III SA/Lu 467/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Sędziowie: WSA Jerzy Drwal,, WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium dla najlepszych studentów I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Uniwersytetu Lubelskiego [...] na rzecz M. P.[...] zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., po rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] (dalej wymieniana także jako OKS lub Komisja) utrzymała w mocy decyzję [...] listopada 2014 r. Prorektora do spraw studenckich [...] o odmowie przyznania stypendium dla najlepszych studentów . Pismem z dnia 30 września 2014 r. [...] zwróciła się do Prorektora do spraw studenckich o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim 2014/2015. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Prorektor do spraw studenckich odmówił wnioskodawczyni stypendium dla najlepszych studentów. Ocena merytoryczna wniosku dokonana została na podstawie załącznika nr 11 do zarządzenia Prorektora do spraw studenckich z dnia 17 września 2014 r. dotyczącego zmiany zarządzenia w sprawie określenia wzorów wniosków o przyznanie pomocy materialnej, sposobu dokumentowania sytuacji materialnej studenta i doktoranta, szczegółowych kryteriów przyznawania stypendium Rektora dla najlepszych studentów oraz zasad naliczania punktów kwalifikacyjnych do wniosku o stypendium dla najlepszych doktorantów. Wniosek został rozpatrzony w postępowaniu kwalifikacyjnym oparciu o przyznane punkty w kategoriach: 1/ maksymalna liczba punktów, która decyduje o miejscu na liście rankingowej – 0; 2/ liczba punktów za wysoką średnią ocen za poprzedni rok akademicki 2013/2014 -0; 3/ liczba punktów za osiągnięcia naukowe – 0; 4/ liczba punktów za osiągnięcia artystyczne – 0; 5/ liczba punktów za osiągnięcia sportowe – 0; 6/ liczba punktów za średnią ocen z ostatniego zaliczonego etapu studiów - 0; 7/ liczba punktów za średnią ocen z dotychczas zaliczonych lat studiów - 0; 8/ suma punktów - 0. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna wskazała, że wniosek został poddany ponownej ocenie merytorycznej, która potwierdziła poprawność zakwalifikowania wniosku we wskazanych wyżej kategoriach. Komisja podniosła, że wnioskodawczyni posiada średnią ocen za poprzedni rok akademicki 3,833, czyli poniżej 4,501. Wobec czego, wnioskodawczyni nie może być poddawana kwalifikacji w kategorii wysokiej średniej ocen. Ponadto wnioskodawczyni uzyskała 45 punktów za osiągnięcia naukowe (40 pkt za konferencje ogólnopolskie - 4 sesje oraz 5 pkt za konferencję środowiskową - 1 konferencja). W konsekwencji wnioskodawczyni nie uzyskała wymaganej minimalnej liczby 50 punktów w żadnej kategorii, co skutkuje zgodnie z § 3 pkt. 6 załącznika nr 11 przyznaniem "0" punktów w poszczególnych kategoriach i klasyfikuje na 105 miejscu listy rankingowej, które przy liczbie punktów "0" nie pozwala na przyznanie przedmiotowego stypendium. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawczyni przekwalifikowania przez Komisję Kwalifikacyjną rangi konferencji organizowanych przez Katedrę Pedagogiki [...] OKS wyjaśniono, że Komisja Kwalifikacyjna dokonuje oceny merytorycznej wniosków na podstawie § 20 ust. 4-5 "Regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom i doktorantom [...]", zmienionego zarządzeniem Rektora z dnia 17 września 2014 r. oraz § 1 pkt. 3 załącznika nr 11. OKS wskazała, że w trakcie weryfikacji wniosku uzyskała wyjaśnienie od Przewodniczącego Komisji Kwalifikacyjnej [...] w piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r., który poinformował, że w kilku przypadkach Komisja zakwestionowała międzynarodowy charakter konferencji w trakcie weryfikacji wstępnej listy rankingowej z uwagi na brak spełniania kryterium "umiędzynarodowienia". Wobec czego, OKS nie przyznała wnioskodawczyni punktów za konferencje o randze międzynarodowej (4 konferencje), lecz za konferencje o randze ogólnopolskiej, za które przyznano łącznie 40 punktów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. Prorektora do spraw studenckich Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.), poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, to jest odmowę przyznania stypendium dla najlepszych studentów mimo spełnienia kryterium osiągnięć naukowych w związku z nieuzasadnionym przekwalifikowaniem przez Komisję Stypendialną konferencji międzynarodowych, w których skarżąca brała czynny udział na konferencje ogólnopolskie, a co za tym idzie, ze zmianą punktacji z 20 pkt na 10 za udział w każdej z tych konferencji. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, to jest art. art. 7, 8, 11, 77 § 1 i 80 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu, ponieważ konieczne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, zarówno pod kątem zgodności z prawem materialnym jak i z prawem procesowym. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to obowiązek sądu wzięcia z urzędu pod uwagę stwierdzonych naruszeń prawa, które nie zostały podniesione w skardze, zwłaszcza gdy ich skutkiem jest podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przeprowadzona przez Sąd w granicach sprawy kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestie dotyczące przyznania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, w tym również w formie stypendium rektora dla najlepszych studentów z tytułu wysokich wyników sportowych reguluje Prawo o szkolnictwie wyższym (art. 181 tej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 207 ust. 1 tej ustawy, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. Z kolei art. 207 ust. 4 ustawy przewiduje, że przepis ust. 1 stosuje się także do decyzji podjętych przez komisję stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną. Zgodnie z art. 173 ust. 1 pkt 3 Prawa o szkolnictwie wyższym, stypendium rektora dla najlepszych studentów stanowi jedną z form pomocy materialnej dla studentów ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa. Na podstawie art. 175 ust. 2 ustawy stypendia rektora dla najlepszych studentów są przyznawane na wniosek studenta przez rektora, a od wydanej przez rektora decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 175 ust. 3 ustawy). Zgodnie z treścią art. 175 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym, na wniosek właściwego organu samorządu studenckiego, rektor przekazuje uprawnienia w zakresie przyznawania stypendium rektora dla najlepszych studentów odwoławczej komisji stypendialnej. Odwoławczą komisję stypendialną powołuje rektor spośród studentów delegowanych przez właściwy organ samorządu studenckiego i pracowników uczelni (art. 177 ust. 1 ustawy). Z kolei, w myśl § 5 ust. 2 regulaminu, Rektor upoważnia Prorektora właściwego do spraw studenckich do rozpatrywania w jego imieniu wniosków w sprawie przyznawania stypendiów Rektora dla najlepszych studentów. Na wniosek właściwego organu samorządu studenckiego, Rektor przekazuje OKS swoją ustawową kompetencję do rozstrzygania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawach stypendiów Rektora dla najlepszych studentów. Decyzje wydane przez komisje stypendialne i odwoławcze komisje stypendialne podpisują przewodniczący komisji lub działający z ich upoważnienia wiceprzewodniczący (art. 177 ust. 4 ustawy). Prawo o szkolnictwie wyższym nie reguluje w sposób szczegółowy trybu pracy komisji stypendialnych, niemniej jednak zgodnie z treścią art. 186 ust. 1 ustawy szczegółowy regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 8 ustawy, w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, wzory wniosków o przyznanie świadczeń pomocy materialnej, wzór oświadczenia o niepobieraniu świadczeń na innym kierunku studiów oraz sposób udokumentowania sytuacji materialnej studenta – ustala Rektor w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego. W badanej sprawie tryb pracy Odwoławczej Komisji Stypendialnej oraz inne wymienione wyżej zagadnienia reguluje szczegółowo ustalony przez Rektora [...] "Regulamin przyznawania pomocy materialnej studentom i doktorantom Uniwersytetu [...]", w brzmieniu ustalonym zarządzeniem Rektora z dnia 17 września 2014 r. W § 5 ust. 2 wymienionego wyżej Regulaminu, Rektor [...] upoważnił Prorektora właściwego do spraw studenckich do rozpatrywania w jego imieniu wniosków w sprawie przyznawania stypendiów rektora dla najlepszych studentów, a ponadto powołując się na wniosek właściwego organu samorządu studenckiego Rektor przekazał Odwoławczej Komisji Stypendialnej swoją kompetencję do rozstrzygania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawach stypendiów rektora dla najlepszych studentów. Ponadto z akt sprawy wynika, że Rektor [...] w dniu 19 września 2013 r. udzielił Prorektorowi do spraw studenckich – profesorowi [...], pełnomocnictwa do rozpatrywania wniosków w sprawie przyznawania stypendiów rektora dla najlepszych studentów. Ten z kolei zarządzeniem z dnia 10 października 2014 r. powołał Odwoławczą Komisję Stypendialną. Skład tej komisji został zmieniony zarządzeniem Prorektora z dnia 7 stycznia 2015 r. Regulamin przyznawania pomocy materialnej studentom i doktorantom Uniwersytetu [...] stanowi między innymi, że Prorektor właściwy do spraw studenckich powołuje członków Odwoławczej Komisji Stypendialnej spośród studentów delegowanych przez Radę Studentów [...] oraz jednego przedstawiciela delegowanego przez Radę Doktorantów [...] (§ 5 ust. 4). Członkami Odwoławczej Komisji Stypendialnej są: dwaj wiceprzewodniczący Rady Studentów [...], przedstawiciel Rady Doktorantów [...], pracownik naukowo - dydaktyczny zatrudniony na podstawie umowy o pracę, pracownik Działu Studenckich Spraw Socjalnych, który pełni rolę sekretarza OKS, a także dwóch przedstawicieli Komisji Stypendialnej Rady Studentów [...] (§ 5 ust. 5). Ponadto przepis § 5 ust. 9b Regulaminu stanowi, że członkowie komisji podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu o przyznanie świadczeń pomocy materialnej w przypadkach wskazanych w art. 24 K.p.a. Natomiast w myśl § 5 ust.11 Regulaminu, uchwały zapadają zwykłą większością przy obecności co najmniej połowy członków komisji. Uchwały mogą mieć postać aktu wewnętrznego lub decyzji podejmowanych w sprawach pomocy materialnej oraz zakwaterowania w domach studenckich. Decyzje podpisuje przewodniczący komisji lub jego zastępca. Pozostałe uchwały podpisują wszyscy członkowie komisji biorący udział w głosowaniu. Jak wcześniej wspomniano, zgodnie z art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. Ustawodawca zdecydował o "odpowiednim" stosowaniu przepisów K.p.a., bowiem było to konieczne ze względu na szczególny charakter postępowania przed organami szkoły wyższej, skłaniający do przyjęcia pewnych odstępstw od przepisów K.p.a. W piśmiennictwie i w orzecznictwie przyjmuje się, że odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić minimum procedury, niezbędne do załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przyjętych w niej zasad komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1657/06, LEX nr 320565; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 548/14, LEX nr 1534687). W ramach tej "odpowiedniości" nie sposób oczekiwać, aby uczelnia wyższa działała tak jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 ustawy. Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że mogą być one stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełniać, a nie modyfikować przepisy prawa o szkolnictwie wyższym. Wynika stąd konieczność selektywnego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz niedopuszczalność ich stosowania w takich obszarach i sprawach, które zostały uregulowane w sposób wyczerpujący w ustawie (zob. Elżbieta Ura w: Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz pod red. W. Sanetry i M. Wierzbowskiego, LEX/el (WKP 2013), teza 5 do art. 207 ustawy i wymienione tam orzeczenia sądów). Biorąc pod uwagę sformułowane wyżej zastrzeżenia dotyczące odpowiedniości stosowania przepisów K.p.a. na podstawie art. 207 § 1 Prawa o szkolnictwie wyższym uznać należy, że w sprawach o przyznanie stypendium, ewentualne odstępstwa od stosowania przepisów K.p.a. dotyczą szczegółowych kwestii związanych z realizacją trybu i zasad ich przyznawania uregulowanych przepisami Prawa o szkolnictwie wyższym. Podkreślić jednak należy wyraźnie, że organy orzekające w sprawach o przyznanie stypendium nie mogą w sposób dowolny stosować podstawowych przepisów regulujących postępowanie administracyjne, w szczególności tych spośród nich, które zapewniają przejrzystość postępowania w poszczególnych sprawach i zachowanie gwarancji proceduralnych. Odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. nie zwalnia bowiem organu od obowiązku zachowania minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Oznacza to, że postępowanie w sprawie przyznania stypendium winno zachować ogólne podstawowe cechy postępowania administracyjnego i respektować podstawowe jego wymagania, między innymi w odniesieniu do ustawowych elementów decyzji administracyjnej, wynikających z art. 107 § 1 K.p.a. Przepis ten określa strukturę decyzji administracyjnej i jej składniki. Według tego przepisu decyzja powinna zawierać między innymi oznaczenie organu administracji publicznej a także podpis osoby upoważnionej do jej wydania, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego tej osoby. Z treści art. 107 § 1 K.p.a. wynika zatem, że oznaczenie organu przez podanie jego nazwy oraz podpisanie decyzji przez osobę upoważnioną do wydania decyzji nie jest wystarczające. Należy podać także imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do wydania decyzji. Dopiero w ten sposób realizuje się dokładnego określenia organu. Wówczas bowiem, znana staje się nie tylko nazwa organu, ale także osoba, która działa jako organ, albo działa z upoważnienia osoby wykonującej funkcję organu. Obowiązek prawidłowego określenia organu dotyczy nie tylko organów monokratycznych, ale także organów kolegialnych. Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, przepis art. 107 § 1 K.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że w przypadku wydania decyzji przez organ kolegialny, w treści decyzji organ ten powinien być oznaczony poprzez wyraźne wskazanie wszystkich osób wchodzących w jego skład i biorących udział w wydaniu decyzji. Podkreślić również trzeba, że z obowiązku identyfikacji personalnej (z imienia i nazwiska) osób wchodzących w skład organu kolegialnego, który wydał decyzję, nie zwalnia okoliczność, że w niektórych przypadkach (tak jak w badanej sprawie) przepisy ustawy pozwalają na złożenie podpisu tylko przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego organu kolegialnego. Nadal bowiem obowiązuje wymóg dokładnego określenia organu (art. 107 § 1 K.p.a). W związku z tym w decyzji oprócz nazwy organu kolegialnego powinny być wymienione z imienia i nazwiska wszystkie osoby wchodzące w jego skład, biorące udział w wydaniu decyzji, mimo że szczególny przepis ustawy zwolnił te osoby - z wyjątkiem przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego – z obowiązku podpisywania decyzji. Sąd nie kwestionuje przy tym prawidłowości złożenia podpisu przez upoważniony organ, albowiem z treści § 5 regulaminu wynika jednoznacznie, że nawet w przypadku organów kolegialnych, decyzje podpisuje przewodniczący komisji lub jego zastępca. Nie oznacza to jednak, że w takim przypadku organ będący organem kolegialnym, zwolniony jest z obowiązku wskazania swego składu osobowego, to jest członków organu, którzy brali udział w podejmowaniu decyzji. Zatem w przypadku organów kolegialnych, tylko wymienienie składu osobowego tego organu w treści decyzji, czyni zadość wynikającemu z art. 107 § 1 K.p.a. obowiązkowi dokładnego określenia organu. W badanej sprawie decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r., jak wynika z nagłówka, została wydana przez Odwoławczą Komisję Stypendialną [...]. Podpis pod decyzją złożyła Przewodnicząca OKS dr [...] – co w świetle treści § 5 ust. 2 regulaminu należy uznać za prawidłowe. Analiza treści decyzji, w obszarze jej ustawowych elementów, prowadzi jednak do wniosku, że organ ją wydający nie został prawidłowo oznaczony, bowiem nie zostały w niej wymienione osoby ze składu OKS, biorące udział przy wydawaniu kontrolowanej decyzji. Nie wiadomo więc, czy w pracach Komisji i wydaniu decyzji brała udział wymagana liczba członków organu kolegialnego (§ 5 ust. 11 Regulaminu), ani którzy spośród członków Komisji brali udział w wydaniu decyzji. W aktach sprawy znajduje się kopia wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy z adnotacją, że OKS w dniu [...] stycznia 2015 r. jednomyślnie podtrzymała decyzję Prorektora do spraw studenckich z dnia [...] listopada 2014 r. Adnotacja ta jest podpisana przez [...] i cztery inne osoby, których jednak nie można łatwo zidentyfikować z imienia i nazwiska, bowiem sposób nakreślenia tych podpisów nie pozwala na jednoznaczną identyfikację osób tylko na podstawie podpisów. Można byłoby wprawdzie z niewielkim ryzykiem błędu ustalić do kogo należą podpisy próbując je przypisać poszczególnym znanym członkom OKS. W ten sposób – zakładając, że tylko te osoby brały udział w wydaniu decyzji, co przecież nie jest oczywiste - możliwe jest odtworzenie prawdopodobnego składu osobowego organu, który wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. Ostatecznie jednak trzeba stwierdzić, że nie sposób zaaprobować takiego stosowania przez organ przepisów postępowania, które nie daje stronie oraz sądowi kontrolującemu zaskarżoną decyzję możliwości stwierdzenia w sposób całkowicie niewątpliwy jaki był skład organu, który wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. Taką pewność daje jedynie wymienienie członków organu w treści decyzji, czego jednak organ nie dopełnił. Ze wskazanej wyżej przyczyny Sąd, w odniesieniu do ustalenia składu organu kolegialnego wydającego decyzję, nie podziela bardziej liberalnej wykładni art. 107 § 1 K.p.a., według której w przypadku organów kolegialnych może być wystarczające dołączenie do protokołu posiedzenia, zawierającego treść rozstrzygnięcia, listy obecności podpisanej przez członków organu kolegialnego biorących udział w posiedzeniu, albo dołączenie do dokumentu zawierającego treść rozstrzygnięcia, protokołu posiedzenia podpisanego przez jego uczestników (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie III RN 135/03, OSNP 16/2004, poz. 274, SIP Lex nr 116127). Dokumenty te bowiem oderwane od treści konkretnej decyzji nie pozwalają na niewątpliwe stwierdzenie, którzy członkowie organu kolegialnego brali udział w wydaniu konkretnej decyzji. Obecność na posiedzeniu organu kolegialnego nie zawsze oznacza branie udziału w wydaniu konkretnego aktu. Z punktu widzenia ochrony procesowej strony, nie daje możliwości weryfikacji prawidłowości trybu jej podejmowania, a to wobec faktu, że protokoły z posiedzeń, na których podejmowane są decyzje, nie zostają następnie doręczone stronom (adresatom decyzji). Mając powyższe na uwadze, decyzja organu kolegialnego, w której nie wymieniono składu osobowego organu, musi być zakwalifikowana jako wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 K.p.a. Jak wcześniej wyjaśniono określenie organu, który wydał decyzję nie polega jedynie na oznaczeniu organu przez podanie jego nazwy, ale także na wskazaniu z imienia i nazwiska osoby piastuna organu monokratycznego lub osoby upoważnionej przez niego do wydania decyzji, a w przypadku wydania decyzji przez organ kolegialny - na wskazaniu z imienia i nazwiska wszystkich członków organu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Zaniechanie zamieszczenia w decyzji opisanego elementu stanowi wadę konstrukcyjną (materialną) decyzji, co sprawia, że naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. prowadzące do takiej wadliwości decyzji, kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podtrzymuje tożsame stanowisko wyrażone wcześniej w wyroku z dnia 29 października 2013 r. w sprawie III SA/Lu 424/13, SIP Lex nr 1504310). Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji sprawia, że przedwczesne stało się badanie prawidłowości decyzji w pozostałym zakresie, w tym rozważanie sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. art. 156 § 1 pkt 2 i 107 § 1 K.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.