III SA/Lu 476/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Dorota Winiarczyk-Ożóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 lipca 2025 r. nr [...] Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z dnia 22 kwietnia 2025 r. nr [...] w sprawie przyznania skarżącemu R. W. płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2024. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 7 czerwca 2024 r., poprzez aplikację e-WniosekPlus, skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności ekologicznej do pakietu 7 Uprawy rolnicze po okresie konwersji, do działek rolnych o łącznej powierzchni 5,27 ha oraz do pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji, do działek rolnych o łącznej powierzchni 0,65 ha. W dniu 22 kwietnia 2025 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. wydał decyzję, w której: . przyznał skarżącemu płatność ekologiczną na 2024 rok w łącznej wysokości 801,02 zł, w tym w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji w wysokości 801,02 zł, w tym przyznał kwotę przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego na rok 2024 w łącznej wysokości 133,50 zł; . odmówił przyznania płatności ekologicznej, o którą ubiegano się we wniosku o przyznanie płatności na rok 2024 do działek rolnych zadeklarowanych w ramach pakietu 7 Uprawy rolnicze po okresie konwersji; . ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem ekologicznym: - zobowiązanie do gruntów ornych podjęte w dniu 15 marca 2020 r. na powierzchnię równą 3,55 ha. - zobowiązanie do trwałych użytków zielonych podjęte w dniu 15 marca 2020 r. na powierzchnię równą 0,64 ha. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia 8 lipca 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał się na treść § 2, § 6, § 7 i § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1784 z późn. zm., dalej "rozporządzenie ekologiczne"). Organ podkreślił, że powyższe przepisy prawa uzależniają uzyskanie płatności ekologicznej od realizacji 5-letniego zobowiązania ekologicznego. Zobowiązanie to natomiast, poza wyjątkami ściśle wskazanymi w rozporządzeniu ekologicznym, nie może być zmienione w trakcie jego realizacji. Organ wskazał, że 5-letnie zobowiązanie ekologiczne zostało podjęte przez skarżącego 15 marca 2020 r. do gruntów ornych na powierzchni 3,55 ha oraz do trwałych użytków zielonych na powierzchni 0,64 ha. We wniosku o przyznanie płatności ekologicznej na rok 2024 strona wnioskowała o płatność do pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji do działek rolnych o łącznej powierzchni 5,27 ha (działki rolne: A, B, C, E, G, I) oraz o płatność do pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji do działek rolnych o łącznej powierzchni 0,65 ha (działki rolne D, H). Złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie płatności został poddany weryfikacji - kontroli administracyjnej - w celu skutecznego zweryfikowania zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc. W trakcie kontroli administracyjnej wniosku ustalono, że powierzchnia deklarowana z tytułu realizacji działania ekologicznego w ramach pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji jest większa, niż powierzchnia podjętego zobowiązania. Powierzchnia deklarowana na działce ewidencyjnej: - nr [...], na działce rolnej A, wynosi 1,00 ha i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,03 ha; - nr [...], na działce rolnej G, wynosi 0,27 ha i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,27 ha; • nr [...], na działce rolnej I, wynosi 1,35 ha i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,03 ha; • nr [...] oraz 474, na działce rolnej C, wynosi 0,81 ha i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,70 ha; • nr [...] oraz 474, na działce rolnej E, wynosi 1,62 ha, i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,71 ha. Kontrola administracyjna wykazała także, że powierzchnia deklarowana z tytułu realizacji działania ekologicznego w ramach pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji jest większa, niż powierzchnia podjętego zobowiązania. Powierzchnia deklarowana na działce ewidencyjnej nr [...] (działka rolna D) wynosi bowiem 0,18 ha i jest większa, niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,01 ha. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że we wniosku zadeklarowano do płatności ekologicznej w ramach pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji powierzchnię 5,27 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w ramach tego pakietu wynosi 3,53 ha. Powyższe wynika ze zmniejszenia powierzchni działek rolnych: A o 0,03 ha, C o 0,70 ha, E o 0,71 ha, G o 0,27 ha, I o 0,03 ha. Łączna powierzchnia zawyżenia wyniosła 1,74 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku postępowania wyniosła 49,29% (1,74 ha : 3,53 ha x 100). Organ podniósł, że zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.181.48 z późn. zm., dalej "rozporządzenie nr 640/2014"), w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku jest większa niż powierzchnia stwierdzona, a różnica ta przekracza 20% powierzchni stwierdzonej, nie przyznaje się żadnej pomocy czy wsparcia. Mając na uwadze przytoczone przepisy organ uznał za zasadną odmowę przyznania skarżącemu płatności ekologicznej w ramach pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji. W odniesieniu do pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji organ wskazał, że we wniosku zadeklarowano do płatności ekologicznej w ramach tego pakietu powierzchnię 0,65 ha. Natomiast powierzchnia stwierdzona w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji wynosi 0,64 ha. Powyższe wynika ze zmniejszenia powierzchni działki rolnej D o 0,01 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku postępowania wynosi 1,56% (0,01 ha : 0,64 ha x 100). Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia nr 640/2014, w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. W związku z tym powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji wyniosła 0,64 ha. Stawka płatności do 1 ha w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji została określona w rozporządzeniu ekologicznym i wynosi 1.043,00 zł. Organ obliczył kwotę płatności (667,52 zł) jako iloczyn powierzchni 0,64 ha i stawki 1043,00 zł. Organ wskazał, że skarżący ubiegał się również o przyznanie kosztów transakcyjnych. Zgodnie z załącznikiem nr 9 do rozporządzenia ekologicznego wysokość kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych w gospodarstwie do 5 ha wynosi 900,00 zł, przy czym stosownie do § 16 rozporządzenia ekologicznego kwota przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych nie może przekraczać 20 % wysokości płatności ekologicznej. W związku z tym organ obliczył kwotę kosztów transakcyjnych na kwotę 133,50 zł (667,52 zł x 20 %). W konsekwencji organ stwierdził, że kwota płatności ekologicznej w ramach pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji wynosi 801,02 zł, jako suma kwot 667,52 zł i 133,50 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji wyjaśnił, że rozstrzygniecie zostało oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku, która stwierdziła nieprawidłowości. Strona składając wniosek podpisała go, co jest równoznaczne z podjęciem odpowiedzialności za jego wypełnienie. Jednocześnie strona oświadczyła we wniosku (sekcja IX Oświadczenia i Zobowiązania), że znane są jej zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Organ podkreślił, że skutki błędów popełnionych we wniosku o płatność obciążają wnioskodawcę, także w przypadku, gdy przy jego sporządzaniu korzystał z pomocy profesjonalnego doradcy. Skorzystanie z pomocy profesjonalisty przy wypełnianiu wniosku, jakkolwiek wskazuje na dobre intencje w zakresie poprawności ubiegania się o płatności, nie zwalnia wnioskodawcy od odpowiedzialności za błędy popełnione przez profesjonalny podmiot przy sporządzaniu wniosku o przyznanie płatności. Skoro skarżący wystąpił o przyznanie określonych świadczeń publicznych i oświadczył, że znane mu są zasady ich przyznawania, to należy uznać, że znane mu były zasady w ich całokształcie. Tym samym, to strona ponosi wyłączną winę za nieprawidłową deklarację we wniosku. Za rzetelność danych we wniosku o przyznanie płatności odpowiada sam wnioskodawca. R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 8 lipca 2025 r. Skarżący zarzucił, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. posiada wadę prawną, albowiem nie została opatrzona danymi sporządzającego oraz kierownika jednostki. Skarżący wskazał, że pod tekstem decyzji powinny znajdować się podpis sporządzającego oraz pieczęć kierownika jednostki wraz z podpisem elektronicznym. Natomiast dokument doręczony stronie nie posiadał takich elementów. Ponadto skarżący podniósł, że różnice pomiędzy pomiarami tradycyjnymi a pomiarami organu nigdy w poprzednich latach nie przekroczyły 3%. Skarżący wniósł o przyznanie kosztów transakcyjnych w kwocie 1280 zł, podnosząc, że taką kwotę uiścił na rzecz firmy Ekogwarancja. Do skargi skarżący dołączył: potwierdzenie przyjęcia przez ARiMR zmiany do wniosku z dnia 19 czerwca 2024 r.; protokół kontroli gospodarstwa; decyzję nr [...] z dnia 22 kwietnia 2025 r.; zaświadczenie z Archiwum Wojskowego w O.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Następnie w piśmie z dnia 8 października 2025 r. skarżący podniósł, że prowadzi działalność ekologiczną od 16 lat. Skarżący posiada stałego doradcę, który w przypadku wątpliwości kontaktuje się z pracownikami Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. i wniosek o płatność na 2024 rok nastąpił w uzgodnieniu z ARiMR w Ł. . Skarżący ponownie wskazał, że decyzja, którą otrzymał, nie była kompletna, gdyż nie zawierała podpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Po dokonaniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zaskarżona decyzja została wydana w związku z wnioskiem skarżącego R. W. o przyznanie płatności ekologicznej na rok 2024. Szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1784 z późn. zm.), wydanym na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2023 r. poz. 2298, dalej także jako "ustawa"). W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Z przytoczonej regulacji wynika, że w postępowaniu w przedmiocie płatności ekologicznej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego są stosowane z uwzględnieniem modyfikacji wynikających z powołanych przepisów ustawy. Podkreślić należy, że pomoc przyznawana jest rolnikowi na jego wniosek. Zatem to wnioskodawca sam określa treść swojego żądania, a decyzję w sprawie przyznania płatności ekologicznej organ wydaje w oparciu o dane podmiotowe i przedmiotowe podane we wniosku przez wnioskodawcę. Organ nie jest uprawniony do samodzielnej modyfikacji wniosku. Ustalenie zaś, czy dane grunty zadeklarowane we wniosku kwalifikują się do objęcia pomocą z tytułu płatności ekologicznej następuje w wyniku kontroli administracyjnej przeprowadzonej zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549 z późn. zm., dalej "rozporządzenie nr 1306/2013"). Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, o ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu. Art. 74 ust. 1 cytowanego rozporządzenia stanowi zaś, że państwa członkowskie za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Te kontrole uzupełniane są przez kontrole na miejscu. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego płatność ekologiczną przyznaje się rolnikowi, o którym mowa w art. 29 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o przyznanie tej płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie ekologiczne, o którym mowa w art. 29 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, w ramach określonego pakietu albo jego wariantu, zwane dalej "zobowiązaniem ekologicznym"; 4) spełnia warunki przyznania płatności ekologicznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Stosownie zaś do § 12 ust. 3 rozporządzenia ekologicznego, przy ustalaniu wysokości płatności ekologicznej uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Jednocześnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego wynika, że zobowiązanie ekologiczne obejmuje użytki rolne: 1) zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności ekologicznej w ramach danego pakietu lub danego wariantu; 2) spełniające warunki przyznania płatności ekologicznej; 3) objęte obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia nr 640/2014. Rolnik realizuje zobowiązanie ekologiczne od dnia 15 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności ekologicznej (§ 6 ust. 2 rozporządzenia ekologicznego). Z kolei w § 7 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego ustanowiona została zasada, zgodnie z którą wielkość obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji. Stosownie do ust. 2 § 7 rozporządzenia ekologicznego, w ramach realizacji zobowiązania ekologicznego, o którym mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, rolnik może dokonywać zmiany uprawianych roślin, miejsca ich uprawy lub zmiany wariantów lub pakietów objętych tym zobowiązaniem, pod warunkiem że mimo dokonania tych zmian są spełnione warunki przyznania płatności ekologicznej z tytułu realizacji tego zobowiązania, a zmiany te nie powodują zmiany wielkości obszaru objętego tym zobowiązaniem lub zmiany miejsca realizacji tego zobowiązania. W dalszej części § 7 rozporządzenia ekologicznego zostały określone szczegółowe warunki możliwych zmian w zakresie upraw w ramach zobowiązania ekologicznego. W świetle przywołanych przepisów § 6 i § 7 rozporządzenia ekologicznego zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, że poza wyjątkami ściśle określonymi w tym rozporządzeniu, zobowiązanie ekologiczne nie może być zmienione w trakcie jego realizacji, a obszar zatwierdzony do płatności ustala się zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego. W sprawie nie zaistniały wyjątki wymienione w § 7 rozporządzenia ekologicznego. W związku z tym decydujące znaczenie ma obszar podjętego zobowiązania ekologicznego, ustalony w związku z wnioskiem o przyznanie pierwszej płatności ekologicznej. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego zarówno wielkość obszaru objętego zobowiązaniem ekologicznym, jak i miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji. W okolicznościach sprawy skarżący podjął zobowiązanie ekologiczne w dniu 15 marca 2020 r. Z akt administracyjnych wynika, że kwestia ustalenia obszaru gruntów objętego podjętym w dniu 15 marca 2020 r. zobowiązaniem ekologicznym została ostatecznie ustalona decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. nr [...] z dnia 30 czerwca 2022 r. (k. 308 akt adm.) o przyznaniu płatności ekologicznej na rok 2020. Decyzja ta została wydana w związku ze stwierdzeniem nieważności wcześniejszej decyzji w tym przedmiocie nr [...] z dnia 2 lutego 2021 r. (k. 67 akt adm.), o czym Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR orzekł decyzją z dnia 23 maja 2022 r., nr [...] (k. 290 akt adm.). W ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. nr [...] z dnia 30 czerwca 2022 r. ustalono, że obszar gruntów objęty zobowiązaniem ekologicznym podjętym przez skarżącego w dniu 15 marca 2020 r. w przypadku zobowiązania do gruntów ornych stanowi powierzchnia równa 3,55 ha oraz w przypadku zobowiązania do trwałych użytków zielonych stanowi powierzchnia równa 0,64 ha. W uzasadnieniu zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji organ w sposób prawidłowy, szczegółowo, w formie tabelarycznej przedstawił obszar objęty zobowiązaniem ekologicznym podjętym w dniu 15 marca 2020 r. w odniesieniu do poszczególnych działek ewidencyjnych i działek rolnych. Z tabelarycznego zestawienia (k. 7 decyzji) wynika, że w przypadku podjętego w dniu 15 marca 2020 r. zobowiązania do gruntów ornych: - na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna A1) powierzchnia zobowiązania wynosi 2,29 ha, - na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna D2) powierzchnia zobowiązania wynosi 0,68 ha, - na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna D2) powierzchnia zobowiązania wynosi 0,23 ha - na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna E1) powierzchnia zobowiązania wynosi 0,19 ha, - na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna E1) powierzchnia zobowiązania wynosi 0,05 ha, - na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna F2) powierzchnia zobowiązania wynosi 0,09 ha, - na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna F2) powierzchnia zobowiązania wynosi 0,02 ha. Łącznie powierzchnia podjętego zobowiązania wynosi 3,55 ha. Natomiast w wyniku kontroli administracyjnej wniosku skarżącego o przyznanie płatności ekologicznej na rok 2024 stwierdzono, że skarżący zadeklarował do płatności w ramach pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji działki rolne o łącznej powierzchni 5,27 ha, a zatem o powierzchni większej, niż powierzchnia podjętego zobowiązania. Przedstawione w zaskarżonej decyzji zestawienie powierzchni zadeklarowanych we wniosku na rok 2024 na poszczególnych działkach ewidencyjnych i działkach rolnych, w porównaniu z powierzchniami zobowiązania podjętymi na poszczególnych działkach z dniem 15 marca 2020 r. wskazuje na prawidłowość ustalenia przez organ, że powierzchnia uprawniona do płatności na rok 2024 w ramach pakietu 7.1 wynosi 3,53 ha (tabela k. 7-8 decyzji). Z powyższego porównania wynika bowiem, że powierzchnia deklarowana na rok 2024 na działce ewidencyjnej: - nr [...], (na działce rolnej A), wynosi 1,00 ha i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,03 ha; -nr [...], (na działce rolnej G), wynosi 0,27 ha i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,27 ha; - nr [...], (na działce rolnej I), wynosi 1,35 ha i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,03 ha; - nr [...] oraz nr [...], (na działce rolnej C), wynosi 0,81 ha, i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,70 ha; - nr [...] oraz nr [...], (na działce rolnej E), wynosi 1,62 ha, i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,71 ha. W odniesieniu do ostatnio wymienionych działek nr [...] oraz nr [...] dostrzec należy, że na karcie 8 zaskarżonej decyzji oczywiście omyłkowo podano nr [...] i nr [...] jako numery działek, na których położona jest działka rolna E, podczas gdy w znajdującej się na tej stronie tabeli podano zgodnie z wnioskiem skarżącego prawidłowe numery działek ewidencyjnych nr [...] oraz nr [...]. Wskazana oczywista omyłka w zakresie samych numerów działek nie ma przy tym wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu. Łączna powierzchnia, o jaką zawyżono we wniosku powierzchnię zadeklarowaną na rok 2024 do pakietu 7.1 w stosunku do powierzchni zobowiązania podjętego 15 marca 2020 r. wynosi zatem 1,74 ha (0,03 + 0,27 + 0,03 + 0,70 + 0,71). Z kolei z tabelarycznego zestawienia (k. 8 decyzji) wynika, że w przypadku podjętego w dniu 15 marca 2020 r. zobowiązania do trwałych użytków zielonych: - na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna G1) powierzchnia zobowiązania wynosi 0,17 ha, - na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna B1) powierzchnia zobowiązania wynosi 0,24 ha, - na działce ewidencyjnej [...] (działka rolna B1) powierzchnia zobowiązania wynosi 0,23 ha. Łącznie powierzchnia podjętego zobowiązania wynosi 0,64 ha. Natomiast w wyniku kontroli administracyjnej wniosku skarżącego o przyznanie płatności ekologicznej na rok 2024 stwierdzono, że skarżący zadeklarował do płatności w ramach pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji działki rolne o łącznej powierzchni 0,65 ha, a zatem o powierzchni większej, niż powierzchnia podjętego zobowiązania. Przedstawione w zaskarżonej decyzji zestawienie powierzchni zadeklarowanych we wniosku na rok 2024 na poszczególnych działkach ewidencyjnych i działkach rolnych, w porównaniu z powierzchniami zobowiązania podjętymi na poszczególnych działkach z dniem 15 marca 2020 r. wskazuje na prawidłowość ustalenia przez organ, że powierzchnia uprawniona do płatności na rok 2024 w ramach pakietu 12.1 wynosi 0,64 ha (tabela k. 8 decyzji). Z powyższego porównania wynika bowiem, że powierzchnia deklarowana na rok 2024 na działce ewidencyjnej: - nr [...], (na działce rolnej D), wynosi 0,18 ha i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,01 ha. Powierzchnia, o jaką zawyżono we wniosku powierzchnię zadeklarowaną na rok 2024 do pakietu 12.1 w stosunku do powierzchni zobowiązania podjętego 15 marca 2020 r. wynosi zatem 0,01 ha. Jak wyjaśniono też w zaskarżonej decyzji, powierzchnia kwalifikująca się do płatności została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Zgodnie z tym przepisem system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku, gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r. Konsekwencją zadeklarowania przez skarżącego do płatności ekologicznej na rok 2024 powierzchni większej, niż powierzchnia podjętego zobowiązania, była konieczność zastosowania przez organ przepisów rozporządzenia nr 640/2014. Zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru zatwierdzonego. Jeśli różnica ta przekracza 20 % obszaru zatwierdzonego, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Z kolei w myśl ust. 2 art. 19 rozporządzenia nr 640/2014, jeśli różnica ta przekracza 50 %, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18. Biorąc pod uwagę, że w przypadku pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji prawidłowo wyliczona w zaskarżonej decyzji procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną wynosi 49,29% (1,74 ha : 3,53 ha x 100), zasadnie organy odmówiły przyznania skarżącemu płatności ekologicznej w ramach tego pakietu. Z kolei w art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia nr 640/2014 przewidziano, że bez uszczerbku dla kar administracyjnych zgodnie z art. 19, w przypadku wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność w ramach systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego, jeżeli obszar zgłoszony przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla tej grupy upraw. Zatem w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, jednak różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Skarżący zadeklarował do płatności ekologicznej w ramach pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji powierzchnię 0,65 ha. Wyliczona przez organy w sposób prawidłowy procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną wynosi 1,56% (0,01 ha : 0,64 ha x 100). Zatem, zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, zasadnie przyznano skarżącemu płatność w ramach tego wariantu do stwierdzonej powierzchni, przy zastosowaniu stawki płatności dla tego pakietu, określonej w lp. 12 załącznika nr 8 do rozporządzenia ekologicznego na kwotę 1043 zł. W konsekwencji wysokość płatności została prawidłowo wyliczona na kwotę 667,52 zł. Wskazaną płatność powiększono o kwotę kosztów transakcyjnych w wysokości 133,50 zł. W skardze skarżący domagał się przyznania kosztów transakcyjnych w kwocie 1280 zł, jako rzeczywiście poniesionej. Brak było jednak podstaw do zadośćuczynienia żądaniu skarżącego. Według przepisu § 16 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego rolnikowi może corocznie zostać przyznana kwota przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. e rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "kosztami transakcyjnymi", poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego, jeżeli są spełnione warunki przyznania płatności ekologicznej w ramach danego pakietu lub wariantu. Jednocześnie ust. 2 § 16 rozporządzenia ekologicznego przewiduje, że wysokość kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego ustala się zgodnie z załącznikiem nr 9 do rozporządzenia, w którym jest określona ta kwota, z tym, że nie może ona przekraczać 20% wysokości płatności ekologicznej. Zgodnie z załącznikiem nr 9 do rozporządzenia ekologicznego wysokość kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych w gospodarstwie do 5 ha wynosi 900,00 zł. Z powyższych przepisów wynika, że kwota kosztów transakcyjnych należna skarżącemu nie mogła przekroczyć 20% wysokości płatności ekologicznej. Skoro skarżącemu przyznana została płatność ekologiczna w kwocie 667,52 zł, to kwota kosztów transakcyjnych została właściwie wyliczona na 133,50 zł (20% x 667,52 zł). Łączna kwota tytułem płatności ekologicznej w ramach pakietu 12 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji należna skarżącemu wynosi zaś 801,02 zł (667,52 zł + 133,50 zł). Z powyższego wynika, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył obowiązujących przepisów prawa. Oceny co do prawidłowości zaskarżonej decyzji nie podważają zarzuty podniesione w skardze. Wymaga podkreślenia, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję ponownie szczegółowo przeanalizował powierzchnie podjętych zobowiązań w odniesieniu do poszczególnych działek rolnych na określonych działkach ewidencyjnych, jak również powierzchnie zadeklarowane przez skarżącego na określonych działkach we wniosku na rok 2024. Wskazać też należy, że organy orzekające w sprawie ustalają powierzchnię uprawnioną do płatności na podstawie systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013, a ortofotomapy działek ewidencyjnych prezentują w sposób rzeczywisty i czytelny stan pokrycia oraz zagospodarowania terenu. W zaskarżonej decyzji wymieniono wszystkie działki i powierzchnie deklarowane przez skarżącego, przyporządkowując jednocześnie do nich obszar stwierdzony dla danej działki ewidencyjnej, wynikający z zakresu podjętego zobowiązania ekologicznego. Organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił, na jakiej podstawie ustalił powierzchnię uzasadniającą przyznanie wnioskowanej przez skarżącego płatności. Prawidłowości tej analizy nie może skutecznie podważyć żaden z zarzutów sformułowanych w skardze, a w szczególności podnoszony przez skarżącego argument, że dotychczas pomiary dokonywane przez samego rolnika mieściły się w granicach błędu do 3 %. Powierzchnia uprawniona do płatności ekologicznej została ustalona w zgodzie z obowiązującymi przepisami. W konsekwencji organ właściwie zastosował przepis § 12 rozporządzenia ekologicznego, zgodnie z którym wysokość płatności ekologicznej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za hektar gruntu i powierzchni gruntów, do których przysługuje płatność ekologiczna, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności (ust. 1). Wysokość stawek płatności, o których mowa w ust. 1, dla poszczególnych pakietów i ich wariantów jest określona w załączniku nr 8 do rozporządzenia (ust. 2). Podkreślić należy, że skarżący nie kwestionował powyższych wyliczeń pod względem rachunkowym. W ocenie Sądu organ odwoławczy wyprowadził ze zgromadzonego materiału dowodowego trafne wnioski. Stwierdzenie przedeklarowania powierzchni skutkować musiało odmową przyznania płatności do wariantu 7.1 oraz przyznaniem płatności do wariantu 12.1 do powierzchni stwierdzonej, a to zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie i przywołanymi w zaskarżonej decyzji przepisami prawa. Podkreślić również należy, że płatności ekologiczne przyznawane są zawsze na wniosek rolnika, który dobrowolnie zobowiązuje się przestrzegać warunków przyznania płatności stanowiących pomocowe środki publiczne. Trafnie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, że składając wniosek o przyznanie płatności skarżący oświadczył, iż zasady przyznawania pomocy są mu znane. Rolnik - potencjalny beneficjent, składając wniosek o płatności składa również oświadczenie o znajomości prawa i reguł związanych z przyznawaniem płatności. Rodzi to konsekwencje w postaci uznania, że składający takie oświadczenie zna prawo i reguły dotyczące uzyskiwania płatności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2019 r., sygn. I GSK 1119/18 i z 8 stycznia 2020 r., sygn. I GSK 953/19). Skarżący skutecznie nie podważył ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy, który wynika z dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych i w związku z tym zasadnie przyjęty został za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Także dołączone do skargi dokumenty nie przemawiają za wadliwością zaskarżonej decyzji i nie podważają ustalonego przez organ stanu faktycznego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że decyzja z dnia 22 kwietnia 2024 r. oraz zmiana do wniosku o przyznanie płatności na rok 2024 z dnia 19 czerwca 2024 r. znajdują się w aktach administracyjnych sprawy. Dane przyjęte w zaskarżonej decyzji w zakresie treści wniosku skarżącego pozostają też w zgodzie z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, w tym treścią dokumentu przedkładanego przez skarżącego. Również protokół kontroli gospodarstwa z dnia 7 września 2024 r. nie wpływa na ocenę stanu faktycznego. Z zaskarżonej decyzji wprost wynika, że przy ustalaniu powierzchni uprawnionej do płatności, zgodnie z art. 24, art. 27, art. 37 ust. 1 i ust. 2 akapit pierwszy i art. 38 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.227.69 z 31.07.2014), uwzględniono również wyniki potwierdzone przez jednostkę certyfikującą. Wymaga jednak podkreślenia, że nawet stwierdzenie w tego rodzaju protokole większej powierzchni uprawy ekologicznej nie może podważyć ustaleń co do powierzchni uprawnionej do płatności w okolicznościach sprawy. Kontrole wykonywane przez jednostki certyfikujące mają bowiem przede wszystkim na celu stwierdzenie czy produkty z gospodarstwa producenta rolnego mogą być wprowadzone do obrotu jako produkty rolnictwa ekologicznego. Kontrole te dotyczą wymagań określonych w powołanym w protokole z dnia 7 września 2024 r. rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (Dz.U.UE.L.2018.150.1). Natomiast ich celem nie jest, jak to ma miejsce podczas kontroli przeprowadzanych przez Agencję w ramach postępowań o przyznanie płatności, określenie powierzchni działek rolnych w gospodarstwie uprawnionych do płatności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2013 r., sygn. II GSK 203/12 oraz z 4 sierpnia 2021 r., sygn. I GSK 2043/18 i powołane tam orzecznictwo). Z uwagi na odmienny przedmiot kontroli wykonywanych przez jednostki certyfikujące, protokół kontroli gospodarstwa skarżącego przeprowadzonej przez taką jednostkę nie może podważyć ustaleń organu wynikających z kontroli administracyjnej przeprowadzonej w niniejszej sprawie. Nieskuteczne są także zarzuty skarżącego dotyczące korzystania przez niego z pomocy profesjonalnego doradcy przy składaniu wniosku o płatność. Słusznie bowiem wskazywał organ odwoławczy, że nawet korzystanie z pomocy profesjonalnego podmiotu nie zwalnia jednak wnioskodawcy od odpowiedzialności za błędy popełnione przez ten podmiot przy sporządzaniu wniosku o przyznanie płatności. Ryzyko związane z błędnym wypełnieniem wniosku obciąża zawsze wnioskodawcę. W odniesieniu zaś do podniesionego po raz pierwszy w skardze zarzutu dotyczącego braku podpisu Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. na decyzji tego organu trafnie organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę zwrócił uwagę, że decyzja z dnia 22 kwietnia 2025 r. została wydana przez organ pierwszej instancji w postaci elektronicznej. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, "k.p.a.") decyzja zawiera podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Stosownie zaś do art. 14 § 1a k.p.a. sprawy należy prowadzić i załatwiać na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią. Wydana w niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji, znajdująca się w aktach administracyjnych, została opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. [...] stosownie do powołanych wyżej przepisów. Także przedstawiony przez skarżącego dokument otrzymanej przez niego decyzji zawiera powyższą informację o podpisaniu podpisem elektronicznym ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która podpis złożyła, to jest Kierownika Biura Powiatowego [...] W świetle powyższego nie jest uprawnione twierdzenie skarżącego, że decyzja organu pierwszej instancji nie została podpisana. W związku z zarzutami skarżącego trzeba też wskazać, że art. 107 § 1 k.p.a. nie przewiduje jako elementu decyzji administracyjnej podpisu osoby, która sporządziła decyzje, a jedynie podpisu, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Prawidłowości podpisania decyzji organu pierwszej instancji nie podważa przedłożony przez skarżącego dowód w postaci kopii zaświadczenia z Archiwum Wojskowego w O.. Analiza tego dokumentu wskazuje, że nie został on opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, lecz zwykłym własnoręcznym podpisem osoby upoważnionej. Słusznie również wskazywał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 155 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2023 poz. 285 z późn. zm.) organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa obowiązane są do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego (PURDE) lub publicznej usługi hybrydowej (PUH). W rozpoznawanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej (PUH), co potwierdzają dokumenty zawarte w aktach administracyjnych (k. 509 i nast.). Stosownie do art. 393 § 1. k.p.a., w przypadku pism wydanych przez organ administracji publicznej w postaci elektronicznej przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera: 1) informację, że pismo zostało wydane w postaci elektronicznej i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała, albo opatrzone zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną; 2) identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane (§ 2). Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, może zawierać mechanicznie odtwarzany podpis osoby, która podpisała pismo (§ 3). Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w postaci elektronicznej (§ 4). Dostrzec przy tym należy, że także zaskarżona decyzja Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa została podpisana podpisem elektronicznym i także przesłana skarżącemu z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej (PUH). Okoliczność prawidłowego podpisania decyzji organów obu instancji nie budzi wątpliwości. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a wniesiona skarga jest niezasadna. W związku z tym i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Sąd oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.