III SA/Lu 476/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na czynność Starosty z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] sierpnia 2011 r. M. C. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Starosty z pismem zatytułowanym jako: "Pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym". W piśmie żądała orzeczenia nakazem zapłaty, że pozwany Starosta ma zapłacić na jej rzecz kwotę [...] złotych. W uzasadnieniu pisma wskazała, że swoje roszczenie wywodzi z faktu uiszczenia w zawyżonej wysokości opłaty za kartę pojazdu dla samochodu osobowego marki B [...], o numerze rejestracyjnym LBI [...]. Fakt, że opłata w kwocie [...] zł była pobierana w zawyżonej wysokości została potwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., który uznał za niezgodne z Konstytucją i ustawą przepisy rozporządzenia wykonawczego ustalające wysokość opłaty. W następstwie zmiany przepisów opłatę zmniejszono do kwoty [...] zł. W tym stanie rzeczy powstała różnica pomiędzy kwotą uiszczoną a wynikająca z obowiązującego prawa. Roszczenie skarżącej o zwrot ma oparcie w przepisach Kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wniosek o odrzucenie został uzasadniony faktem, że pismo nie zawiera elementów wymaganych przepisami dla skargi do sądu administracyjnego, a ponadto przedłożony pozew kwalifikuje się do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny. Wniosek o oddalenie skargi uzasadniono brakiem podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej. Zarządzeniem z dnia [...] września 2011 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez sprecyzowanie, czy przedmiotem skargi jest żądanie zasądzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty , czy też czynność Starosty (z jakiego dnia) polegająca na odmowie zwrotu należności za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca oświadczyła, że przedmiotem skargi jest żądanie zasadzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty , czyli [...] zł za bezpodstawne pobranie opłaty [...] zł za wydanie karty pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istota sporu prawnego w badanej sprawie dotyczy kwestii zwrotu części zawyżonej, w ocenie skarżącej, opłaty za wydanie karty pojazdu. Należy w tym miejscu przypomnieć, że w świetle utrwalonej linii orzeczniczej sprawy tego rodzaju mogą być rozstrzygane w postępowaniu zarówno przed sądami powszechnymi, jak i administracyjnymi, w zależności od treści żądania. Jako pierwszy Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 16 maja 2007 r. (sygn. akt III CZP 35/07; OSNC 2008/7-8/72) stwierdził, że dopuszczalna jest droga sądowa do dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 luty 2008 r. (sygn. akt I OPS 3/07; ONSAiWSA 2008/2/21), wyraził pogląd zgodnie z którym, kierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). NSA zastrzegł przy tym, że przyjęcie takiego stanowiska nie oznacza, iż tym samym jest niedopuszczalna droga sądowa przed sądem powszechnym dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu. Z zaprezentowanej linii orzeczniczej wynika zatem stanowisko, że w zależności od sformułowania żądania do rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu będzie sąd powszechny (jeżeli żądanie ma postać roszczenia cywilnoprawnego) lub sądu administracyjnego (jeżeli skarżący kwestionuje legalność czynności organu administracyjnego polegającej na odmowie zwrotu opłaty). W badanej sprawie pismo inicjujące postępowanie przed sądem zostało określone jako: "pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym". Żądano w nim orzeczenia nakazem zapłaty, że "pozwany" Starosta ma zapłacić na rzecz "powódki" (skarżącej) kwotę [...] złotych. Jako podstawę prawną żądania wskazano przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia (art. 405 i art. 410). W tej sytuacji sąd, powziąwszy wątpliwość co do charakteru żądań skarżącej, wezwał ją do sprecyzowania skargi. W odpowiedzi skarżąca jasno i jednoznacznie oświadczyła, że przedmiotem skargi jest żądanie zasadzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty . Tak sformułowana treść żądania strony wskazuje na jego cywilnoprawny, a nie administracyjnoprawny charakter. Do rozpoznawania roszczeń cywilnoprawnych właściwy jest sąd powszechny. Oznacza to tym samym brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy przy tak sformułowanym żądaniu. Sąd administracyjny mógłby rozpoznać sprawę tylko w przypadku, gdyby przedmiotem skargi uczyniono czynność z zakresu administracji publicznej polegającą na odmowie zwrotu nadpłaconej części opłaty za wydanie karty pojazdu. Zgodnie z art. 58 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak w sentencji postanowienia.