III SA/Lu 477/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 20 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. –prowadzącego działalność gospodarcza pod nazwą D. J. S. w J. nad W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] września 2009 r. skarżący, J. S., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2009 r., w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż cofnięcie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego jest tożsame z zakazem dalszej działalności przez przedsiębiorcę zatrudniającego kilkadziesiąt osób. Podał, że wstrzymanie działalności wywoła nieodwracalna szkodę w wysokości 1.000.000 zł rocznie. Zdaniem skarżącego, nie ma wątpliwości, iż wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej ppsa – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może na podstawie z art. 61 § 3 ppsa wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kryterium ocenne zawarte we wskazanym powyżej przepisie nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, jednak przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła zostać wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie decyzji spowodować może wystąpienie po stronie skarżącego szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, czy zdarzeń, które świadczą o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest celowe. Przesłanki określone we wskazanym powyżej przepisie wymagają konkretyzacji. W przedmiotowej sprawie skarżący podnosi jedynie, iż prowadzenie składu podatkowego stanowi nieodzowny element prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i cofnięcie zezwolenia na prowadzenie tego składu równoznaczne jest z zaprzestaniem działalności, a to wiąże się z likwidacją miejsc pracy. Tego rodzaju argument nie wskazuje, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania dla niego trudnych do odwrócenia skutków. Podane przez skarżącego okoliczności powinny uprawdopodobnić, że zachodzi tego rodzaju niebezpieczeństwo. Skarżący szacuje, że nieodwracalna szkoda wynosić będzie 1.000,000 zł rocznie. Nie określa przy tym podstaw wyliczenia szkody w tej wysokości. Okoliczności te świadczą o tym, że w realiach rozpoznawanej sprawy, wniosek skarżącego nie mógł być uwzględniony. Zdaniem Sądu, powołane przez skarżącego okoliczności, nie dają podstawy do podzielenia poglądu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki bądź wyrządzić znaczną szkodę. Mając na uwadze powyższe, na postawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.