III SA/Lu 474/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na czynność Starosty z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 8 sierpnia 2011 r. M. C. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Starosty z pismem oznaczonym jako: "Pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym". W piśmie tym wnosiła o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym, że pozwany Starosta ma zapłacić na jej rzecz kwotę 425 złotych. W uzasadnieniu pisma wyjaśniła, że swoje roszczenie wywodzi z faktu uiszczenia w zawyżonej wysokości opłaty za kartę pojazdu wydaną dla samochodu osobowego marki A. [...], o numerze rejestracyjnym [...] Fakt, że opłata w kwocie 500 zł była pobierana w zawyżonej wysokości został potwierdzony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie sygn. U 6/04, który uznał za niezgodne z Konstytucją i ustawą przepisy rozporządzenia wykonawczego ustalające wysokość opłaty. W następstwie zmiany przepisów opłatę zmniejszono do kwoty 75 zł. W tym stanie powstała różnica pomiędzy kwotą uiszczoną, a wynikającą z obowiązującego prawa. W ocenie skarżącej, jej roszczenie o zapłatę ma oparcie w przepisach Kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 405 i 410), a tryb dochodzenia roszczenia uzasadnia art. 498 § 1 kodeksu postępowania cywilnego. W odpowiedzi na pismo Starosta wniósł o odrzucenie pozwu (skargi), ewentualnie o oddalenie pozwu (skargi). Wniosek o odrzucenie uzasadnił faktem, że pismo nie zawiera elementów wymaganych przepisami prawa dla skargi do sądu administracyjnego, dlatego przedłożony pozew kwalifikuje się do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny. Wniosek alternatywny o oddalenie skargi uzasadniono brakiem podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 września 2011 r. skarżąca wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi, przez sprecyzowanie, czy przedmiotem skargi jest żądanie zasądzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty , czy też czynność Starosty (z jakiego dnia) polegająca na odmowie zwrotu należności za wydanie karty pojazdu – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca oświadczyła w piśmie z dnia 15 września 2011 r., że przedmiotem skargi jest żądanie zasadzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty , czyli 425 zł, za bezpodstawne pobranie części opłaty w wysokości 500 zł za wydanie karty pojazdu (pismo – k. 17). Kolejnym zarządzeniem z dnia 5 października 2011 r. skarżąca została wezwana do jednoznacznego wyjaśnienia, czy pismo z dnia 8 sierpnia 2011 r. nazwane pozwem jest żądaniem rozpoznania sprawy przez sąd powszechny, czy też stanowi skargę, którą ma rozpoznać Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, a jeżeli pismo z dnia 8 sierpnia 2011 r. stanowi skargę – do wskazania zaskarżonej czynności, jej daty oraz organu który czynności dokonał – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej osobiście w sposób prawidłowy w dniu 10 października 2011 r., o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a zatem termin do dokonania czynności upłynął w dniu 17 października 2011 r. Skarżąca nie złożyła odpowiedzi na wezwanie. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów powszechnych oraz sądów administracyjnych, sprawy, których przedmiot stanowi żądanie zwrotu zawyżonej części opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu, mogą być rozstrzygane w postępowaniu zarówno przed sądami powszechnymi, jak i administracyjnymi. Właściwość sądu powszechnego albo sądu administracyjnego uzależniona jest od treści żądania. Jeżeli żądanie ma postać roszczenia cywilnoprawnego, do rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu właściwy będzie sąd powszechny. Jeżeli zaś skarżący kwestionuje legalność czynności organu administracyjnego polegającej na odmowie zwrotu zawyżonej części opłaty pobranej za kartę pojazdu, skarga w tym przedmiocie należy do właściwości sądu administracyjnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07 OSNC 2008/7-8/72 oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 luty 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, ONSAiWSA 2008/2/21). W niniejszej sprawie pismo inicjujące postępowanie przed sądem administracyjnym zostało wniesione za pośrednictwem organu administracji, a więc w sposób przewidziany dla skargi w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Pismo to jednakże zostało oznaczone jako: "Pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym" oraz zawarto w nim żądanie orzeczenia nakazem zapłaty, że "pozwany" Starosta ma zapłacić na rzecz "powoda" M. C. kwotę 425 zł. Jako podstawę prawną żądania wskazano przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia (art. 405 i art. 410). W tej sytuacji, wobec wątpliwości co do charakteru pisma i zgłoszonych w nim żądań, wezwano M. C. do wyjaśnienia tych wątpliwości. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 września 2011 r. M. C. wskazała, że domaga się zasądzenia na jej rzecz od Starosty określonej kwoty 425 zł. Na następnie skierowane wezwanie do jednoznacznego wyjaśnienia charakteru wniesionego pisma z dnia 8 sierpnia 2011 r. skarżąca nie odpowiedziała. Mimo wezwania nie wskazała też zaskarżonej czynności, jej daty oraz organu, który czynności dokonał, a zatem nie wskazała tych elementów formalnych, jakie winna zawierać skarga do sądu administracyjnego. W tej sytuacji, opierając się na treści pism skarżącej z dnia 8 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 15 września 2011 r. należało dojść do przekonania, że sformułowane w skardze żądanie ma charakter cywilnoprawny. Do rozpoznawania spraw o roszczenia cywilnoprawne właściwy jest zaś sąd powszechny. Brak natomiast właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania tego rodzaju spraw, co uzasadnia odrzucenie skargi M. C. na podstawie art. 58 1 pkt 1 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego odrzucenie skargi w okolicznościach sprawy znajduje podstawę prawną w przepisie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi przewidzianych w art. 57 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w postanowieniu.