III SA/Lu 469/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania, w zakresie skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 1 lipca 2003 r. (sygn. akt II SA/Lu 1081/02) o oddaleniu skargi postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 1 lipca 2003 r. (sygn. akt II SA/Lu 1081/02) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie oddalił skargę M.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W dniu 26 października 2006 r. M.W. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 1 lipca 2003 r., o którym mowa powyżej, zarzucając ww. wyrokowi błędną wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo 2) jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, (a strona przed uprawomocnieniem nie mogła domagać się wyłączenia); 3) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo 4) nie była należycie reprezentowana lub 5) jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; (nie można jednak żądać w powyższych trzech przypadkach wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe). Ponadto można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy: 1) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 ustawy); 2) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 ustawy); 3) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 ustawy); 4) później wykryto takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ustawy); 5) później wykryto prawomocne orzeczenie dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3 ustawy). Wymienione przesłanki stanowią katalog zamknięty, tj. wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie na podstawie jednej z nich. Badanie skuteczności wszczęcia postępowania poprzez wniesienie skargi o wznowienie postępowania odbywa się w dwóch płaszczyznach: od strony zachowania wymogów przewidzianych dla samej formy jego wszczęcia (wymogi formalne skargi) i od strony istnienia przesłanek procesowych warunkujących możliwość rozpoznania sprawy. Nie chodzi tu o stwierdzenie, czy rzeczywiście one istnieją, lecz o ocenę na podstawie twierdzeń zawartych w skardze - wskazanych przez skarżącego podstaw wznowienia postępowania pod kątem ich ustawowej dopuszczalności, a więc, czy są to podstawy wymienione w art. 271-273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (K.Sobieralski, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Zakamycze 2003, Kraków, s.273-274 za: wyrok Sądu najwyższego z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 417/98, OSNAPUS 2000, z. 6, poz. 254). Analiza treści skargi M.W. o wznowienie postępowania w świetle przytoczonych norm prawnych wskazuje, że kwestionuje on ocenę stanu faktycznego i interpretację przepisów prawa dokonaną przez sąd. Kwestionowanie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego nie stanowi żadnej z ustawowych przesłanek (art. 271-273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), których zaistnienie konieczne jest do wznowienia postępowania. Konstatacji, że w ocenie strony sąd wydając dany wyrok naruszył prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie – nie można uznać za później wykrytą okoliczność faktyczną lub środek dowodowy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu ani za którąkolwiek z pozostałych przyczyn wznowienia postępowania. Okoliczność ta nie może również zostać uznana za przesłankę wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Wobec powyższego z uwagi na fakt, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, należało ją odrzucić na podstawie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.