III SA/Lu 466/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na pismo Starosty z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], w sprawie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Pismem z dnia[...] sierpnia 2010 r. A. P. wystąpił do Starosty Powiatowego o zwrot kwoty [...] zł z tytułu nadpłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...]. W dniu [...] września 2010 r. organ odpowiadając na powyższe pismo odmówił zwrotu żądanej kwoty, informując że zwrot może być dokonany na podstawie wydanych wyroków sądowych w konkretnej sprawie. W piśmie tym zawarto pouczenie o możliwości wniesienia skargi na czynność – odmowę zwrotu opłaty – do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] października 2010 r., wniesionym za pośrednictwem Starosty , A. P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o zasądzenie od Starostwa Powiatowego kwoty [...] zł. tytułem zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej bez spełnienia wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, względnie o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że w kwestii roszczeń z tytułu kwot uiszczonych nienależnie tytułem wydania karty pojazdu, w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt: U 6/04) ukształtowały się dwie drogi ich dochodzenia: przed sądami administracyjnymi i sądami powszechnymi. Wynika to z faktu, że zarówno Naczelny Sąd Administracyjny (uchwała z 4.02.2008 r.; I OPS 3/07; ONSAiWSA 2008/2/21), jak i Sąd Najwyższy (uchwała z 16.05.2007 r., III CZP 35/07; OSNC 2008/7-8/72), uznały dopuszczalność takich dróg realizacji tych roszczeń. W efekcie należy przyjąć, że to od woli występującego z roszczeniem zależy, która z tych dróg zostanie zastosowana. W badanej sprawie skarżący wybrał drogę prawną przed sądem administracyjnym w związku z powyższym zobowiązany był do spełnienia określonych wymogów zaskarżenia czynności organu administracyjnego do sądu. Jednym z podstawowych wymogów jest wyczerpanie odpowiedniego trybu wniesienia skargi. Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej skarżący, wbrew pouczeniu zawartemu w odpowiedzi Starosty Powiatowego z dnia [...] września 2010 r. złożył skargę do sądu administracyjnego, bez wykorzystania obligatoryjnego trybu przedstawionego powyżej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.