U. czy też jeszcze przez inne osoby, a jeżeli tak, to kto i ewentualnie w czyim imieniu zawierał umowy dotyczące wykonania tych robót. Są to istotne okoliczności sprawy. Ich ustalenie i rozważenie w kontekście całokształtu okoliczności faktycznych sprawy jest niezbędne dla określenia osoby, której powinna być wymierzona kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia i oceny czy osobą tą jest S. U.. Natomiast organ ograniczył się do ustalenia, na podstawie złożonych w dniu [...] września 2014 r. wyjaśnień S. U., składanych w charakterze pełnomocnika jego syna – K. U., że roboty budowlane w pasie drogowym drogi powiatowej wykonywane były osobiście przez S. U.. Organ nie zwrócił przy tym uwagi, że po stwierdzeniu zajęcia pasa drogowego, co zostało uwidocznione przez pracowników Zarządu Dróg Powiatowych w [...] L. w notatce służbowej z dnia [...] maja 2014 r. oraz w protokole oględzin z dnia [...] czerwca 2014 r., S. U. w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r., działając jako pełnomocnik syna, wskazywał K. U. jako inwestora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczyło zawarte w odwołaniu twierdzenia S. U. o budowie jedynie prowizorycznego przepustu, ze względu na wysokie opady i konieczność jednorazowego przejazdu. W związku z tym zauważyć należy, że również w wyjaśnieniach złożonych w dniu [...] września 2014 r. S. U. wskazywał na konieczność tymczasowego przejazdu, a w odwołaniu z dnia [...] lipca 2014 r. (k. 19-20 akt administracyjnych) podnosił, iż wybudował przejazd z posesji na drogę publiczną, ponieważ był mu chwilowo potrzebny. Zarazem jednak S. U. w wyjaśnieniach wskazał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] na lokalizację przedmiotowego zjazdu wydane zostało zezwolenie na rzecz K. U. – właściciela działki nr [...], a także, iż dokumentacja związana z budową przedmiotowego zjazdu była w trakcie załatwiania, na co powołał się również w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2014 r., wniesionym od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. Ponadto, jak wskazano wyżej, w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. S. U. jako inwestora wskazywał K. U.. Z przytoczonych twierdzeń nie wynika jednoznacznie czy przedmiotowe roboty budowlane S. U. wykonywał na polecenie, ewentualnie jako pełnomocnik, w imieniu i na rzecz inwestora – właściciela działki nr [...] K. U., realizując zezwolenie nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. na budowę zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr [...] na działkę nr [...], czy też S. U. wykonywał je w imieniu własnym i na własny, tymczasowy, jak wskazał w wyjaśnieniach, użytek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniło opisanych wątpliwości i nie poczyniło szczegółowych ustaleń co do charakteru inwestycji, w związku z którą doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Nie wyjaśniło czy i ewentualnie jaką rolę w zajęciu pasa drogowego pełnił właściciel działki i jednocześnie osoba, której organ udzielił zezwolenia na budowę zjazdu. Natomiast dopiero dokonanie szczegółowych ustaleń co do omówionych wyżej okoliczności i ich rozważenie przez organ pozwoli na ocenę, kto jest podmiotem biernie legitymowanym w zakresie odpowiedzialności administracyjnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Stosownie do przywołanych wcześniej norm art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., to na organie administracji ciąży obowiązek wyjaśnienia tej kwestii poprzez zgromadzenie dowodów pozwalających na ustalenie, kto dokonał zajęcia pasa drogowego i w konsekwencji, na kogo zgodnie z obowiązującymi przepisami powinna być nałożona kara pieniężna. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego stanowi uchybienie przepisom postępowania administracyjnego skutkującym wadliwością decyzji. Podstawowym bowiem obowiązkiem organu administracyjnego jest zebranie i ocena materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie. Z wymienionych względów zaskarżona decyzja podlegała zatem uchyleniu. Ponownie rozpatrując sprawę organ podejmie czynności w celu wyjaśnienia przedstawionych wyżej wątpliwości i uzupełnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, a następnie ustali, kto dokonał zajęcia pasa drogowego w sposób sankcjonowany przepisem art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Z tych wszystkich przyczyn i na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania w oparciu o przepisy art. 200 w związku z art. 205 § 1 tej ustawy.