III SA/Lu 471/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Samcik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2014 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie sprawy. W dniu 28 czerwca 2014 r. w [...] na ul. [...] funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji przeprowadził kontrolę drogową samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował [...]. Pojazd w chwili zatrzymania do kontroli posiadał oznaczenie charakterystyczne dla taksówek, w tym lampę na dachu pojazdu z napisem "[...] " wraz z nr telefonów: "[...] ", "[...] " oraz "[...] ". Na drzwiach bocznych pojazdu (z dwóch stron) znajdowała się naklejka reklamowa z napisem "[...] " wraz z nr tel.: "[...] ", "[...] " oraz "[...] ", a także naklejka zawierająca herb miasta i nr boczny taksówki [...] oraz cennik usług (dowód: materiał zdjęciowy). W pojeździe zainstalowany był taksometr fiskalny, na który kierujący pojazdem nie okazał ważnego świadectwa legalizacji ponownej. Przed zatrzymaniem kontrolowany kierowca wykonywał przewóz jednej osoby. Zgodnie z oświadczeniem pasażera, złożonym w trakcie kontroli drogowej, zamówił on kurs przewozu z ulicy [...] w [...] na ulicę [...] w [...]. Kierujący pojazdem okazał licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną na pojazd o numerze rejestracyjnym [...], a więc na pojazd inny niż poddany kontroli. Ponadto w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiada nie tylko odpowiedniej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale również badań lekarskich i psychologicznych o braku przeciwskazań do wykonywania zawodu kierowcy, legalizacji taksometru oraz adnotacji "taxi" w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem, który wraz z pozostałą dokumentacją został przekazany przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w [...] do [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego. W toku postępowania administracyjnego, w odpowiedzi na zapytanie Wojewódzkiego Inspektora, Urząd Miejski w [...], pismem z dnia 29 lipca 2014 r. udzielił informacji, że na wniosek [...] decyzją z dnia 24 maja 2007 r. wygaszono mu licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną na pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Po zakończeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 25 września 2014 r., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W wyniku rozpoznania odwołania [...], decyzją z dnia 29 stycznia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie drogowego transportu taksówką. Skarżący w dniu kontroli nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydanej przez Prezydenta Miasta [...]. Ponadto organ ustalił, że na wniosek [...] decyzją z dnia [...] maja 2007 r. wygaszono mu licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną na pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Podkreślić należy, że wyżej wymieniona licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielona była na pojazd inny niż kontrolowany, gdyż przedmiotem kontroli był samochód osobowy o numerze rejestracyjnym [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.) – dalej także u.t.d., licencja na transport drogowy taksówką udzielana jest na konkretny pojazd i określony obszar, jest więc uprawnieniem podmiotowo - przedmiotowym. Odmiennie, niż w przypadku innego rodzaju licencji, wydawanych na transport drogowy osób lub rzeczy, licencja na transport drogowy taksówką uprawnia przedsiębiorcę do wykonywania działalności na jej podstawie na obszarach objętych zezwoleniem. Wykonywanie transportu drogowego taksówką jest dopuszczalne tylko i wyłącznie na podstawie właściwej licencji udzielanej na określony pojazd i obszar. Jak zauważył Główny Inspektor, skarżący wykonywał transport drogowy taksówką bez licencji, a zatem nałożenie na stronę postępowania kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł było zasadne. W skardze na powyższą decyzję [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że nie zgadza się z treścią ustaleń dokonanych przez organ administracji odnośnie wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Skarżący podniósł, że w 2002 r. została wydana mu licencja nr [...] na okres 30 lat, to jest do roku 2032. Przy czym zauważył, że licencję wydano mu co prawda na pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], a więc na inny niż kontrolowany, jednak w tej sprawie nie zastosowano przepisu art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d., zgodnie z którym powinien on zgłosić zmianę danych pojazdu, na który została udzielona licencja. W konsekwencji organ I instancji powinien nałożyć na niego karę pieniężną przewidzianą w lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., czyli karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji w kwocie 2000 zł, zamiast kary wymienionej w lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy. Jako podstawę prawną wydania decyzji błędnie zatem powołano m. in. art. 5b ust. 1 u.t.d. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia jej nieważności. Istota sporu sprowadza się do oceny zgodności z prawem nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Kwestią podstawową dla sprawy jest ocena, czy skarżący w dacie dokonania kontroli drogowej posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzieloną na pojazd marki [...] o nr rej. [...], albo na jakikolwiek inny pojazd. W ocenie organu, skarżący wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. Z kolei skarżący argumentował, że w momencie, w którym dokonano kontroli, taką licencję posiadał. Przy czym, zdaniem skarżącego, organ powinien nałożyć na niego karę pieniężną przewidzianą w lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., czyli karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji w kwocie 2000 zł, zamiast kary wymienionej w lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy. W ocenie Sądu trafne jest stanowisko organu. Stosownie do treści art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W dniu kontroli pojazdu w niniejszej sprawie, kwestię tę regulował art. 5 ust. 1 u.t.d. stanowiąc, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Wymogi jakie należało spełnić aby uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, zostały wymienione w art. 6 ust. 1 u.t.d. Z art. 6 ust. 4 u.t.d., wynika zaś, że licencja ta, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący gminę; gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia. Nadto, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję (art. 87 ust. 4 u.t.d.). Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji podlega karze pieniężnej w wysokości 8.000 zł, na podstawie lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Należy w tym miejscu zauważyć, że jak wynika z ustaleń organów, w toku postępowania administracyjnego, w odpowiedzi na zapytanie Wojewódzkiego Inspektora, Urząd Miejski w [...], pismem z dnia 29 lipca 2014 r. udzielił informacji, że na wniosek [...] decyzją z dnia [...] maja 2007 r. wygaszono mu licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną na pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Skoro, jak ustaliły organy, skarżący w ogóle nie dysponował licencją (bo licencja wcześniejsza została wygaszona), to całkowicie bezpodstawne jest stanowisko skarżącego, że, organ powinien nałożyć na niego karę pieniężną przewidzianą w lp. 1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., czyli karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji w kwocie 2000 zł, zamiast kary wymienionej w lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy. Należy mieć bowiem na uwadze, że w momencie kontroli drogowej, przeprowadzonej w dniu 28 czerwca 2014 r., skarżący w ogóle nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Tym samym, w brew twierdzeniu skarżącego, nie jest możliwe w tej sytuacji zastosowanie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji. Wobec powyższego, Główny Inspektor prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, na podstawie lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., skoro skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji. Przedmiotowa kara pieniężna jest konsekwencją przewidzianego w art. 87 ust. 4 u.t.d. wymogu, polegającego na tym, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. W ocenie Sądu, organ ustalił w sposób wyczerpujący stan faktyczny w zakresie przesłanek wskazanych w powyższych przepisach oraz ocenił należycie wszystkie istotne w tym zakresie okoliczności, czyniąc za dość przepisom art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Również uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom nakreślonym w art. 107 § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby niezależnie od wyżej omówionych zagadnień i zarzutów skargi istniały inne okoliczności wskazujące, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania, albo aby istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności oraz stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.